CZĘŚĆ 4
— Kto jest obok pani? — zapytał Sebastian.
Jego głos nie podniósł się ani o ton. To było gorsze niż krzyk.
W słuchawce słychać było ciężki oddech i szuranie krzesła po betonie. Potem kobieta powiedziała:
— Roman Król.
Doktor Bielski chwycił się stołu. Jego twarz stała się kredowobiała.
— To niemożliwe — wyszeptał. — Król od lat przebywa w domu opieki.
— Nie przebywa — odpowiedziała kobieta. — Udawał chorobę. Ma Nadię w magazynie przy starej przystani. I Matteo też tam jest.
Sebastian spojrzał na mnie.
— Proszę powiedzieć, gdzie dokładnie.
— Nie mogę. On stoi za mną.
Wtedy w słuchawce rozległ się męski głos.
— Zawsze byłeś zbyt ciekawy, Sebastianie.
Sebastian zacisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Oddaj mi rodzinę.
— Rodzinę? — Król roześmiał się cicho. — Ty nawet nie potrafiłeś ochronić własnego syna.
— To ty go zabrałeś.
— A ty przez siedemnaście lat budowałeś imperium, żeby znaleźć człowieka, który już dawno przestał być twoim synem.
Wyrwało mi się:
— Gdzie Nadia jest ranna?
Król zamilkł. Widocznie dopiero wtedy zauważył, że rozmowę prowadzi nie tylko z Sebastianem.
— Pielęgniarka — powiedział. — Czy dziecko oddycha?
— Dzięki aparaturze i opiece — odpowiedziałam. — Ale jeśli chce pan skrzywdzić jego matkę, nie zmieni to żadnych dokumentów.
— Dokumenty? Pani nic nie rozumie.
— Rozumiem, że pańskie nazwisko widnieje na rachunku z tamtej nocy.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Doktor Bielski podniósł głowę.
— Lena, nie mów mu o rachunku.
Było za późno.
— Bielski — syknął Król. — Ty stary tchórzu. Nadal chowasz klucz w kieszeni?
Doktor wyciągnął czerwony sznurek. Klucz drżał między jego palcami.
— Mam również kopię księgi — powiedział. — I nazwiska wszystkich dzieci.
Sebastian odwrócił się gwałtownie.
— Jakiej księgi?
Doktor spojrzał na niego z bólem.
— Nie znalazłem jej dzisiaj. Znalazłem ją siedemnaście lat temu. Przez cały ten czas przechowywałem ją w skrytce starej kaplicy. Bałem się, lecz nie dlatego, że Król mógł skrzywdzić moją córkę. Bałem się, że gdy powiem prawdę, Sebastian zabije jego i wszystkich, którzy mu pomagali.
Sebastian nie odpowiedział.
Zamiast tego wyjął z kieszeni marynarki kartę pamięci i położył ją na stoliku.
— Król nie wie, że od roku kupowałem udziały w jego fundacji przez podstawione osoby. Nie po to, żeby go zniszczyć. Chciałem mieć dostęp do archiwów.
Marta spojrzała na niego ostro.
— Pan planował to od dawna.
— Planowałem znaleźć prawdę. Nie wiedziałem, że będzie miała twarz mojego wnuka.
Z telefonu znów dobiegł głos Króla.
— Przyjedź sam, a dostaniesz Matteo. Przyprowadź kogokolwiek, a Nadia umrze.
— Nie przyjadę sam — odparł Sebastian.
— W takim razie nie przyjedziesz wcale.
— Przyjadę z jedną osobą. Z twoją córką.
Tym razem cisza trwała długo.
Doktor zamknął oczy.
— Moja córka nie żyje od piętnastu lat.
— Nie — powiedział Sebastian. — Żyje. Od dwóch lat pracuje w archiwum mojego przedsiębiorstwa pod nazwiskiem Anna Rudzka. To ona odnalazła pierwszą kopię rachunku. I od miesięcy czeka, aż jej ojciec przestanie ją szantażować.
Drzwi sali otworzyły się. Do środka weszła szczupła kobieta w granatowym płaszczu. Miała siwe pasmo we włosach i twarz podobną do twarzy doktora.
— Nie chcę już czekać — powiedziała.
Doktor patrzył na nią, jakby zobaczył ducha.
— Aniu…
— Nie mów tak do mnie. Nie po tym, jak pozwoliłeś mu zabrać Matteo.
Sebastian podał jej telefon.
— Umiesz prowadzić rozmowę z ojcem?
— Przez piętnaście lat robiłam to codziennie.
Wzięła aparat i powiedziała do Króla:
— Tato, masz jeszcze dziesięć minut. Potem wszystkie dokumenty trafią do ludzi, których nie możesz przekupić.
