CZĘŚĆ 4
Huk na dole sprawił, że Elena podniosła głowę, ale nie odsunęła się od Cataliny.
— Dziecko jest już bardzo nisko — powiedziała. — Nie możecie teraz przenosić pacjentki.
— Ilu ich jest? — zapytałem.
Mateo zerknął na schody.
— To nie moja sprawa.
— Właśnie stała się twoją sprawą.
Z dołu dobiegł męski głos.
— Álvarez! Masz pięć minut!
Catalina zacisnęła powieki. Jej oddech stał się płytki, urywany.
— Luciano, idź — wyszeptała. — Weź księgi i uciekaj.
— Nie zostawię cię.
— Przez siedem miesięcy myślałam, że właśnie to zrobiłeś.
Te słowa zabolały bardziej niż oskarżenie. Przyklęknąłem przy łóżku i przyłożyłem czoło do jej dłoni.
— Wyjechałem, bo dostałem wiadomość, że dziecko nie jest moje. Było tam zdjęcie ciebie z Danielem Serrano. I list, w którym pisałaś, że chcesz rozwodu.
— Nigdy tego nie napisałam.
— Wiem.
— Nie, jeszcze nie wiesz wszystkiego. Daniel był konserwatorem, z którym pracowałam. Mateo zrobił zdjęcie, kiedy podtrzymywał mnie przy rusztowaniu. A list… podpisał go za mnie.
Mateo ruszył do drzwi.
— Nie mamy czasu na rodzinne wspomnienia.
Chwyciłem go za kołnierz i przycisnąłem do ściany. Jego twarz znalazła się kilka centymetrów od mojej.
— Na dole są ludzie, których sprowadziłeś. W mojej posiadłości. W dniu, kiedy moja żona rodzi moje dziecko.
— Robiłem to, żeby ochronić firmę.
— Przed kim?
— Przed tobą. Zniknąłeś bez słowa. Wszyscy myśleli, że nie żyjesz albo że uciekłeś z pieniędzmi.
— Wyjechałem do Madrytu na trzy tygodnie.
— A potem nie wracałeś.
— Bo ty wysyłałeś moje listy do siebie.
Mateo przestał się szarpać.
Elena spojrzała na mnie.
— Jeśli chce pan uratować żonę i dziecko, proszę przestać tracić czas.
Wyjąłem ceramiczną jaskółkę spod poduszki Cataliny. Jej pęknięte skrzydło było chłodne i gładkie. Odwróciłem amulet. Złota żywica odpadła pod naciskiem mojego paznokcia, odsłaniając maleńki mosiężny klucz.
Mateo syknął.
— Nie rób tego.
Catalina spojrzała na mnie.
— W skrzynce z narzędziami jest list. W amulecie ukryłam klucz, bo wiedziałam, że Mateo przeszuka mój pokój.
— Do szafki czternastej — powiedziałem.
— W biurze w stolicy. Są tam kopie przelewów. Mateo wypłacał pieniądze z fundacji na konta ludzi, których nazwisk nie znałam. Kiedy próbowałam cię ostrzec, zagroził, że sprowadzi na ciebie twoich wrogów.
Na schodach pojawiły się dwie sylwetki. Mężczyźni mieli zakrwawione dłonie po wybiciu szyby.
Mateo odsunął się od ściany.
— Zabierzcie księgi — rozkazał.
— Nie ma ich tutaj — odpowiedziałem.
— Kłamiesz.
— Nie. Są w stolicy. A klucz do nich ma teraz człowiek, który nie będzie już wykonywał twoich poleceń.
Mateo spojrzał na jednego z mężczyzn.
— Słyszeliście go. Zatrzymajcie go.
Mężczyzna nie ruszył się.
— Powiedziałeś, że księgi są w domu — odparł.
Mateo pobladł.
— Są w domu.
— Przed chwilą powiedziałeś, że nie — dodałem.
Drugi mężczyzna opuścił ręce. Nie byli jego ludźmi. Byli kierowcami z firmy, których zwabił obietnicą pieniędzy. Nie wiedzieli, że miał zamiar obciążyć ich kradzieżą.
— Rivas, co ty wyprawiasz? — zapytał starszy z nich.
Mateo zaczął mówić szybko.
— Álvarez jest chory. Stracił kontrolę. Papiery rozwodowe są podpisane. Firma należy do mnie.
Wyjąłem teczkę z szuflady nocnego stolika. Włożyłem do niej dokument, którego wcześniej nie widziałem: pełnomocnictwo z moim podpisem, datą sprzed sześciu miesięcy i pieczęcią notariusza.
— To nie jest mój podpis — powiedziałem.
Mateo zaśmiał się nerwowo.
— Nikt nie odróżni kopii.
— Ja odróżnię.
Pokazałem mu lewy dolny róg kartki. Prawdziwy podpis zawsze kończyłem krótkim, ostrym pociągnięciem. Na tym dokumencie kreska była zaokrąglona.
