CZĘŚĆ 4
— …a pełnomocnictwo zostało wystawione sześć dni temu — dokończył Celas.
Na górnym pokładzie zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kroplę wody spadającą z relingu na deskę.
Corbin spojrzał na prawnika.
— To niemożliwe.
Celas podał mu kopię dokumentu.
— Podpis wygląda jak pański. Numer pańskiego dowodu jest prawidłowy. Problem polega na tym, że dokument został złożony elektronicznie z adresu, którego używała pani Dansley.
Margarite gwałtownie odwróciła głowę.
— Nie waż się mnie oskarżać.
— Jeszcze pani nie oskarżam — powiedział Celas. — Przedstawiam fakty.
Corbin przeczytał pierwszą stronę. Palce zacisnęły mu się na papierze.
— Ja tego nie podpisywałem.
— Ale wiedziałeś o wniosku — powiedziałam.
Spojrzał na mnie.
Nie zaprzeczył.
To było gorsze niż krzyk.
Margarite ruszyła w jego stronę.
— Powiedz jej, że chciałeś tylko zabezpieczyć rodzinny majątek.
— Jaki majątek? — spytałam. — Moja firma? Mój jacht?
— Nasze małżeństwo! — wybuchnął Corbin. — Chciałem, żebyś przestała trzymać wszystko z dala ode mnie.
— Nie trzymałam. Po prostu nie oddawałam ci czegoś, czego sam nie zbudowałeś.
Jego twarz skurczyła się bólem.
— Byłem twoim mężem.
— Byłeś też mężem, który pozwolił siostrze usunąć mnie z rejsu, a potem udawał, że to drobny problem.
Celas przewrócił kolejną kartkę.
— Panie Whitfield, pełnomocnictwo obejmowało nie tylko udziały w firmie. Upoważniało również do zaciągnięcia pożyczki pod zastaw jachtu.
Bram zaklął pod nosem.
— Margarite, powiedziałaś, że pożyczka jest na remont domu.
— Bo miała być na remont.
— Na wasz dom — odparł Celas. — Nie na jacht i nie na firmę Delaney.
Margarite zacisnęła usta.
Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciała. Nie chodziło o jedną listę gości. Nie chodziło nawet o Saskię. Margarite chciała przejąć wszystko, co dawało jej rodzinie pozór dawnego znaczenia: rejsy, nazwisko, pieniądze, możliwość opowiadania innym, że Whitfieldowie nadal są nietykalni.
A Corbin podpisał się pod jej planem, bo bał się, że jeśli odmówi, przestanie być jej dobrym bratem.
Anise podała mi radio.
— Polecenie, pani Voss?
Spojrzałam na ludzi stojących wokół stolika.
— Odpływamy zgodnie z planem. Ale tylko z tymi gośćmi, którzy nie próbowali przejąć jachtu.
Margarite wyprostowała się.
— Wyrzucasz nas na środku portu?
— Nie. Tender odwiezie was na nabrzeże. Bez pośpiechu i bez scen.
— To mój rodzinny rejs!
— Nie. To mój jacht.
Anise skinęła deckhandowi. Ten podszedł do schodów, lecz Corbin nie ruszył się z miejsca.
— Delaney, ja zostaję — powiedział.
— Nie.
— Chcę z tobą porozmawiać.
— Rozmawialiśmy przez osiem lat. Ty mówiłeś, że Margarite nie chce źle, a ona sprawdzała, ile jeszcze zniosę.
— Nie wiedziałem o pożyczce.
— Wiedziałeś, że dałeś jej pełnomocnictwo.
— Dałem jej dostęp do dokumentów, nie prawo do twojej firmy.
— Dla niej to była ta sama rzecz. Dla ciebie najwyraźniej też, dopóki nie zobaczyłeś, że rachunek ma twoje nazwisko.
Corbin przełknął ślinę.
— Kochałem cię.
— Wierzę ci.
Ta odpowiedź go zaskoczyła bardziej niż oskarżenie.
— To powinno coś znaczyć.
— Znaczy. Ale miłość, która zawsze ustępuje przed cudzą wygodą, nie chroni człowieka. Tylko prosi go, żeby cierpiał ciszej.
Celas zebrał dokumenty.
— Wniosek o sprzedaż udziałów został zablokowany. Bank otrzymał zawiadomienie o fałszerstwie. Kopie dokumentów trafią do odpowiednich instytucji, ale najpierw mogą państwo rozwiązać sprawy między sobą bez kolejnych niespodzianek.
Margarite wybuchnęła śmiechem.
— Myślisz, że kilka kartek cię ocali?
— Nie — odparłam. — Ocaliła mnie decyzja, żeby już nie prosić o miejsce przy stole, który sama opłacałam.
Saskia podniosła swoją torbę.
— Ja jadę z Delaney — powiedziała.
Margarite spojrzała na nią z niedowierzaniem.
— Ty też?
— Nie jestem twoją własnością. Tak jak ten jacht nie jest.
Bram spuścił wzrok.
— Pojadę z Margarite — oznajmił, ale brzmiało to jak wyrok, nie wybór.
Corbin został sam przy relingu. Przed nim leżała rozdarta karta rejsu. Wziął ją do ręki, a papier pękł wzdłuż linii, którą wcześniej zrobiły palce jego siostry.
— Co z nami? — zapytał.
Celas milczał. Anise patrzyła na mnie.
— Po powrocie dostaniesz dokumenty od mojego prawnika — powiedziałam. — Nie będziemy już udawać, że wystarczy przeprosiny po kolejnym milczeniu.
— To koniec?
Pomyślałam o pierwszym wieczorze, kiedy spotkałam Corbina. O jego dłoni na moim ramieniu. O tym, jak przez lata czekałam, aż wybierze mnie przy innych.
— To koniec udawania, że jesteśmy po tej samej stronie.
Tender odpłynął z nabrzeża. Margarite siedziała na dziobie wyprostowana, z kapeluszem przyciśniętym do kolan. Ani razu się nie odwróciła.
Corbin zszedł na pomost ostatni. Zatrzymał się przy końcu trapu.
— Delaney — zawołał.
Nie odpowiedziałam.
Anise uruchomiła silniki. Jacht drgnął, a woda rozsunęła się pod dziobem.
Saskia stanęła obok mnie.
— Dokąd płyniemy?
Spojrzałam na plan rejsu, który Margarite podarła na pół. Na odwrocie widniał mój własny zapis: „Wyspa Block — zatoka bez telefonów — kolacja na rufie”.
— Tam, gdzie miało być od początku — odpowiedziałam.
O siedemnastej, kiedy słońce zeszło nisko nad zatoką, Anise przyniosła mi księgę pokładową. Otworzyłam ją na stronie z dzisiejszą datą i podpisałam się pod jedną linijką: „Rejs wykonany zgodnie z wolą właścicielki”.
Potem podałam pióro Saskii.
— Chcesz coś dopisać?
Wzięła je i pod spodem napisała: „Na pokładzie była obecna osoba, która nie pozwoliła się usunąć”.
Popatrzyłam na te słowa, a potem na nazwę jachtu wymalowaną na rufie.
Dom Przysięgi przecinał wodę, a za nim zostawała podarta lista gości.
Przegapiłeś początek?


