CZĘŚĆ 4
Daniel trzymał telefon przy uchu, lecz przez chwilę nie odpowiadał.
— Niech wejdzie — powiedział w końcu.
Rozmówca rozłączył się.
Lily wróciła do kolorowanki, ale jej kredka zawisła nad kartką. Wybrała fioletowy i zaczęła obrysowywać księżyc na plecaku, jakby skupienie na drobnym kształcie mogło zatrzymać dorosłych przed kolejnym błędem.
Sophia ruszyła za Danielem.
— Nie możesz teraz jechać do firmy.
— Właśnie dlatego muszę.
— Daniel, posłuchaj mnie.
Odwrócił się.
— Słuchałem cię przez siedem lat.
To nie zabrzmiało jak krzyk. I właśnie dlatego Sophia cofnęła się bardziej niż po krzyku.
Marcus zorganizował samochód. Nora pojechała z nami, a Lily usiadła z tyłu obok mnie. Daniel zajął miejsce naprzeciwko nas. Co kilka minut zerkał na córkę, lecz nie próbował jej dotknąć.
Na kolanach trzymał kopię formularza z kliniki.
— Czy mogę cię o coś zapytać? — powiedział do Lily.
— O co?
— Lubisz samoloty?
— Lubię pociągi. Samoloty są głośne.
Daniel uśmiechnął się słabo.
— Też nie lubiłem samolotów, kiedy byłem mały.
— Ty jesteś stary?
Nora zakryła usta, żeby nie uśmiechnąć się zbyt głośno. Nawet ja poczułam, jak napięcie na moment pęka.
— Mam czterdzieści dwa lata — odparł Daniel.
— To prawie pięćdziesiąt.
— Nie przesadzaj.
— Mama mówi, że nie wolno kłamać.
Daniel spojrzał na mnie.
— Twoja mama ma rację.
Whitmore Technologies mieściła się w szklanym budynku przy Madison Avenue. Kiedy weszliśmy do holu, recepcjonistka podniosła wzrok i natychmiast wstała. Wszyscy wiedzieli, że coś się stało.
Przy windach czekał Adrian Carter, kuzyn Daniela i jego dawny adwokat. Nie wyglądał na człowieka, który przyszedł walczyć. Miał rozpięty kołnierzyk, spocone dłonie i teczkę z pękniętym rogiem.
— Wiedziałem, że prędzej czy później to wyjdzie — powiedział.
Daniel podszedł do niego.
— Ty podrobiłeś mój podpis?
— Sophia przyniosła dokumenty. Powiedziała, że ratuje cię przed kobietą, która chce cię zniszczyć.
— A ty jej uwierzyłeś?
Adrian spojrzał na mnie.
— Nie. Ale zapłaciła mi więcej, niż mogłem odmówić.
— Ile? — spytał Daniel.
Adrian podał mu listę przelewów.
— Początkowo pieniądze pochodziły z mojego konta. Potem Sophia zaczęła korzystać z funduszu firmy. Wykorzystywała twoje uprawnienia. Ja zatwierdzałem dokumenty, a ona obiecywała, że po ślubie wszystko uporządkuje.
Sophia rzuciła się na niego.
— Zamknij się!
Daniel odsunął ją ramieniem.
— Co jeszcze podpisałeś?
Adrian spuścił wzrok.
— Dokument, który przenosił część udziałów na Sophii nazwisko. Miał wejść w życie po waszym ślubie.
Sophia zesztywniała.
Daniel odwrócił się do niej.
— Chciałaś mnie, czy moją firmę?
— Chciałam życia, które mi obiecałeś.
— Ja niczego ci nie obiecywałem.
— Obiecałeś, kiedy powiedziałeś, że Elena jest przeszłością.
— Była moją żoną, nie przeszkodą.
Sophia spojrzała na Lily. Jej twarz nie miała już dawnej pewności.
— Gdybyś wiedział o dziecku, wróciłbyś do niej.
— Tak — powiedział Daniel. — Wróciłbym, żeby być ojcem. Ale nie wiem, czy wróciłbym do małżeństwa. Odebrałaś mi nawet możliwość podjęcia tej decyzji.
Ta odpowiedź uderzyła Sophię mocniej niż oskarżenie.
Na stole w gabinecie leżały wydruki z kont, kopie podpisów i formularz kliniki. Marcus połączył je w jedną chronologię. Sophia dowiedziała się o mojej ciąży przez wiadomość z laboratorium, wysłaną na stary adres służbowy. Przechwyciła ją, ponieważ miała dostęp do firmowej poczty Daniela. Potem użyła własnego testu, by wzbudzić w nim przekonanie, że to ja go zdradziłam.
Nie chciała jedynie zatrzymać mężczyzny.
Chciała odebrać mu możliwość wyboru.
Najbardziej nieoczekiwany dokument znalazł się na samym dnie teczki Adriana. Była to kopia mojego rozwodowego porozumienia. W załączniku, którego nigdy nie widziałam, zapisano, że w przypadku narodzin dziecka przed upływem dziewięciu miesięcy od rozwodu Daniel ma prawo do natychmiastowego żądania badań i opieki naprzemiennej.
Adrian go usunął.
— Gdyby ten załącznik został dołączony — powiedział — Daniel dostałby informację, że ciąża mogła dotyczyć jego.