Catalina wyszeptała:
— Widzisz? Dlatego bałam się, że cię straciłam.
W oddali rozległ się dźwięk syren. Karetka przedarła się przez drogę, a za nią nadjechał samochód mojego księgowego, Estebana. To jemu wcześniej wysłałem wiadomość, zanim wszedłem do domu. Nie wiedziałem jeszcze, komu ufać, ale wiedziałem, że nie mogę zostać sam.
Mateo ruszył ku Catalinie.
— Jeśli ona podpisze, wszystko się skończy.
Stanąłem między nimi.
— Niczego już nie podpisze.
— To moje pieniądze!
— Nie. To pieniądze fundacji, która buduje oddziały dla wcześniaków.
Jego twarz wykrzywiła się złością.
— Myślisz, że jesteś lepszy? Kontrolowałeś tę firmę, używałeś ludzi, płaciłeś za ich milczenie.
Nie zaprzeczyłem.
— Masz rację. Dlatego wiem, ile szkody może zrobić człowiek, który uważa, że wszystko wolno mu naprawić przemocą.
Elena nagle krzyknęła:
— Luciano, teraz!
Catalina ścisnęła moją dłoń. Po chwili pokój wypełnił się cichym, przerażającym płaczem dziecka.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Elena uniosła maleńką dziewczynkę, owiniętą w biały ręcznik z wyszytym na brzegu żółtym słońcem.
— Jest słaba, ale oddycha — powiedziała. — Potrzebuje natychmiastowej opieki.
Catalina rozpłakała się bezgłośnie.
Dotknąłem palcem maleńkiej dłoni córki. Jej palce zacisnęły się na moim, jakby znała mnie od dawna.
Na dole Esteban odebrał od Rosy księgę rachunkową. Mateo zobaczył ją przez poręcz i rzucił się ku schodom.
Dwaj kierowcy zastąpili mu drogę.
— Nie będziemy za ciebie ginąć — powiedział starszy.
— Zapłacę wam podwójnie!
— Już zapłaciłeś — odparł drugi. — Swoją obietnicą.
Mateo odwrócił się do mnie.
— Jeśli oddasz mnie ludziom, nie będzie odwrotu.
— Nie oddam cię ludziom.
Jego oczy rozbłysły nadzieją.
— Więc mnie puścisz?
— Oddam cię tym, którym ukradłeś pieniądze. Radzie fundacji. Księgowym. Wszystkim rodzinom, które czekały na oddziały dla swoich dzieci.
— Oni mnie zniszczą.
— Sam wybrałeś, co budujesz.
Nie było w tym triumfu. Tylko zmęczenie.
Na podjeździe czekał już lekarz z inkubatorem. Elena przekazała mu dziecko, a ja pobiegłem z Cataliną do ambulansu. Zatrzymała mnie, zanim zamknęli drzwi.
— Luciano.
— Jestem tutaj.
— Nie wiem, czy potrafię ci od razu wybaczyć te siedem miesięcy.
— Nie proszę o to.
— A rozwód?
Wyjąłem papiery z kieszeni płaszcza. Papier był pomięty od wielogodzinnego noszenia.
Catalina patrzyła na nie długo.
— Co z nimi zrobisz?
Podałem je Elenie.
— Przydadzą się do rozpalania pieca, kiedy lekarze będą ogrzewać salę.
Catalina uśmiechnęła się słabo, pierwszy raz od chwili mojego przyjazdu.
W szpitalu lekarze zabrali córkę na oddział wcześniaków, a Catalinę na zabieg. Esteban przyniósł księgi, listy Rosy i wszystkie dokumenty, które Mateo próbował ukryć. Nie potrzebowałem groźby ani strzału. Wystarczyło, że każdy zobaczył własne nazwisko pod jego fałszywymi obietnicami.
Mateo stracił firmę, którą chciał przejąć, pieniądze, którymi kupował posłuszeństwo, i ludzi, którzy mieli dla niego ryzykować życie. Fundacja odzyskała rachunki, a ja przekazałem jej prawo do korzystania z części przedsiębiorstwa. Nie jako gest przebaczenia. Jako spłatę długu wobec tych, których przez lata zasłaniałem przed prawdą.
Wieczorem wszedłem na oddział z ceramiczną jaskółką w dłoni. Catalina leżała blada, ale przytomna. Za szybą maleńka dziewczynka poruszyła stopą pod ciepłą lampą.
— Jak ją nazwiemy? — zapytałem.
Catalina spojrzała na pęknięte skrzydło amuletu.
— Elena. Po kobiecie, która nie pozwoliła nam się rozpaść.
Położyłem jaskółkę na parapecie inkubatora. Złota żywica odbiła światło lampy, a nasza córka zacisnęła dłoń na przezroczystej rurce.
Catalina wyszeptała:
— Spójrz, Luciano. Ona już walczy.
A ja odpowiedziałem, patrząc na maleńkie serce migające pod białym światłem:
— Nie, Catalino. Ona już wraca do nas.
Przegapiłeś początek?




