CZĘŚĆ 4
Przez chwilę słyszałam tylko szum w słuchawce i równy odgłos aparatury stojącej za plecami lekarza.
— Dokąd przelano pieniądze? — spytałam.
— Na rachunek należący do Pawła Rivasa. Kwota została jednak zablokowana. Przelew wymagał drugiego podpisu.
Spojrzałam na Carmen.
Jej twarz była mokra od łez, ale nie płakała już jak matka, która straciła syna. Wyglądała jak osoba, która nagle zrozumiała, że została wykorzystana przez wszystkich, którym ufała.
— Paweł jest ojcem Pauli — powiedziałam.
Carmen poderwała głowę.
— To niemożliwe.
— Znasz go?
— Nie widziałam go od dwudziestu lat.
Marek odsunął krzesło i usiadł ciężko.
— Pani Salcedo, zanim przyjechała tu policja, Paweł Rivas dzwonił do ochrony osiedla. Pytał, czy samochód opuścił bramę.
Carmen wbiła paznokcie w pasek torebki.
— Powiedział, że Paula miała pojechać z Javierem do Francji — szepnęła. — Mówił, że to jedyna szansa, żeby ją wyrwać z mojego wpływu.
Nie rozumiałam.
— Z twojego wpływu?
Carmen zacisnęła usta, lecz Marek położył na stole trzeci dokument. Była to kopia aktu urodzenia Pauli. W rubryce dotyczącej ojca widniało nazwisko Pawła Rivasa. Obok ktoś dopisał długopisem: „Nie ujawniać przed podpisaniem umowy”.
— Paula nie była kobietą, którą Carmen chciała dać Javierowi — powiedział Marek. — Była jego przyrodnią siostrą.
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Carmen zaczęła się trząść.
— Nie wiedziałam, że Javier się z nią związał — powiedziała. — Paweł ukrył ją przede mną. Kiedy ją spotkałam, miała inne nazwisko. Była samotna, przestraszona. Javier powiedział, że ją uratuje.
— A ty zobaczyłaś w niej narzędzie — odparłam.
— Zobaczyłam sposób, żeby odebrać ci władzę. Javier obiecał mi, że po twojej śmierci odda część firmy mnie. Chciałam tylko, żeby mój syn przestał być nikim w twoim domu.
— Nie był nikim. Był moim mężem.
— On nienawidził tego, że wszystko dostałaś po ojcu.
Słowa zabolały bardziej niż wiadomość o przelewie. Przypomniałam sobie poranki, kiedy Javier parzył mi kawę, odkładał telefon na stole i pytał, czy wrócę przed dziewiątą. Każdy czuły gest miał teraz drugą stronę.
Wtedy do sali wszedł starszy mężczyzna w mokrym płaszczu.
— Paweł Rivas — przedstawił się. — Przyjechałem po córkę.
Carmen poderwała się.
— To przez ciebie ona nie żyje!
— Nie — odpowiedział. — Przez ciebie i przez Javiera. Ja próbowałem ją zatrzymać.
— Dlaczego nie zadzwoniłeś wcześniej? — spytałam.
Paweł spojrzał na zegarek na nadgarstku Javiera.
— Zadzwoniłem o trzeciej czterdzieści. Paula odebrała. Powiedziała, że Javier zabiera ją samochodem, ale nie wie dokąd. Prosiła, żebym nikomu nie mówił, bo bała się, że Carmen ją zamknie w domu.
— A potem?
— Pojechałem za nimi. Znalazłem tylko ślady opon przy barierze.
Carmen osunęła się na podłogę.
Tego samego dnia zabezpieczono rachunki firmy, dokumenty z warsztatu i księgę ochrony. Carmen przyznała się do manipulowania hamulcami oraz do uderzenia Marka. Nie próbowała już tłumaczyć, że chciała jedynie odzyskać syna. Wiedziała, że jej plan został zbudowany na chciwości, kłamstwie i cudzym strachu.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się wieczorem w małej kaplicy przy zakładzie. Carmen siedziała naprzeciwko mnie, z twarzą pozbawioną makijażu. Czerwona suknia była poplamiona smarem.
— Możesz mnie nienawidzić — powiedziała.
— Nienawiść byłaby łatwiejsza.
— Czego więc chcesz?
Wyjęłam z torebki zegarek Javiera. Technik oddał mi go po zabezpieczeniu śladów. Pęknięta tarcza zatrzymała się na godzinie, o której jego plan odebrał życie także jemu.
