CZĘŚĆ 4
Dante patrzył na telefon, jakby trzymał w dłoni zapaloną zapałkę.
— Kto to był? — zapytałam.
Nie odpowiedział od razu.
Marta zamknęła metalowe pudełko. Adrian zrobił krok w stronę korytarza, lecz dwóch ludzi Dantego zagrodziło mu drogę.
— Nikt nie wychodzi — powiedział Dante.
Vanessa roześmiała się cicho.
— Myślisz, że to koniec? Naprawdę jesteś aż tak naiwny?
— Nie — odparł. — Myślę, że dopiero zaczęłaś mówić.
Telefon zadzwonił ponownie.
Tym razem Dante włączył głośnik.
— Przyjedź do kopalni — powtórzył nieznajomy głos. — Samochód czeka przy północnym wjeździe. Jeśli przywieziesz ludzi, dziewczyna z restauracji zapłaci za twoją ostrożność.
Poczułam zimno pod żebrami.
— Skąd wiedzą o mnie? — spytałam.
Dante zacisnął szczękę.
— Ktoś z mojego domu przekazał im informacje.
Wszyscy spojrzeli na Martę. Stara kobieta pobladła.
— To nie ja — powiedziała. — Przysięgam na grób mojego syna.
Z korytarza dobiegł odgłos upadającej tacy. Młoda pokojówka Nina stała przy ścianie, a z jej dłoni wysunął się telefon.
Dante podniósł go.
Na ekranie widniała wiadomość z jednym zdaniem: „Dziewczyna jest już w domu”.
Nina zaczęła płakać.
— Nie chciałam, żeby ktokolwiek zginął.
— Komu wysłałaś tę wiadomość? — zapytał Dante.
— Mojemu bratu. Pracuje przy kopalni. Powiedział, że tylko chce wiedzieć, czy wszystko przebiegło zgodnie z planem.
Vanessa odwróciła się do niej.
— Głupia smarkula.
Nina zasłoniła twarz.
— Mój brat miał dług. Powiedzieli, że jeśli nie pomogę, zabiją jego córkę.
Dante zerknął na mnie.
— Muszę jechać.
— Nie sam — powiedziałam.
— Zażądali, żebym przyjechał bez ludzi.
— Zażądali też, żebym to ja zapłaciła, jeśli pan odmówi. Skoro i tak jestem częścią tej historii, jadę z panem.
— To nie jest odwaga, Cara. To lekkomyślność.
— A pan przed chwilą chciał wejść do pułapki sam. Niech pan nie udaje, że pańskie pomysły są rozsądniejsze.
Przez moment patrzył na mnie z irytacją. Potem podał mi płaszcz.
— Załóż. Nadal krwawisz.
— Pan też.
— Ja jestem przyzwyczajony.
— To nie jest powód do dumy.
Pojechaliśmy starym samochodem dostawczym, bez ochrony widocznej na drodze. W rzeczywistości dwóch ludzi Dantego jechało daleko za nami, a Marta została w rezydencji z Vanessą, Adrianem i Niną. Dante zabrał kopertę, lecz przed wyjazdem wręczył mi mosiężną plakietkę w kształcie dzwonka, którą wcześniej znalazł na stole.
— Zgubiłaś ją — powiedział.
— Przynosi szczęście.
— Dzisiaj już przyniosła.
Stara kopalnia znajdowała się w dolinie, gdzie ściany gór wyrastały po obu stronach drogi jak czarne mury. Przy północnym wjeździe stał pusty samochód z otwartymi drzwiami.
Człowieka nie było.
— To zbyt cicho — szepnęłam.
Dante wysiadł i spojrzał na kopertę.
— Wiedziałem, że ktoś w mojej rodzinie sprzedaje informacje. Nie wiedziałem tylko, kto odważy się użyć mojego brata.
— Ma pan brata?
— Miałem.
Z ciemności dobiegł głos.
— Nadal mnie masz, Dante.
Z tunelu wyszedł mężczyzna w granatowym płaszczu. Był starszy od Dantego, miał srebrne włosy i laskę z mosiężną rękojeścią.
Dante zatrzymał się.
— Marco.
Zrozumiałam wtedy, czyje nazwisko widniało w kopercie.
Marco uśmiechnął się bez radości.
— Vanessa była narzędziem. Adrian był tchórzem. Ale pieniądze na hamulce pochodziły z mojego rachunku.
Dante uniósł broń.
— Po co?
— Bo ojciec dał ci wszystko, a mnie zostawił w piwnicy, kiedy przyszedł czas na decyzję. Ty zbudowałeś imperium z jego strachu. Ja przez dwadzieścia lat patrzyłem, jak nazywają cię królem.
— Mogłeś odejść.
— Chciałem, żebyś poczuł, jak to jest nie mieć wyboru.
Marco skinął na tunel. Dwóch ludzi wyprowadziło młodą kobietę. To była siostrzenica Niny, z zaklejonymi ustami, lecz żywa.
Nina miała rację. Groźba była prawdziwa.
— Oddaj kopertę — powiedział Marco. — W środku jest dokument, który przenosi na mnie udziały firmy. Podpis twojego ojca.
Dante spojrzał na mnie.
— Ten podpis nie jest prawdziwy — powiedziałam.
Marco parsknął.
— Kelnerka zna się także na prawie?
— Nie. Ale znam rachunki. Mój ojciec naprawiał samochody dla pańskiej rodziny. Widziałam kiedyś podpis starego Morettiego na dokumentach warsztatu. Zawsze stawiał pod nazwiskiem małą kreskę, a tutaj jej nie ma.
Dante otworzył kopertę i wyjął papier. Podniósł go pod światło latarki.
— Cara ma rację.
