CZĘŚĆ 4 — Szwagierka wykreśliła mnie z rejsu i zaprosiła instruktorkę jogi, lecz na pokładzie jej uśmiech nagle zgasł

CZĘŚĆ 4

— …a pełnomocnictwo zostało wystawione sześć dni temu — dokończył Celas.

Na górnym pokładzie zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kroplę wody spadającą z relingu na deskę.

Corbin spojrzał na prawnika.

— To niemożliwe.

Celas podał mu kopię dokumentu.

— Podpis wygląda jak pański. Numer pańskiego dowodu jest prawidłowy. Problem polega na tym, że dokument został złożony elektronicznie z adresu, którego używała pani Dansley.

Margarite gwałtownie odwróciła głowę.

— Nie waż się mnie oskarżać.

— Jeszcze pani nie oskarżam — powiedział Celas. — Przedstawiam fakty.

Corbin przeczytał pierwszą stronę. Palce zacisnęły mu się na papierze.

— Ja tego nie podpisywałem.

— Ale wiedziałeś o wniosku — powiedziałam.

Spojrzał na mnie.

Nie zaprzeczył.

To było gorsze niż krzyk.

Margarite ruszyła w jego stronę.

— Powiedz jej, że chciałeś tylko zabezpieczyć rodzinny majątek.

— Jaki majątek? — spytałam. — Moja firma? Mój jacht?

— Nasze małżeństwo! — wybuchnął Corbin. — Chciałem, żebyś przestała trzymać wszystko z dala ode mnie.

— Nie trzymałam. Po prostu nie oddawałam ci czegoś, czego sam nie zbudowałeś.

Jego twarz skurczyła się bólem.

— Byłem twoim mężem.

— Byłeś też mężem, który pozwolił siostrze usunąć mnie z rejsu, a potem udawał, że to drobny problem.

Celas przewrócił kolejną kartkę.

— Panie Whitfield, pełnomocnictwo obejmowało nie tylko udziały w firmie. Upoważniało również do zaciągnięcia pożyczki pod zastaw jachtu.

Bram zaklął pod nosem.

— Margarite, powiedziałaś, że pożyczka jest na remont domu.

— Bo miała być na remont.

— Na wasz dom — odparł Celas. — Nie na jacht i nie na firmę Delaney.

Margarite zacisnęła usta.

Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciała. Nie chodziło o jedną listę gości. Nie chodziło nawet o Saskię. Margarite chciała przejąć wszystko, co dawało jej rodzinie pozór dawnego znaczenia: rejsy, nazwisko, pieniądze, możliwość opowiadania innym, że Whitfieldowie nadal są nietykalni.

A Corbin podpisał się pod jej planem, bo bał się, że jeśli odmówi, przestanie być jej dobrym bratem.

Anise podała mi radio.

— Polecenie, pani Voss?

Spojrzałam na ludzi stojących wokół stolika.

— Odpływamy zgodnie z planem. Ale tylko z tymi gośćmi, którzy nie próbowali przejąć jachtu.

Margarite wyprostowała się.

— Wyrzucasz nas na środku portu?

— Nie. Tender odwiezie was na nabrzeże. Bez pośpiechu i bez scen.

— To mój rodzinny rejs!

— Nie. To mój jacht.

Anise skinęła deckhandowi. Ten podszedł do schodów, lecz Corbin nie ruszył się z miejsca.

— Delaney, ja zostaję — powiedział.

— Nie.

— Chcę z tobą porozmawiać.

— Rozmawialiśmy przez osiem lat. Ty mówiłeś, że Margarite nie chce źle, a ona sprawdzała, ile jeszcze zniosę.

— Nie wiedziałem o pożyczce.

— Wiedziałeś, że dałeś jej pełnomocnictwo.

— Dałem jej dostęp do dokumentów, nie prawo do twojej firmy.

— Dla niej to była ta sama rzecz. Dla ciebie najwyraźniej też, dopóki nie zobaczyłeś, że rachunek ma twoje nazwisko.

Corbin przełknął ślinę.

— Kochałem cię.

— Wierzę ci.

Ta odpowiedź go zaskoczyła bardziej niż oskarżenie.

— To powinno coś znaczyć.

— Znaczy. Ale miłość, która zawsze ustępuje przed cudzą wygodą, nie chroni człowieka. Tylko prosi go, żeby cierpiał ciszej.

Celas zebrał dokumenty.

— Wniosek o sprzedaż udziałów został zablokowany. Bank otrzymał zawiadomienie o fałszerstwie. Kopie dokumentów trafią do odpowiednich instytucji, ale najpierw mogą państwo rozwiązać sprawy między sobą bez kolejnych niespodzianek.

Margarite wybuchnęła śmiechem.

— Myślisz, że kilka kartek cię ocali?

— Nie — odparłam. — Ocaliła mnie decyzja, żeby już nie prosić o miejsce przy stole, który sama opłacałam.

Saskia podniosła swoją torbę.

— Ja jadę z Delaney — powiedziała.

Margarite spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Ty też?

— Nie jestem twoją własnością. Tak jak ten jacht nie jest.

Bram spuścił wzrok.

— Pojadę z Margarite — oznajmił, ale brzmiało to jak wyrok, nie wybór.

Corbin został sam przy relingu. Przed nim leżała rozdarta karta rejsu. Wziął ją do ręki, a papier pękł wzdłuż linii, którą wcześniej zrobiły palce jego siostry.

— Co z nami? — zapytał.

Celas milczał. Anise patrzyła na mnie.

— Po powrocie dostaniesz dokumenty od mojego prawnika — powiedziałam. — Nie będziemy już udawać, że wystarczy przeprosiny po kolejnym milczeniu.

— To koniec?

Pomyślałam o pierwszym wieczorze, kiedy spotkałam Corbina. O jego dłoni na moim ramieniu. O tym, jak przez lata czekałam, aż wybierze mnie przy innych.

— To koniec udawania, że jesteśmy po tej samej stronie.

Tender odpłynął z nabrzeża. Margarite siedziała na dziobie wyprostowana, z kapeluszem przyciśniętym do kolan. Ani razu się nie odwróciła.

Corbin zszedł na pomost ostatni. Zatrzymał się przy końcu trapu.

— Delaney — zawołał.

Nie odpowiedziałam.

Anise uruchomiła silniki. Jacht drgnął, a woda rozsunęła się pod dziobem.

Saskia stanęła obok mnie.

— Dokąd płyniemy?

Spojrzałam na plan rejsu, który Margarite podarła na pół. Na odwrocie widniał mój własny zapis: „Wyspa Block — zatoka bez telefonów — kolacja na rufie”.

— Tam, gdzie miało być od początku — odpowiedziałam.

O siedemnastej, kiedy słońce zeszło nisko nad zatoką, Anise przyniosła mi księgę pokładową. Otworzyłam ją na stronie z dzisiejszą datą i podpisałam się pod jedną linijką: „Rejs wykonany zgodnie z wolą właścicielki”.

Potem podałam pióro Saskii.

— Chcesz coś dopisać?

Wzięła je i pod spodem napisała: „Na pokładzie była obecna osoba, która nie pozwoliła się usunąć”.

Popatrzyłam na te słowa, a potem na nazwę jachtu wymalowaną na rufie.

Dom Przysięgi przecinał wodę, a za nim zostawała podarta lista gości.

Оцените статью