CZĘŚĆ 4 — Sześć dni przed ślubem znalazłam narzeczonego z siostrą, a jego następne pytanie sprawiło, że zamarłam

CZĘŚĆ 4

— Pani Reyes? — powtórzyła kobieta. — Czy mnie pani słyszy?

Stałam na środku salonu z telefonem przy uchu, a wszystkie twarze wokół mnie zastygły.

— Co pani powiedziała? — zapytałam.

— Na kopercie jest pani nazwisko. I data z przyszłości. To wygląda jak pomyłka, ale osoba, która ją zostawiła, znała pani numer pracowniczy.

Marcus zrobił krok w moją stronę.

— Odłóż telefon.

— Nie rozkazuj mi.

— Naomi, nie wiesz, co oni próbują zrobić.

— Wiem tylko, że od sześciu lat każdy wokół mnie wiedział coś, czego nie wiedziałam ja.

Wzięłam z komody kluczyki. Priya ruszyła za mną.

— Jadę z tobą.

— Nie.

— To dotyczy mnie.

— Wszystko dotyczy ciebie, dopóki nie przestanie.

Jej twarz stężała, ale nie zaprotestowała. Matka próbowała mnie zatrzymać, dotykając mojego łokcia.

— Naomi, ten fundusz miał uratować rodzinę.

— Nie. Miał pomóc mnie. To wy zrobiliście z niego narzędzie.

Wyszłam z domu i pojechałam do szpitala. Elias siedział obok mnie, trzymając kopie przelewów w przezroczystej teczce. Co kilka minut telefon wibrował. Marcus dzwonił. Nie odbierałam.

Na parkingu czekała na mnie ordynatorka oddziału, doktor Helen Morris. W ręku trzymała kremową kopertę, tę samą, o której mówiła pielęgniarka.

— Zostawił ją mężczyzna w zielonej czapce — powiedziała. — Nie chciał podać nazwiska.

Koperta nie była szara ani zwyczajna. Miała tłoczoną pieczęć naszego szpitala i mój dawny numer pracowniczy, którego nie używałam od roku.

Otworzyłam ją.

W środku znalazłam kopię formularza, który podpisywałam, gdy zaczynałam pracę na izbie przyjęć. Na odwrocie ktoś dopisał: „Zapytaj, dlaczego Marcus chciał poznać twoją grupę krwi”.

Poczułam ucisk w żołądku.

— To niemożliwe — powiedział Elias.

— Co?

— Marcus nie pracował wtedy z tobą. Nie powinien mieć dostępu do tych danych.

Doktor Morris zabrała formularz.

— W archiwum jest jeszcze jedna kopia. Chodźcie.

O dziewiątej pięćdziesiąt weszliśmy do małego pomieszczenia za działem dokumentacji. W metalowej szafie znaleźliśmy teczkę z moim nazwiskiem. W środku był formularz zgody na badanie zgodności tkankowej. Podpis widniał pod moim nazwiskiem, ale nie był mój.

Elias przeczytał dokument i usiadł.

— Priya miała chorobę krwi.

Doktor Morris skinęła głową.

— Ktoś chciał sprawdzić, czy Naomi może być dawczynią szpiku.

Nagle wszystkie elementy połączyły się w jedną całość. Pieniądze z funduszu nie były przeznaczone wyłącznie na leczenie Priyi. Marcus potrzebował pieniędzy na prywatną terapię, a potem chciał zmusić mnie do badań, kiedy okazało się, że Priya może umrzeć bez przeszczepu.

— Czy ona jest chora teraz? — zapytałam.

— Nie wiem — odparła doktor Morris. — Ale ten dokument nie pochodzi sprzed sześciu lat. Został wystawiony trzy miesiące temu.

W tej chwili drzwi archiwum otworzyły się. Priya stała na progu. W dłoni trzymała wynik badań.

— Mam nawrót — powiedziała.

Za nią pojawił się Marcus.