Marco przestał się uśmiechać.
— To niemożliwe.
— Dokument jest fałszywy — powiedział Dante. — Ale rachunek za wykonanie zlecenia jest prawdziwy. I zawiera numer twojego konta.
Marco zrobił krok w tył.
— Nie możesz mnie tknąć. Jeśli mnie zabijesz, wszystkie kopie trafią do ludzi, którzy przejmą firmę.
— Nie zamierzam cię zabijać.
— Kłamiesz.
— Nie. Zrobię coś gorszego dla człowieka, który całe życie chciał być niewidzialnym władcą.
Dante wyjął telefon i zadzwonił do księgowego rodziny. Kazał mu natychmiast zablokować wszystkie rachunki Marco oraz przesłać dokumenty wspólnikom, wierzycielom i zarządowi.
Marco zrozumiał.
— Zniszczysz własną rodzinę.
— Nie. Przestanę ją osłaniać.
W tunelu rozległ się krzyk. Jeden z ludzi Marco próbował uciec z dziewczyną Niny, lecz ochroniarze Dantego pojawili się z obu stron wejścia. Dziewczynę uwolniono. Nina, która przyjechała za nami drugim samochodem, rzuciła się ku niej i przycisnęła ją do piersi.
Vanessa i Adrian zostali później przekazani ludziom, którzy zajmowali się przestępstwami w rodzinnej organizacji. Dante nie pozwolił, by ich śmierć zamieniła się w wygodny sekret. Oddał rachunki, podpisy i zeznania tym, którzy mogli przeprowadzić sprawę zgodnie z prawem. Vanessa próbowała targować się o wolność, lecz Dante odebrał jej wszystko, o co walczyła: dostęp do pieniędzy, nazwisko w firmie i możliwość decydowania o cudzym losie.
Adrian stracił warsztat, który obiecała mu Vanessa. Najbardziej bolało go nie to, że przestał być bogaty, lecz że kobieta, dla której zdradził Dantego, nazwała go tchórzem przy wszystkich.
Marco nie trafił do więzienia od razu. Jego własne rachunki, podpisy i ludzie, których szantażował, wystarczyły, by rozpadła się cała sieć wpływów. Stracił majątek, nazwisko i prawo do udziału w firmie. Została mu tylko laska z mosiężną rękojeścią, którą ściskał, kiedy wyprowadzano go z kopalni.
Dante przez kilka tygodni dochodził do siebie. Jego bark był unieruchomiony, a na skroni nosił szew. Mimo to pojawił się w małej przychodni, gdzie pracowałam po odejściu z restauracji.
— Nie zatrudnię cię jako kelnerki — powiedział.
— Nie prosiłam o pracę.
— Chcę, żebyś prowadziła fundusz dla pracowników moich zakładów. Ludzi takich jak twój ojciec. Bez umów, bez pieniędzy na leczenie, bez głosu.
— Dlaczego ja?
— Bo kiedy wszyscy wokół mnie bali się mówić, ty powiedziałaś prawdę, choć nie miałaś żadnej ochrony.
Spojrzałam na jego zabandażowany bark.
— A pan? Dlaczego mnie pan wtedy nie zostawił na drodze?
Dante odpowiedział dopiero po chwili.
— Bo wyciągnęłaś mnie spod samochodu, kiedy każdy rozsądny człowiek uciekłby przed moimi ludźmi.
— To nie jest odpowiedź.
— Jest jedyną, jaką mam.
Przyjął moje warunki. Fundusz powstał pod nazwiskiem mojego ojca, nie Morettiego. Pierwszą wypłatę otrzymała rodzina mechanika, który zginął, bo nie stać go było na leczenie. Dante nie pojawił się na uroczystości. Przysłał tylko dokumenty i pieniądze, bez fotografów i przemówień.
Vanessa zostawiła po sobie jeden list. Nie przepraszała. Napisała, że Dante przez lata budował strach, a ona nauczyła się nim posługiwać. Nie wybaczyłam jej. Ale zrozumiałam, że nie uratowałam człowieka, który był niewinny. Uratowałam człowieka, który dostał szansę przestać być taki jak jego rodzina.
Kilka dni później Dante przyniósł mi mosiężną plakietkę w kształcie dzwonka. Była wypolerowana, lecz na brzegu nadal widniała cienka ciemna smuga po tamtej nocy.
— Zostaw ją — powiedziałam.
— Myślałem, że przynosi szczęście.
— Nie. Przypomina, że ktoś może usłyszeć szept zza ściany i mimo strachu pobiec pod górę.
Dante położył plakietkę na stole.
Za oknem pracownicy ładowali do samochodu pierwsze skrzynie części dla warsztatów ufundowanych przez mojego ojca. Każda skrzynia miała białą etykietę z jednym zdaniem: „Naprawa zaczyna się od tego, czego inni nie chcą dotknąć”.
Dante spojrzał na napis.
— Twój ojciec naprawdę tak mówił?
— Codziennie.
— Mądry człowiek.
— Był mechanikiem.
— Czasami to to samo.
Wzięłam plakietkę i przypięłam ją do nowego fartucha, nie restauracyjnego, lecz granatowego, z nazwą funduszu wyszytą nad kieszenią. Kiedy zapinałam ostatni zatrzask, mały metalowy dzwonek wydał cichy, czysty dźwięk.
Dante skierował wzrok ku drzwiom, za którymi czekały rodziny pierwszych pracowników.
— Gotowa? — zapytał.
Dotknęłam blizny na dłoni po rozbitej szybie.
— Słyszę ich — odpowiedziałam.
A mosiężny dzwonek zabrzmiał, zanim ktokolwiek odważył się zapukać.
Przegapiłeś początek?


