CZĘŚĆ 4
…Wiadomość zniknęła, zanim zdążyłam zrobić zrzut ekranu.
Poczułam, że krew odpływa mi z twarzy.
— Co się stało? — zapytała Lena.
Pokazałam jej telefon.
Adrian próbował wyrwać mi go z ręki, ale Victor zastąpił mu drogę.
— Nie dotkniesz jej — powiedział.
— To pułapka — syknął Adrian.
— Skąd wiesz? — zapytałam.
Nie odpowiedział. W jego spojrzeniu zobaczyłam coś, czego nie widziałam od dnia, gdy rzekomo umarł: strach przed człowiekiem, którego znał lepiej niż my wszyscy.
Colleen podniosła głowę.
— To może być Marek.
— Kim jest Marek? — spytałam.
Adrian zamknął oczy.
— Nikt ważny.
— Wszyscy, których nazywasz nieważnymi, mają zwykle powód, żeby cię szukać.
Pan Wrona zacisnął palce na skórzanej księdze.
— Garaż przy moście należy do dawnego warsztatu kolejowego. Po wypadku widziałem tam Adriana.
Spojrzałam na niego.
— Dlaczego pan tego wcześniej nie powiedział?
— Bo bałem się, że jeśli powiem, rodzina zrobi ze mnie wspólnika. Ale dziś widzę, że milczenie też ma swoją cenę.
Za nami muzyka ucichła. Goście zaczęli szeptać, a Nina stała nieruchomo pośrodku sali z pustymi rękami.
— Jedziemy — powiedziałam.
— Nie sama — odparła Lena.
— Wiadomość wyraźnie mówiła, żebym przyjechała sama.
— To nie jest prośba, której należy słuchać.
Victor sięgnął po płaszcz.
— Pojadę z wami.
Adrian uderzył dłonią w stół.
— Nikt nigdzie nie pojedzie.
— Ceremonia i tak się nie odbędzie — odpowiedział Victor. — A ty nie masz już nic do rozkazywania.
Wyszliśmy bocznym wyjściem. Na parkingu pachniało mokrym asfaltem i rozgniecionymi liśćmi eukaliptusa, które przykleiły się do podeszwy mojego buta. Wsiadłam do samochodu Victora, a Lena usiadła obok mnie. Pan Wrona pojechał za nami.
Adrian został przy hotelu z Colleen.
Nie wiedziałam, czy ucieknie, czy spróbuje zniszczyć dowody. Po raz pierwszy nie czułam jednak, że muszę przewidzieć każdy jego ruch.
Garaż stał za zarośniętym nasypem, kilkaset metrów od miejsca, gdzie znaleziono wrak. Brama była uchylona. W środku paliła się pojedyncza żarówka, kołysząca się na kablu.
— Meredith? — zawołał męski głos.
Z ciemności wyszedł szczupły mężczyzna w roboczym kombinezonie. Miał bandaż na lewej dłoni.
— Marek — powiedział pan Wrona.
Mężczyzna spojrzał na mnie.
— Przepraszam, że wezwałem cię w ten sposób. Nie wiedziałem, komu mogę ufać.
— Dlaczego to zrobiłeś?
— Bo to ja wyciągnąłem Adriana z samochodu.
W garażu zapadła ciężka cisza.
— Był przytomny — ciągnął Marek. — Miał rozcięte czoło, ale chodził. Powtarzał, że musi zniknąć. Powiedział, że jego narzeczona nie może się dowiedzieć, bo jeśli dowie się prawdy, wszystko przepadnie.
Poczułam, jak paznokcie wbijają mi się w dłoń.
— Dlaczego pozwoliłeś mu odejść?
— Obiecał, że wróci po brata. Potem jego matka zapłaciła mi za milczenie. Nie przyjąłem pieniędzy, ale bałem się, że Adrian oskarży mnie o wypadek. Zostawił tu torbę.
Wskazał metalową szafkę.
W środku leżała koperta owinięta folią, paszport na nazwisko Adriana oraz formularz ubezpieczeniowy. Na ostatniej stronie widniał jego podpis i numer konta, na które miało trafić odszkodowanie za śmierć.
— Nie chodziło tylko o długi — powiedziałam.
Marek pokręcił głową.
— Chodziło o pieniądze Niny. Adrian dowiedział się, że po ślubie miał dostać pełnomocnictwo do funduszu jej ojca. Powiedział, że ty jesteś przeszkodą, bo gdybyś została jego żoną, nie mógłby udawać wolnego wdowca.
To było najgorsze zdanie, jakie usłyszałam tego dnia.
Nie dlatego, że mnie zostawił.
Dlatego, że zaplanował moją żałobę jak etap w interesie.
Victor zaklął pod nosem.
