CZĘŚĆ 4 — Po dziesięciu latach od śmierci siostry odebrałam telefon z gabinetu dentystycznego — a recepcjonistka nagle ściszyła głos

CZĘŚĆ 4

Połączenie się urwało, lecz wciąż trzymałam słuchawkę przy uchu. Notariusz wspomniał o drugim podpisie. Kto jeszcze pomagał Romanowi?
Klara patrzyła na mnie z napięciem.
— Co powiedział?
— Że mam przyjechać sama do starej pakowni. Przed zachodem słońca.
— Nie pojedziesz.
— Pojadę. Ale nie sama.
Adam podniósł głowę.
— Jeśli to pułapka, Roman was zabije.
— Ty nie będziesz decydował, dokąd jedziemy — powiedziałam.
Na jego twarzy zobaczyłam nie strach o siebie, lecz zmęczenie człowieka, który od dawna dźwigał cudzy rozkaz.
O 13:40 zadzwoniłam do dentysty, doktora Borysa Malca. Powiedziałam mu o notariuszu i o pakowni. Milczał chwilę, po czym odparł:
— Łucja zostawiła mi kopertę trzy tygodnie temu. Bała się, że ktoś będzie ją śledził.
— Dlaczego nie powiedział pan wcześniej?
— Bo Klara nie była jeszcze gotowa. Przez lata odzyskiwała pamięć kawałkami. Wczoraj rozpoznała moje archiwum i poprosiła o porównanie zdjęć zębów. Chciała mieć pewność, zanim panią wezwę.
— A osoba, która przyniosła pański formularz?
— Roman. Przyszedł rano i pytał o pacjentkę zapisaną jako Helena Bąk.
Klara zacisnęła dłonie.
— Wiedział, że jestem żywa.
— Od dawna — powiedział doktor. — Ale chyba nie wiedział, że pamiętam.
O 15:10 ruszyłyśmy do starej pakowni przy torach. Adam pojechał za nami innym samochodem. Nie ufałam mu, ale znał drogę, nazwiska i sposoby, jakimi Roman zastraszał ludzi.
Pakownia była pustym budynkiem z wybitymi szybami. W środku pachniało rdzą, mokrym kartonem i jabłkami, które dawno zgniły w szczelinach podłogi.
Przy dawnym biurku stał mężczyzna w brązowym płaszczu. Obok niego leżała czarna metalowa kaseta.
— Pani Sara? Nazywam się Michał Leśniewski. Byłem notariuszem Łucji.
— Miał pan przyjechać sam — powiedziała Klara.
— Łucja kazała mi nie ufać żadnemu z Radeckich. Nie mówiła nic o siostrach Wysockich.
Otworzył kasetę. W środku znajdował się list, kilka rachunków i mały kawałek czerwonej emalii w kształcie skrzydła.
Dotknęłam spinki we włosach.
— To druga jaskółka — powiedziałam.
Klara przybliżyła się. Jej oddech zadrżał.
— Miałam ją tamtej nocy.
Michał rozłożył list na biurku.
— Wasz ojciec napisał go miesiąc przed śmiercią. Wynika z niego, że Roman szantażował go długiem, który powstał po pożarze magazynu. Ojciec podpisał pełnomocnictwo, ale nigdy nie podpisał sprzedaży sadu. Świadkiem był Adam Radecki.
Adam wszedł do budynku.
— Nie wiedziałem, co podpisuję — powiedział.
— Miałeś dwadzieścia osiem lat — odparła Klara. — Potrafiłeś czytać.
— Roman powiedział, że jeśli odmówię, zniszczy matkę i wyrzuci ją z domu. Wierzyłem, że chodzi o zwykłe pełnomocnictwo.
— A kiedy dowiedziałeś się prawdy? — spytałam.
Adam spojrzał na metalową kasetę.
— Tej samej nocy, gdy Klara znalazła dokumenty. Roman zadzwonił do mnie i powiedział, że muszę ją uciszyć. Później sam zadzwonił do waszej matki, zanim jeszcze strażacy ugasili samochód. To on kazał zamknąć trumnę.