— Czyli wszyscy wiedzieliście, że to możliwe — powiedziałam.
Adrian skinął głową.
— Tak.
Przez chwilę patrzyłam na dokument. Przez siedem lat powtarzałam sobie, że milczenie było moją decyzją. Teraz zrozumiałam, że ktoś wcześniej zamknął przede mną kilka drzwi, a ja obwiniałam siebie, że nie znalazłam właściwego wejścia.
Daniel położył przede mną formularz.
— Elena, chcę zrobić badanie ojcostwa. Nie po to, żeby cię kontrolować. Chcę, żeby Lily miała pewność.
— Ona ma już matkę i dom.
— Wiem. Nie chcę ci ich odbierać. Chcę zasłużyć na miejsce obok niej, jeśli mi je kiedyś dasz.
— To nie będzie szybkie.
— Nie proszę o szybkie.
— Nie będziesz jej kupował prezentami.
— Nie będę.
— Nie przedstawisz jej znajomym jako dowodu, że wygrałeś życie.
Daniel spojrzał na Lily, która siedziała na dywanie i układała kredki według długości.
— Nie jest dowodem. Jest moją córką.
Badanie wykonaliśmy następnego dnia w klinice w Nowym Jorku. Lily nie rozumiała, dlaczego pobiera się jej wymaz z policzka, więc Daniel zapytał, czy może zrobić to samo. Oboje siedzieli naprzeciwko siebie z patyczkami w dłoniach.
— Wyglądamy jak wiewiórki — stwierdziła Lily.
— Bardzo eleganckie wiewiórki — odpowiedział Daniel.
Wynik potwierdził ojcostwo.
Daniel nie świętował. Przyjechał do mojego hotelu z kopertą, ale nie otworzył jej przede mną. Przyniósł też mały metalowy księżyc, identyczny jak zawieszka przy plecaku Lily.
— Znalazłem go w sklepie na dworcu — powiedział. — Nie wiedziałem, czy mogę jej coś dać.
— Możesz zapytać ją sam.
Lily siedziała przy stoliku i rysowała pociąg.
— Lily — powiedział Daniel. — Kupiłem coś, ale tylko jeśli mama pozwoli.
Dziewczynka obejrzała zawieszkę.
— To księżyc.
— Wiem.
— Ten na moim plecaku jest od samolotu.
— Wiem.
— Możesz go przyczepić do mojego pociągu.
Daniel przykucnął. Ręce trzęsły mu się tak mocno, że dwa razy nie trafił karabińczykiem w kółko.
Lily podała mu plecak.
— Nie spiesz się — powiedziała. — Mama mówi, że trudne rzeczy trzeba robić porządnie.
Daniel spojrzał na mnie. W jego oczach było wszystko: żal, ulga i świadomość, że żadne słowo nie cofnie siedmiu lat.
Sophia straciła stanowisko i wszystkie udziały, które próbowała zdobyć. Firma odzyskała pieniądze z funduszu, a Adrian podpisał ugodę i odszedł bez prawa do dalszej praktyki. Nie pojechałam jednak na żadne przesłuchania. Nie chciałam, by moje życie na zawsze miało rytm cudzych zeznań.
Zostałam w Nowym Jorku jeszcze trzy dni. Daniel codziennie spotykał się z Lily w obecności mojej i psycholożki dziecięcej. Pierwszego dnia pokazał jej siedzibę firmy. Drugiego nauczył ją grać w szachy, choć pozwolił jej wygrać po siedmiu ruchach. Trzeciego zapytała go, czy naprawdę umie budować komputery.
— Nie buduję ich własnymi rękami — odpowiedział.
— To co robisz?
— Pomagam ludziom wymyślać rzeczy, których jeszcze nie ma.
Lily pomyślała chwilę.
— Możesz wymyślić, żeby tata mieszkał bliżej?
Daniel spojrzał na mnie, nie na nią.
— Mogę spróbować. Ale decyzję podejmuje twoja mama.
To był pierwszy raz, kiedy nie próbował przejąć rozmowy.
Nie obiecałam mu powrotu. Nie chciałam wracać do dawnego małżeństwa, bo człowiek, którego kochałam, już nie istniał w tamtej formie, a ja nie byłam kobietą, która czekała na jego wybór.
Zgodziłam się jednak na plan spotkań. Powolny. Jasny. Bez pieniędzy zamiast obecności i bez sekretów zamiast rozmowy.
Przed wyjazdem Lily przypięła oba księżyce do plecaka. Jeden był porysowany od podróży, drugi błyszczał nowym metalem.
— Mamo — powiedziała, patrząc na Daniela — mogę mu pomachać?
— Możesz.
Daniel stał przy windzie i trzymał w dłoni kartkę z godziną naszego następnego spotkania. Nie podszedł bliżej, dopóki Lily sama nie wyciągnęła ręki.
— Do zobaczenia, tato.
Daniel przyjął te dwa słowa tak ostrożnie, jakby były czymś kruchym i bezcennym.
— Do zobaczenia, Lily.
Kiedy winda ruszyła, metalowe księżyce zadźwięczały o suwak plecaka, a głos Lily dobiegł jeszcze z korytarza:
— Tato, następnym razem przegrasz ze mną uczciwie!
Przegapiłeś początek?