— Zabieramy te dokumenty.
— Nie — powiedziałam.
Wzięłam formularz i schowałam go do torby.
— Wrócimy z tym do hotelu. Nina musi to usłyszeć od nas, nie z plotek.
Kiedy weszliśmy do sali, Adrian stał przy fortepianie. Colleen siedziała obok niego, ściskając różaniec. Goście zostali, choć nikt już nie udawał, że to wesele.
Nina czekała na nas przy pustym stole państwa młodych.
— Powiedzcie mi wszystko — zażądała.
Marek opowiedział o wypadku. Pan Wrona pokazał księgę. Victor przeczytał formularz. Ja stałam naprzeciw Adriana i patrzyłam, jak jego twarz zmienia się z gniewnej w zmęczoną.
— To nie miało cię zranić — powiedział do mnie.
— Udawałeś własną śmierć.
— Chciałem odzyskać kontrolę.
— Nad czym?
— Nad wszystkim. Nad długami, rodziną, przyszłością.
— A nad moim życiem?
Opuścił wzrok.
— Myślałem, że sobie poradzisz.
Roześmiałam się krótko, bez radości.
— Właśnie pochowałam człowieka, którego kochałam. To nie było „poradzę sobie”. To było codzienne umieranie razem z tobą.
Colleen zaczęła płakać.
— Chciałam tylko ochronić syna.
— Chroniłaś człowieka, który zrobił ze mnie wdowę, choć żył — odpowiedziałam.
Nina zdjęła z szyi delikatny naszyjnik i podała go Victorowi.
— Nie poślubię go. Nie dam mu dostępu do żadnego funduszu. Ale nie chcę, żeby moje wesele zamieniło się w przedstawienie jego winy.
Victor skinął głową.
— Odwołamy wszystkie umowy. Bez rozgłosu, jeśli to możliwe.
Adrian spojrzał na Ninę.
— Możesz mi pomóc. Jeśli mnie zostawisz, stracę wszystko.
— Już straciłeś — powiedziała. — Nie przez mnie. Przez to, że uznałeś cudzą miłość za przeszkodę w planie.
Nie było krzyku. To bolało bardziej.
Colleen podeszła do mnie z małym pudełkiem. Rozpoznałam je natychmiast. Trzymała w nim srebrną spinkę do krawata Adriana, tę, którą kupiłam mu na nasz ślub.
— Znalazłam ją w jego rzeczach — powiedziała. — Chciałam ci ją oddać, ale nie miałam odwagi.
Wzięłam pudełko. Metal był zimny.
— Nie chcę jej.
— Wiem.
Odłożyłam spinkę na stół obok odwołanych kart miejsc. Nie należała już do żadnego stroju ani żadnej obietnicy.
Adrian podszedł bliżej.
— Meredith, przepraszam.
Spojrzałam na niego.
— To słowo nie przywróci mi trzech miesięcy.
— Co mam zrobić?
— Powiedzieć prawdę wszystkim, których okłamałeś. Zacząć od człowieka pochowanego pod twoim nazwiskiem.
Marek spuścił wzrok. Pan Wrona zamknął księgę. Victor zabrał dokumenty. Colleen po raz pierwszy nie stanęła między mną a synem.
Nina podeszła do stołu z kwiatami i wyjęła z niego jedną białą piwonię.
— Meredith, czy mogłabyś zrobić z tych kwiatów coś dla człowieka, którego pochowano?
Zrozumiałam, o co prosi.
Wzięłam nożyce i odcięłam łodygę piwonii. Potem dobrałam trzy gałązki rozmarynu, odrobinę gipsówki i ciemnoczerwone jagody. Nie był to bukiet ślubny. Nie był też bukiet pogrzebowy dla Adriana.
Był dla nieznajomego, którego imię zniknęło pod cudzym planem.
Zawiązałam kompozycję cienką lnianą wstążką i podałam ją Markowi.
— Jutro zawieziemy ją na cmentarz — powiedział.
— Nie — odparłam. — Najpierw dowiemy się, kim był.
Marek spojrzał na mnie, a potem skinął głową.
Adrian został sam przy stole, przy którym miał wypowiedzieć przysięgę. Na białym obrusie leżała jego srebrna spinka, a obok niej karta z imieniem panny młodej.
Kiedy wychodziłam z sali, usłyszałam, jak Colleen mówi do niego:
— Synu, musisz wreszcie podpisać swoje prawdziwe nazwisko.
Nie odwróciłam się.
W dłoni niosłam bukiet dla człowieka bez imienia, a za plecami po raz pierwszy rozpadało się kłamstwo, które przez trzy miesiące miało twarz mojego zmarłego narzeczonego.
Przegapiłeś początek?



