CZĘŚĆ 4
Nazwisko brzmiało: „Maksym Galkin”.
Przez chwilę nie rozumiałem, co widzę.
Papier drżał mi między palcami. Pod moim nazwiskiem widniała data sprzed sześciu lat, podpis podobny do mojego i pieczęć kancelarii, której nigdy nie odwiedziłem.
Ałła spojrzała na mnie z przerażeniem.
— Maksym, ty to podpisałeś?
— Nie.
Raymond wstał z krzesła. Drewniany koń, którego trzymał Harry, spadł na podłogę i uderzył o deskę z głuchym stukiem.
— Powiedz mi, że nie wiedziałeś — powiedział Raymond.
— Nie wiedziałem.
Paweł za drzwiami przestał się odzywać.
To było gorsze niż krzyk.
Wziąłem kartkę bliżej lampy. Podpis rzeczywiście przypominał mój. Litera „M” miała ten sam wysoki pierwszy łuk, a końcówka nazwiska opadała w lewo. Jednak jeden szczegół nie pasował. Zawsze podpisywałem się piórem, prowadząc końcówkę w górę. Ten podpis był wykonany cienkim długopisem i urywał się nagle, jakby ktoś bał się postawić ostatnią kreskę.
Teresa nachyliła się nad dokumentem.
— To kopia, którą znalazłam za fałszywym dnem. Oryginał musiał być gdzie indziej.
— W sejfie — powiedział Paweł.
Wszyscy odwróciliśmy głowy.
Stał przy drzwiach wejściowych, lecz nie próbował już wejść. Jego twarz była mokra od deszczu. Albo potu.
— W sejfie w biurze. Pod podwójną teczką z umowami koncertowymi — dodał. — Tam jest oryginał.
— Skąd wiesz? — zapytała Ałła.
Paweł patrzył na dokument, nie na nią.
— Bo sam go tam włożyłem.
Młody mężczyzna z teczką odsunął się jeszcze dalej.
— Pan powiedział, że dokumenty są u notariusza.
— Musiałem tak powiedzieć.
— Dlaczego?
Paweł zacisnął szczękę.
— Bo kiedy Raymond zaczął chorować, wszyscy czekali, aż przestanie rozumieć, co podpisuje. Ja nie mogłem czekać.
Słowa zawisły w korytarzu.
Raymond oparł dłoń na stole.
— Miałem zapomnieć o muzyce, ale nie o tym, że mnie okradłeś?
— Nie chciałem cię okraść.
— To jak nazywasz pieniądze na swoim rachunku?
Paweł spuścił wzrok.
— Ratowałem firmę.
— Swoją firmę — powiedziałem.
Wtedy zrozumiałem, po co naprawdę pojawił się pod naszym domem. Nie chodziło o komentarze ani o troskę o rodzinę. Chciał dostać list, zanim Teresa pokaże dokumenty komuś, kto potrafił je zrozumieć. Chciał zachować kontrolę nad pieniędzmi, a groźbami zamierzał zmusić nas do usunięcia zdjęć.
Ale wciąż pozostawało pytanie o mój podpis.
O 22:04 pojechaliśmy do biura. Ałła została z dziećmi i Raymondem. Teresa pojechała ze mną, bo tylko ona wiedziała, gdzie Paweł ukrył drugi klucz. Młody mężczyzna, który przyniósł kopię przelewu, przedstawił się jako Daniel. Był księgowym wynajętym przez Pawła do przygotowania sprzedaży praw.
— Nie wiedziałem, że dokument jest fałszywy — powiedział w samochodzie.
— Kiedy się zorientowałeś?
— Dzisiaj rano. Zobaczyłem, że pieniądze nie poszły do szkoły. Zadzwoniłem do Pawła. Powiedział, żebym nie zadawał pytań.
W biurze pachniało kurzem, kawą i rozgrzanym plastikiem drukarki. Teresa wyjęła z kieszeni mały klucz owinięty w chusteczkę.
— Paweł zostawił go u mnie sześć lat temu — wyjaśniła. — Powiedział, że to zapas do starej szafy.
— Dlaczego trzymałaś go tak długo?
— Bo wiedziałam, że kiedyś ktoś zapyta, gdzie zniknęły dokumenty.
Otworzyliśmy sejf.
Pod teczką z umowami koncertowymi leżała cienka czarna koperta. Nie była szara, nie miała żadnego znaku. Na niej widniało moje imię, napisane moim własnym charakterem pisma.
Zrobiło mi się niedobrze.
W środku znalazłem kartkę i krótką notatkę.
„Maksym, jeśli czytasz to po mojej śmierci, nie pozwól, żeby Paweł sprzedał tę muzykę. Podpis, który zobaczysz, nie jest mój. Oryginał umowy zostawiłem u Teresy, bo tylko jej ufałem”.
Pod notatką znajdował się prawdziwy podpis Raymonda oraz data. Wszystko było jasne.
