CZĘŚĆ 4 — Przyjęłam troje rodzeństwa mimo ostrzeżeń, lecz po telefonie z ośrodka pracownica nagle zbladła

CZĘŚĆ 4

— Kto złożył zawiadomienie? — zapytałam.

Pani Celina przycisnęła telefon do ucha, a jej twarz stawała się coraz bledsza.

— Nie wiem. Dokumenty zostały wysłane z adresu ośrodka.

Spojrzałam na Helenę.

— Co jest na ostatniej stronie?

Starsza kobieta odwróciła księgę ku światłu. Kartki były pożółkłe, brzegi miały ślady po wilgoci, a między nimi tkwiła zasuszona gałązka rozmarynu.

— To nie jest lista wspólników — powiedziała. — To rejestr dzieci, którym Roman próbował zmienić opiekunów, żeby przejmować świadczenia i pieniądze z funduszy.

— A moje nazwisko?

Helena przesunęła palcem po wierszu.

— Tu jest napisane: „Marta Lewicka — osoba wybrana do ochrony dzieci”.

Nie rozumiałam.

— Wybrana przez kogo?

Lucy podniosła głowę.

— Przez mamę.

W magazynie zapadła cisza. Nawet alarm, który wcześniej wył na korytarzu, ucichł.

— Wasza matka znała mnie? — spytałam.

Noah wyjął z kieszeni złożony kawałek materiału. Była to mała, kremowa chusteczka z wyszytą fioletową literą „M”.

— Znalazłem ją w pudełku mamy — powiedział. — Na odwrocie był adres. Twój dawny adres.

Poczułam, że robi mi się słabo.

— Nigdy jej nie spotkałam.

— Spotkałaś — powiedziała Helena. — Siedem lat temu pracowałaś jako wolontariuszka w jadłodajni przy dworcu. Kobieta z trójką dzieci przyszła tam zimą. Dałaś jej pieniądze na lekarstwa i zapisałaś swój numer na tej chusteczce.

Wspomnienie wróciło nagle: kobieta o spękanych dłoniach, chłopiec trzymający młodszą dziewczynkę za rękę, termos z herbatą, który przeciekał na ladę. Pamiętałam, że powiedziałam jej: „Jeśli będzie pani potrzebowała pomocy, proszę zadzwonić”.

Nie pamiętałam, że miała na imię Anna.

Lucy podeszła do mnie.

— Mama powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mamy znaleźć kobietę z fioletową literą.

— Dlaczego nie powiedzieliście mi wcześniej?

— Bo Roman znalazł nas pierwszy — odpowiedział Eli. — W ośrodku udawał urzędnika. Powiedział, że jeśli wspomnimy o księdze, odda Lucy ludziom, którzy chcieli ją kupić.

Ścisnęłam jego ramię.

— Powinieneś był mi zaufać.

— Bałem się, że przestaniesz nas kochać, kiedy poznasz prawdę.

Te słowa zabolały bardziej niż oskarżenie.

— Nie przestałabym. Ale nie mogę obiecać, że nie będę się bała.

— Wystarczy, że zostaniesz — szepnęła Lucy.

Pani Celina podała mi kolejny dokument. Tym razem był to wniosek o odebranie dzieci, podpisany nazwiskiem dyrektora ośrodka.

— Dyrektor twierdzi, że niczego nie podpisywał — powiedziała. — Ktoś użył jego pieczęci. Ale jest jeszcze coś. Bank nie zamroził twojego konta z powodu Romana. Zrobił to, bo na twoje dane otwarto rachunek, z którego wypłacano pieniądze przeznaczone dla dzieci.

— Kto miał dostęp do moich danych?

Wszyscy spojrzeliśmy na siebie.

Wtedy odezwała się Helena.

— Paweł.

Imię mojego byłego męża spadło między nas jak ciężki kamień.

Paweł pracował w firmie zajmującej się obsługą ubezpieczeń. Po naszym rozstaniu nigdy nie pytał o dzieci, ale znał mój numer dowodu, adres i podpis. Potrafił zdobyć wszystko, czego potrzebował.

Zadzwoniłam do niego jeszcze tego samego dnia. Odebrał po trzecim sygnale.

— Marto, nie mieszaj mnie w swoje problemy.