— Chciałem ci powiedzieć — zaczął.

— Kiedy? Po ślubie? Po wypłacie pieniędzy? Kiedy lekarze pobraliby mi próbki bez mojej zgody?

Priya podeszła bliżej.

— Nie wiedziałam, że podrobił twój podpis.

— Wiedziałaś o funduszu.

— Tak.

— Wiedziałaś o mnie i Marcusie.

— Tak.

Każde jej „tak” było cichsze, ale bolało mocniej.

Marcus uklęknął przed nią, nie przede mną.

— Priya, musisz pojechać do kliniki. Zaraz.

— Nie mam pieniędzy.

— Znajdziemy je.

Spojrzałam na kopie przelewów.

— Już znaleźliście. W moim funduszu.

Elias wyjął telefon.

— Kierownik zablokował rachunek. Próba wypłaty została zapisana. Do tego mamy dokument z podrobionym podpisem.

Marcus odwrócił się do mnie.

— Ona umrze, jeśli jej nie pomożesz.

To było pytanie, choć nie wypowiedział go wprost. Czy mimo wszystkiego pozwolę mojej siostrze umrzeć?

Poczułam gniew. Potem strach. Potem coś trudniejszego — pamięć o dwóch dziewczynkach śpiących w jednym pokoju, o matce płaczącej przy kuchennym stole i o Priyi trzymającej mnie za rękę podczas choroby ojca.

— Pomogę jej — powiedziałam.

Marcus odetchnął.

— Wiedziałem, że masz dobre serce.

— Nie skończyłam.

Podeszłam do kierownika funduszu, który właśnie wszedł do archiwum.

— Zapłacę bezpośrednio klinice. Ani cent nie trafi do Marcusa, Priyi ani na ich prywatne konta. Zostanę dawczynią tylko wtedy, gdy lekarze potwierdzą, że to bezpieczne. I jeśli Priya podpisze oświadczenie, że nie będzie już ukrywać przede mną żadnych dokumentów.

Priya rozpłakała się.

— Dlaczego?

— Bo nie chcę, żebyś umarła. Ale nie myl tego z przebaczeniem.

Marcus zacisnął szczękę.

— Nie możesz odebrać mi wszystkiego.

— To ty próbowałeś odebrać mi życie, które uważałam za prawdziwe.

W południe spotkaliśmy się w gabinecie kierownika funduszu. Marcus musiał podpisać rezygnację z funkcji współzarządcy, a wszystkie dokumenty zostały przekazane do działu oszustw finansowych. Nie było krzyku ani widowiska. Były daty, kwoty i podpisy, które mówiły za niego.

Priya podpisała swoje oświadczenie drżącą ręką. Potem wyjęła z torebki mosiężny księżyc.

— Zostawiłam go wtedy w twoim pokoju — powiedziała. — Zabrałam go, bo chciałam ci przypomnieć, że kiedyś byłyśmy siostrami.

Spojrzałam na zawieszkę.

— Byłyśmy.

— A teraz?

Nie umiałam odpowiedzieć. Nie od razu.

Badania wykazały, że mogę być dawczynią, ale zabieg miał odbyć się dopiero po zakończeniu dodatkowych konsultacji. Marcus stracił dostęp do pieniędzy, firmę i mieszkanie, które wynajmował za środki z funduszu. Priya rozpoczęła leczenie pod opieką kliniki, bez jego podpisu i bez możliwości ukrywania czegokolwiek.

Wyszłam ze szpitala późnym popołudniem. Na schodach czekał Elias.

— Wiesz, że nie musiałaś jej pomagać — powiedział.

— Wiem.

— A jednak to zrobisz.

— Pomogę jej jako dawczyni, nie jako siostra, która ma zapomnieć.

Dwa lata później znów pracowałam w szpitalu, ale już nie na izbie przyjęć. Byłam w siódmym miesiącu ciąży. Daniel, lekarz z oddziału ratunkowego, stał obok mnie, trzymając zdjęcie z badania ultrasonograficznego. To on nauczył mnie, że ostrożność nie musi oznaczać zamkniętego serca.

