CZĘŚĆ 4
Przez chwilę żadna z nas się nie poruszyła. Leo wyciągnął ku mnie rączkę, a ja uklękłam przy łóżeczku. Po tylu nocach, podczas których nie umiałam uciszyć jego płaczu, bałam się nawet odetchnąć, żeby nie spłoszyć tego uśmiechu.
Isabelle poprawiła mu koc. Renata odsunęła poduszkę przyniesioną z rezydencji i sprawdziła pościel jeszcze raz. Nie protestowałam. Wiedziałam, że nam wszystkim potrzeba czasu, by uwierzyć, że nic nie kryje się pod materacem.
Leo ścisnął mój palec. Srebrny gryzak zabrzęczał cicho, a chłopiec roześmiał się znowu. Isabelle spojrzała na mnie ponad jego głową. Miała w oczach łzy, lecz tym razem nie odwróciła wzroku.
Nie wiedziałam, jak będą wyglądały kolejne noce. Wiedziałam tylko, że kiedy Leo nas zawoła, ktoś przyjdzie. Pochyliłam się bliżej, a on jeszcze raz wypowiedział moje imię:
— Zofia.