— To ty otworzyłeś rachunek na moje nazwisko?

Po drugiej stronie słychać było szum samochodów.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Mam księgę Anny. Mam dokumenty. Mam świadka.

— Nie rozumiesz, co robisz. Roman nie jest kimś, z kim można się targować.

— A ty jesteś jego wspólnikiem?

Milczał zbyt długo.

— Pomogłem mu tylko zdobyć dane — powiedział w końcu. — Miał zapłacić za pośrednictwo. Nie wiedziałem, że chodzi o dzieci.

Zamknęłam oczy.

— Widziałeś Lucy, Noaha i Eliego w ośrodku. Widziałeś ich nazwiska.

— Roman powiedział, że potrzebuje formalnej matki zastępczej. Gdy pojawiłaś się w dokumentach, uznał, że wszystko się ułoży.

— Czyli wybraliście mnie, bo byłam samotna i łatwa do obciążenia.

— Nie chciałem, żebyś cierpiała.

— Odszedłeś, bo nie mogłam mieć dzieci. Nie mów mi o cierpieniu.

Rozłączyłam się, zanim zdążył odpowiedzieć.

Wieczorem pojechaliśmy do banku. Kierowniczka, pani Róża, miała na biurku stos wydruków i nerwowo obracała w palcach czerwony długopis.

— Rachunek otwarto na podstawie skanu pani dokumentu — wyjaśniła. — Ale pieniądze nie zostały wypłacone przez Romana.

— Przez kogo?

Podała mi formularz przelewu.

— Przez Pawła. Wszystkie środki przesyłano na fundację prowadzoną przez jego siostrę. Fundacja od miesięcy nie działa.

Poczułam mdłości.

Paweł nie tylko pomógł Romanowi. Chciał wykorzystać moje nazwisko, bo wiedział, że kiedy dzieci pojawią się w moim domu, nikt nie uwierzy samotnej kobiecie, która nagle oskarża byłego męża i ośrodek.

Następnego ranka spotkaliśmy się wszyscy w sali konferencyjnej ośrodka. Przy stole siedzieli dyrektor, pani Celina, Helena i dwóch pracowników banku. Roman czekał pod nadzorem ochrony, a Paweł stał przy ścianie z opuszczonymi ramionami.

Dyrektor położył przed nim kopię księgi.

— Czy rozpoznaje pan tę pieczęć?

Paweł potarł dłonią usta.

— Nie.

— A ten przelew?

— To nie moje konto.

Pani Róża przesunęła w jego stronę formularz.

— Podpisano go pańskim odciskiem elektronicznym. System zarejestrował również numer telefonu, z którego wysłano potwierdzenie.

Paweł spojrzał na mnie.

— Marta, ja naprawdę nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko.

— A jak miało zajść?

— Miałem dostać pieniądze. Roman miał zabrać dzieci po kilku tygodniach. Ty miałaś zostać z opinią kobiety, która nie poradziła sobie z opieką.

Lucy poderwała się z krzesła.

— To dlatego każda rodzina rezygnowała? Wy straszyliście ich, żebyśmy wracali do ośrodka!

Roman uśmiechnął się krzywo.

— Dzieci są niewdzięczne. Ich matka też taka była.

Noah rzucił się ku niemu, ale zatrzymała go pani Celina.

— Nie dotykaj go.

Chłopak trząsł się z wściekłości.

— Powiedziałeś, że mama nas porzuciła.

— Bo tak było wygodniej.

Helena wstała, podpierając się laską.

— Nie. Anna próbowała uciec od ciebie. Przyniosła mi list i poprosiła, żebym znalazła rodzinę, która przyjmie dzieci razem. Wiedziała, że możesz ich śledzić. Dlatego nie podała nazwiska. Podała tylko opis Marty.

Spojrzałam na Lucy. Dziewczynka płakała bezgłośnie.

— Twoja mama próbowała was ochronić — powiedziałam.

— A ty nas nie oddasz?

— Nie.

Paweł odsunął się od ściany.

— Marta, możemy to naprawić. Oddam pieniądze. Powiem, że Roman mnie zmusił.

— Nie chodzi już tylko o pieniądze.

— Wiem.