To nie ja zostałem wpisany jako pełnomocnik. Paweł podrobił mój podpis, żeby stworzyć wrażenie, że cała rodzina zgodziła się na sprzedaż. Wiedział, że jeśli pojawi się spór, podejrzenia spadną na mnie. Miałem dostęp do dokumentów, znałem kancelarie i byłem najbliżej Ałły. Wystarczyłoby kilka komentarzy w internecie, żeby ludzie zaczęli szeptać, że ukrywam coś przed własną rodziną.
Kiedy wróciliśmy, zegar w jadalni pokazywał 23:17.
Raymond siedział przy pianinie. Ałła stała za nim, a dzieci spały już na kanapie pod jednym kocem.
Położyłem przed nim kopertę.
— To zostawiłeś dla mnie.
Przeczytał notatkę dwa razy.
— Myślałem, że będziesz wiedział — powiedział.
— O czym?
— Że nie chodzi tylko o pieniądze. Chodzi o to, żeby ktoś pamiętał, po co powstała ta muzyka.
— Mogłeś mi powiedzieć.
— Bałem się, że jeśli powiem za wcześnie, Paweł przyspieszy wszystko.
Ałła usiadła obok niego.
— A ty bałeś się, że nie dożyjesz chwili, w której będziemy mogli to naprawić.
Raymond skinął głową.
— Dlatego napisałem list. Nie do prasy. Nie do prawników. Do was.
Paweł stał w korytarzu, pilnowany przez Daniela. Po raz pierwszy nie próbował już wymusić wejścia. Patrzył na dokumenty, które miały być jego zabezpieczeniem, a stały się dowodem jego zdrady.
— Co teraz zrobicie? — zapytał.
Raymond spojrzał na niego długo.
— Pieniądze wrócą do szkoły.
— Nie macie pewności, że to się uda.
— Mamy podpis, przelew i człowieka, który potwierdził, co zrobiłeś — odpowiedziałem.
— A mnie zniszczycie?
Ałła podniosła fotografię ze stołu. Na zdjęciu z wieczoru wszyscy byliśmy blisko siebie, lecz nikt nie patrzył w obiektyw.
— Sam zacząłeś niszczyć wszystko, kiedy uznałeś, że cudza pamięć jest twoją własnością.
Paweł zacisnął dłonie.
— Naprawdę myślisz, że to takie proste?
— Nie — powiedziałem. — Właśnie dlatego nie będę już rozmawiał z tobą sam.
Nie było krzyku. Nie było wielkich deklaracji. Daniel zabrał kopie dokumentów, Teresa schowała oryginał do metalowego pudełka, a ja zadzwoniłem do dyrektorki szkoły w Rydze. Odebrała po północy.
— Czy Raymond naprawdę pamięta tę obietnicę? — zapytała.
Podałem mu słuchawkę.
— Pamiętam melodię — odpowiedział. — A jeśli pamiętam melodię, pamiętam też, komu ją obiecałem.
Następnego dnia usunęliśmy z internetu tylko komentarze zawierające groźby. Zdjęcia zostały. Nie dlatego, że chcieliśmy się tłumaczyć, lecz dlatego, że pod fotografiami ludzie zaczęli pisać o własnych rodzicach, przyjaciołach i ostatnich wspólnych kolacjach. Złośliwa wiadomość Pawła zniknęła wśród setek innych, ale jej ślad pozostał w naszej pamięci.
Ałła nie skasowała podpisu pod zdjęciami.
„Chciałabym w przyszłym roku spotkać się bez strat. Niech tak będzie”.
Tym razem Raymond sam dopisał jedno zdanie.
„A jeśli zabraknie nam głosu, niech przemówi muzyka”.
Kilka dni później w szkole w Rydze dzieci zagrały pierwsze takty kompozycji, której Paweł próbował nadać cenę. Raymond słuchał przez głośnik, siedząc przy naszym pianinie. Harry trzymał obok niego drewnianego konika, a Liza przewracała kartki z nutami.
Na ostatniej stronie Teresa położyła metalowe pudełko po herbacie.
Raymond dotknął jego pokrywy i powiedział:
— Dobrze, że nie wyrzuciłaś tego klucza.
Teresa uśmiechnęła się smutno.
— Niektóre rzeczy czekają nie na właściwy moment, tylko na właściwych ludzi.
Raymond nacisnął pierwszy klawisz.
Z głośnika dobiegła cicha melodia, a Harry natychmiast uniósł drewnianego konika, jakby chciał poprowadzić ją dalej przez cały stół.
— Tato — zapytał — to jest ta piosenka, której nie wolno było sprzedać?
Raymond popatrzył na niego, potem na Ałłę i na mnie.
— Nie, synku — odpowiedział. — To piosenka, której nie wolno było nikomu odebrać.
Przegapiłeś początek?