Klara chwyciła się krawędzi biurka.
— Nasza matka wiedziała?
— Wiedziała tylko, że ciało jest zbyt zniszczone. Roman wmówił jej, że oszczędzi jej kolejnego widoku. Potem płacił za leczenie Klary pod fałszywym nazwiskiem, żeby nikt nie sprawdził, kto przeżył.
Poczułam gniew tak silny, że aż zakręciło mi się w głowie.
— Dlaczego miałby ją utrzymywać?
— Bo bez niej nie wiedział, gdzie są oryginały. Klara po wypadku straciła pamięć. Przechowywał ją, dopóki nie przypomniała sobie kasety.
Michał wyjął z koperty ostatni dokument.
— Jest jeszcze jedna rzecz. Łucja wpisała do zeznania, że znalazła Klarę przy samochodzie, ale zanim przyjechała karetka, widziała tam drugiego mężczyznę. Nie Adama.
Wszyscy spojrzeliśmy na kartkę.
— Romana — powiedziała Klara.
— Nie — odparł Adam. — Roman był wtedy ze mną.
Z zewnątrz dobiegł trzask żwiru. Ktoś zatrzymał samochód przy bocznej bramie.
Michał zbladł.
— Nikt nie wiedział o tym miejscu poza mną.
Klara ścisnęła moją rękę. Przez materiał rękawa poczułam wypukłą bliznę na jej nadgarstku.
Drzwi pakowni otworzyły się i wszedł doktor Borys, trzymając telefon.
— Roman jest w szpitalu — powiedział. — Miał zawał, kiedy dowiedział się, że Łucja zostawiła zeznanie.
— A kto przyjechał tutaj? — spytałam.
Doktor odwrócił telefon ekranem do nas. Na wyświetlaczu widniało zdjęcie mężczyzny z monitoringu starego ośrodka rehabilitacyjnego.
Rozpoznałam go natychmiast.
Był to nasz ojciec.
Nie mógł nim być. Zginął dwa lata przed wypadkiem.
Klara podeszła do ekranu. Jej twarz straciła kolor.
— To nie tata — powiedziała. — To człowiek, który odwiedzał mnie w ośrodku.
— Kto? — zapytałam.
Przyjrzała się zdjęciu. Potem dotknęła czerwonego kawałka emalii leżącego na stole.
— Brat Romana. Wszyscy mówili, że zginął w pożarze magazynu.
Za ścianą rozległy się trzy powolne uderzenia w metalową bramę.
Adam cofnął się.
— On żyje?
Klara spojrzała na mnie. W jej oczach nie było już zagubienia. Była decyzja.
— I przez dziesięć lat pilnował, żebyśmy nie połączyły tych dwóch jaskółek.
Michał wsunął list do torby.
— Musimy wyjść tylnym przejściem.
— Nie — powiedziała Klara.
Podeszła do starego głośnika wiszącego pod sufitem i nacisnęła przełącznik. W pakowni rozległ się trzask, a potem jej głos, nagrany wcześniej przez doktora Borysa:
— Nazywam się Klara Wysocka. Przeżyłam wypadek. Pamiętam, kto przeciął przewód hamulcowy. Pamiętam, kto zamknął moją trumnę. I wiem, że mój ojciec nie podpisał sprzedaży sadu.
Uderzenia w bramę ustały.
Klara wzięła z biurka obie połówki jaskółki i podała mi jedną.
— Wtedy uciekłam, bo nie znałam własnego imienia — powiedziała. — Dziś znam je aż za dobrze.
Na zewnątrz ktoś zaczął szarpać za zamek.
Spojrzałam na czerwoną emalię w swojej dłoni. Dwie połówki pasowały do siebie idealnie, tworząc skrzydła małego ptaka.
A Klara powiedziała:
— Sara, tym razem lecimy razem.

Przegapiłeś początek?

← Czytaj historię od pierwszej części

Оцените статью