— Ty niewdzięczna dziewczyno.
— Nie jestem twoją dziewczyną. Jestem świadkiem.
Jej słowo zawisło między nami jak ciężar.
Wysłaliśmy kopie księgi do niezależnej komisji zdrowia, do rodzin dzieci zapisanych w dokumentach oraz do dziennikarki, która od lat badała działalność fundacji. Nie było czasu na plan idealny. Był tylko czas na prawdę, zanim Król wykona następny ruch.
Sebastian pojechał do przystani z Anną i doktorem Bielskim. Ja zostałam przy Chłopcu Millerze. Widziałam przez szybę, jak Sebastian przyklęka przy inkubatorze i dotyka czołem jego dłoni.
— Wrócę — powiedział do dziecka. — Tym razem naprawdę.
O dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt siedem zadzwonił telefon oddziału.
To była Nadia.
— Jestem bezpieczna — wyszeptała. — Matteo też. Król uciekł, kiedy usłyszał syreny.
— Gdzie jesteście? — zapytałam.
— W starej kaplicy. Anna otworzyła skrytkę. Są tam akta wszystkich dzieci.
Za jej głosem usłyszałam męskie kroki.
— Czy Matteo wie, kim jest? — spytałam.
— Wie. Ale nie chce rozmawiać z Sebastianem.
Serce ścisnęło mi się boleśnie.
— To ma prawo być jego decyzja.
— Sebastian też tak powiedział. Dlatego nie wszedł do środka. Siedzi na schodach i czeka.
Po godzinie przyjechał do szpitala sam. Bez ochroniarzy, bez marynarki, bez zegarka. Opaska Matteo nadal była na jego nadgarstku, ale srebrna spinka zniknęła z kieszeni.
— Dałem ją chłopcu — powiedział, gdy zapytałam.
— Pański wnuk nie może jej zatrzymać. Jest za ciężka.
— Wiem. Odłożyłem ją przy jego łóżeczku. Kiedy dorosną, chcę mu wyjaśnić, dlaczego ją nosiłem.
— A Matteo?
Sebastian usiadł na krześle obok inkubatora.
— Powiedział, że nie chce, żebym nazywał go synem.
— To musiało boleć.
— Ból jest uczciwy. Kłamstwo trwało siedemnaście lat.
O świcie Matteo przyszedł do sali. Był wyższy od ojca, chudy, z rękami ubrudzonymi smarem. Przez chwilę patrzył na Sebastiana, jakby oglądał człowieka z cudzej opowieści.
— Nie wiem, jak mam się do pana zwracać — powiedział.
Sebastian podniósł się, ale nie wyciągnął ręki.
— Możesz mówić Sebastian.
— Wiedział pan o mnie?
— Szukałem cię każdego dnia.
— A kiedy nie znalazł pan mnie przez pierwszy rok, co pan zrobił?
Sebastian spuścił wzrok.
— Zacząłem szukać po swojemu. Wszedłem w interesy z ludźmi, których powinienem był zgłosić. Zbudowałem władzę, bo myślałem, że dzięki niej nikt już nie odbierze mi rodziny.
— I odebrał pan rodziny innym ludziom?
Sebastian przyjął to pytanie bez obrony.
— Tak. Nie każdą, ale wystarczająco wiele.
Matteo spojrzał na inkubator.
— Dlaczego opiekuje się pan moim synem?
— Bo jego matka zostawiła go ze strachu, a ja wiem, jak wygląda samotność dziecka. Chciałem, żeby ktoś przy nim siedział.
— Nie jestem jeszcze gotów być pańskim synem.
— Nie proszę o to.
— Ale chcę zobaczyć, kiedy urodzi się mój syn. Jeśli lekarze pozwolą.
Sebastian zamknął oczy i przytaknął.
— Będę czekał za tobą.
Matteo położył dłoń na szybie inkubatora. Maleńki chłopiec poruszył palcami pod kocykiem, a srebrna spinka leżała obok niego na metalowej tacce.
Podeszłam, by poprawić przewody. Wtedy Matteo spojrzał na nią, potem na Sebastiana.
— Możemy zostawić ją tutaj? — zapytał.
— Tak — odpowiedziałam. — Ale kiedyś będzie musiała wrócić do waszej rodziny.
Sebastian dotknął opaski na nadgarstku.
— Nie — powiedział cicho. — Niech zostanie przy nim, dopóki sam nie zdecyduje, komu ją oddać.
Nad inkubatorem zamigotała zielona kontrolka. Chłopiec otworzył oczy, a jego palce zacisnęły się na srebrnej kotwicy.
Matteo wyszeptał: „Dziadku, nie odchodź”.
Przegapiłeś początek?