— Nie, nie wiesz. Chciałeś prawdziwej rodziny. Zostawiłeś mnie, bo uznałeś, że moje ciało nie potrafi jej stworzyć. A potem wykorzystałeś moje nazwisko, żeby odebrać rodzinę trojgu dzieciom.

Nie odpowiedział. Tym razem nie dlatego, że zabrakło mu słów. Po prostu każdy następny wykręt brzmiałby jak kolejny dokument podpisany cudzą ręką.

Roman próbował jeszcze przekonać dyrektora, że dzieci powinny wrócić do ośrodka. Jednak księga Anny, zeznania Heleny, przelewy i fałszywe dokumenty wystarczyły, by odsunąć go od wszelkich decyzji dotyczących rodzeństwa. Paweł musiał zwrócić pieniądze, sprzedać samochód i podpisać oświadczenie, że nie będzie kontaktował się ze mną ani z dziećmi bez zgody odpowiednich władz.

Nie czułam triumfu.

Czułam zmęczenie, które osiadało w kościach.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w urzędzie, lecz tego samego wieczoru w naszym salonie. Na stole stały cztery talerze. Lucy położyła przy każdym serwetkę, ale tym razem nie sprawdzała, czy zasługuje na swoją porcję.

— Możesz nas oddać, jeśli chcesz — powiedział Eli. — Teraz wiesz, ile z nami problemów.

Odłożyłam nóż.

— Nie jesteście problemem.

— Ale przez nas straciłaś pieniądze i prawie pracę — zauważył Noah.

— Straciłam męża wiele wcześniej. Was nie stracę przez człowieka, który próbował was sprzedać własnym kłamstwom.

Lucy wyciągnęła z kieszeni metalową jaskółkę. Znalazłam ją później na progu, lecz nie oddałam jej Romanowi. Dziewczynka położyła ją na środku stołu.

— Co z tym zrobimy?

Przez chwilę nikt się nie odzywał.

— Oddamy ją Helenie — powiedziałam. — Niech trafi do księgi Anny. Jako dowód, że jej plan zadziałał.

Noah pokiwał głową.

— A jeśli ktoś zapyta, kim dla nas jesteś?

Spojrzałam na Lucy.

— Odpowiedzcie, jak chcecie. Nie musicie używać żadnego słowa, dopóki sami go nie wybierzecie.

Lucy wstała, obeszła stół i przytuliła mnie tak mocno, że poczułam jej policzek na ramieniu.

— Mamo — powiedziała. — Teraz wybieram.

Eli odwrócił twarz, lecz nie zdążył ukryć łez. Noah wyjął z kieszeni śrubokręt i położył go obok talerza.

— Jutro naprawię furtkę — oznajmił.

— Jutro odpoczniesz.

— Furtka też potrzebuje rodziny.

Roześmiałam się, choć łzy spływały mi po twarzy.

Kilka dni później pojechaliśmy na dworzec. Skrytka była już pusta, a księga Anny leżała bezpiecznie w archiwum. Lucy przyniosła jednak małą kartkę, którą znaleźliśmy między okładkami. Było na niej jedno zdanie zapisane drżącym pismem: „Jeśli kiedyś znajdą kobietę z fioletową literą, niech wiedzą, że ich szukałam do końca”.

Lucy przeczytała je na głos.

Potem wsunęła kartkę do kieszeni i chwyciła mnie za rękę.

Gdy pociąg wjechał na peron, Noah zauważył mosiężną jaskółkę przytwierdzoną do tablicy z numerami skrytek. Podszedł, odkręcił ją i podał Helenie, która czekała kilka kroków dalej.

— Proszę ją zachować — powiedział. — To ostatni znak Romana.

Helena zamknęła dłoń na metalu.

— Nie. To pierwszy znak, że Anna wygrała.

Lucy spojrzała na mnie, a potem wsunęła swoją dłoń w moją.

— Mamo, pociąg odjeżdża.

— Wiem.

— To jedziemy razem?

Popatrzyłam na troje dzieci, na kartkę z ostatnimi słowami ich matki i na jaskółkę znikającą w dłoni Heleny.

— Razem.

Lucy przycisnęła policzek do mojego ramienia, gdy konduktor zatrzasnął drzwi wagonu.

— Nie musisz już na mnie czekać — szepnęła. — Już jestem twoją córką.

Оцените статью