— Chcę, żebyś powiedziała prawdę rodzicom Pauli. Nie tę wygodną. Całą.
Carmen zamknęła oczy.
— Powiem.
— I podpiszesz zeznanie dotyczące każdego przelewu.
— Podpiszę.
— A potem oddasz pieniądze, które Javier wyciągnął z mojej firmy.
Carmen spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
— Nie mam ich.
— Masz dom zapisany na nazwisko swojej siostry, dwa mieszkania i udziały w hotelu. Mecenas Wysocka już to sprawdziła.
Jej usta zadrżały.
— Chcesz zabrać mi wszystko?
— Nie. Chcę, żebyś pierwszy raz zapłaciła własnym majątkiem za decyzję, którą podjęłaś cudzym życiem.
Paweł stał przy wyjściu i trzymał akt urodzenia Pauli. Podszedł do Carmen dopiero wtedy, gdy skończyła podpisywać dokumenty.
— Dlaczego udawałaś, że Paula jest dla niego odpowiednia? — spytał.
Carmen patrzyła na papier.
— Bo nie wiedziałam, jak powiedzieć Javierowi, że całe życie wychowywałam go w kłamstwie. Gdy dowiedziałam się, kim jest Paula, było już za późno. On chciał pieniędzy. Ja chciałam odzyskać syna. Oboje uwierzyliśmy, że cudza śmierć rozwiąże nasze problemy.
Paweł nie odpowiedział. Wziął akt i wyszedł.
Carmen została sama przy stole z podpisami, które odebrały jej wszystko, po co knuła: wpływ na syna, pieniądze i rodzinne nazwisko, którym tak często próbowała mnie zranić.
Ja nie wróciłam do domu tej nocy.
Pojechałam do warsztatu, gdzie nadal stał unieruchomiony samochód. Mechanik czekał przy podnośniku. Na metalowej tacy leżały odłączone przewody hamulcowe, przecięte starannie, niemal bez śladu.
— Gdyby pani usiadła za kierownicą — powiedział — nie przejechałaby pani nawet kilometra.
— Wiem.
— A pani mąż?
Spojrzałam na zegarek w dłoni.
— On wiedział wystarczająco dużo, żeby tam wsiąść.
Mechanik zawinął przewody w papier i odsunął tacę.
Następnego ranka pojechałam do firmy. Na biurku czekał segregator z podpisanymi pełnomocnictwami. W jednym miejscu Javier próbował przejąć kontrolę nad rachunkami, w innym zostawił własnoręczną parafę. To właśnie ten ślad, który miał zapewnić mu zwycięstwo, stał się dowodem jego udziału.
Zatrzymałam się przy oknie tylko na moment, gdy zadzwonił telefon.
— Pani Ewo — powiedziała mecenas Wysocka — Paula zostawiła jeszcze jeden dokument. Nie w samochodzie. U notariusza.
— Co w nim jest?
— Oświadczenie, że Javier groził jej i zmuszał do podpisania umowy. Zostało złożone dzień przed wypadkiem.
Usiadłam ciężko.
Paula bała się. Próbowała uciec. A ja przez cały czas myślałam, że jestem jedyną osobą, którą chcieli skrzywdzić.
Tego popołudnia przekazałam Pawłowi kopię dokumentów dotyczących córki. Nie znałam go, a jednak jako jedyny próbował ją ocalić, kiedy wszyscy pozostali planowali, jak ją wykorzystać.
— Nie musi pani tego robić — powiedział.
— Muszę. Paula nie może zostać w tej historii tylko drugą ofiarą w samochodzie.
Przez chwilę trzymał papiery przy piersi.
— Co pani zrobi z firmą?
— Zostanie. Ale nazwisko Javiera zniknie z każdego pełnomocnictwa.
— A z pamięci?
Spojrzałam na srebrny zegarek. Pęknięta tarcza nadal wskazywała czwartą siedemnaście.
— Tego nie da się wykreślić. Można tylko przestać udawać, że wskazuje inną godzinę.
Wieczorem zegarek trafił do koperty dowodowej, a nie do szuflady z pamiątkami. Na etykiecie mecenas napisała datę i miejsce wypadku. Pod spodem dopisała jedno zdanie, które Paula zostawiła u notariusza:
„Nie chcę, żeby ktokolwiek więcej umierał za cudze kłamstwo”.
Podpis Pauli drżał, ale był czytelny jak wyraźny ślad na mokrym asfalcie.
Przegapiłeś początek?