Tego dnia wychodziłam z poradni, gdy usłyszałam za sobą znajomy głos.

— Naomi.

Marcus stał przy automacie z wodą. Był chudszy, miał podkrążone oczy i papierową przepustkę pracownika firmy sprzątającej przypiętą do kieszeni. Nie wyglądał jak człowiek, który kiedyś planował przejąć mój fundusz.

— Co tutaj robisz? — zapytałam.

— Priya ma dziś kontrolę.

Od dwóch lat nie widziałam siostry. Wiedziałam, że przeszczep się udał. Wiedziałam, że pracuje w bibliotece kliniki i spłaca pożyczkę, którą zaciągnęła na wcześniejsze leczenie. Nie wiedziałam, że Marcus nadal przychodzi z nią do szpitala.

Spojrzał na mój brzuch.

— To jego dziecko?

— Tak.

Skinął głową, lecz po chwili zrobił coś, czego się nie spodziewałam. Wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Chcę cię o coś zapytać.

— Jeśli chodzi o pieniądze, odpowiedź brzmi „nie”.

— Nie chodzi o pieniądze.

Podał mi kartkę. Była to kopia starego dokumentu z funduszu, ale na dole widniał nowy podpis Priyi.

— Ona chce, żebyś została matką chrzestną jej dziecka — powiedział.

Zamarłam.

— Priya jest w ciąży?

— Jest. Termin ma za cztery miesiące. Lekarze mówią, że wszystko wygląda dobrze.

Spojrzałam na kartkę, potem na Marcusa.

— I przyszedłeś zapytać, czy się zgodzę?

— Nie. Przyszedłem zapytać, czy powiesz jej, że może sama cię o to poprosić. Bez pośredników. Bez dokumentów. Bez mojego udziału.

To było pierwsze uczciwe pytanie, jakie zadał mi od sześciu lat.

— A ty czego chcesz?

Przez moment patrzył na mój brzuch.

— Chciałem, żebyś wyszła za mnie, bo myślałem, że pieniądze naprawią wszystko. Potem chciałem, żebyś oddała jej szpik, bo bałem się, że ją stracę. Teraz chcę tylko, żebyś nie pozwoliła, by moje decyzje zabrały jej również ciebie.

Nie wybaczyłam mu. Nie zabrałam kartki jako obietnicy. Podeszłam jednak do drzwi poradni, za którymi czekała Priya.

Leżała na łóżku z dłonią położoną na brzuchu. Kiedy mnie zobaczyła, zaczęła płakać.

— Nie wiedziałam, czy przyjdziesz.

— Ja też nie.

— Nie proszę cię, żebyś zapomniała.

— Dobrze.

— Nie proszę, żebyś nazwała mnie siostrą.

Usiadłam na krześle przy łóżku.

— Tego też nie obiecuję.

Priya uśmiechnęła się przez łzy.

— Ale możesz zostać chwilę?

Spojrzałam na jej dłoń, na cienką bliznę po leczeniu i na mosiężny księżyc zawieszony przy jej łóżku. Tym razem nie należał do mnie. Sama go jej oddałam przed wyjściem z kliniki, bez słów i bez obietnic.

— Mogę — odpowiedziałam.

Położyła swoją dłoń na moim brzuchu dopiero wtedy, gdy skinęłam głową. Dziecko poruszyło się pod skórą.

Priya wstrzymała oddech.

— Poczułaś?

— Tak.

Za szybą korytarza Marcus odwrócił wzrok i odszedł, zanim ktokolwiek zdążył go zatrzymać.

A ja położyłam rękę na dłoni Priyi i powiedziałam cicho:

— Tym razem niczego nie podpiszemy. Po prostu zostaniemy tutaj, dopóki obie będziemy gotowe.

Оцените статью