CZĘŚĆ 4 — Sześcioletnia dziewczynka przyszła sama do mojej posiadłości i podała mi kopertę, a mój ochroniarz nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

…i wtedy zrozumiałem, dlaczego Matteo kazał mi nie ufać człowiekowi za oknem.

Nie chodziło o Marco.

Chodziło o jego własną bliznę, o laskę i o to, że mój brat od miesięcy prowadził wszystkich za sobą, udając człowieka, którego należało się bać.

— Gdzie on jest? — zapytałem Celii.

— W przystani.

— Mówiłaś, że spłonęła.

— Spłonęła górna część. Pod spodem są stare tunele odpływowe.

Nina ścisnęła dłoń matki.

— Wujek powiedział, że mam cię znaleźć, zanim przyjdą po niego.

Zabrałem klucze do samochodu.

Marco zagrodził mi drogę.

— Nie pojedziesz tam sam.

— Nie jadę sam.

— Pojedziemy wszyscy.

Celia potrząsnęła głową.

— Nina zostaje tutaj.

— Nie — powiedziała dziewczynka.

Jej głos był cichy, ale pewny.

— Mama powiedziała, że jeśli pan znajdzie wujka, mam mu oddać królika.

Rozpięła plecak. Z wnętrza wyjęła pluszowe zwierzę z rozdartych uszu. Odchyliła materiał przy szyi i wyciągnęła cienki miedziany kluczyk.

— Matteo powiedział, że tylko pan będzie wiedział, do czego pasuje.

Pamiętałem ten klucz.

Nie taki sam, lecz identyczny miałem jako dziecko. Ojciec trzymał nim metalową szufladę w piwnicy pod dawnym domem. Po jego śmierci szufladę opróżniono i sprzedano razem z resztą wyposażenia.

Tak przynajmniej sądziłem.

— Teresa — powiedziałem. — Zadzwoń do starego domu.

— Do kogo?

— Do nikogo. Sprawdź piwnicę.

Wyruszyliśmy o szóstej dziesięć. Deszcz zamienił drogę w czarną wstęgę. Marco prowadził, Celia siedziała obok niego, a Nina i ja zajmowaliśmy tylne siedzenie.

Dziewczynka trzymała królika na kolanach.

— Czy wujek jest dobry? — zapytała.

Spojrzałem na jej odbicie w lusterku.

— Był najlepszym człowiekiem, jakiego znałem.

— A potem?

Nie odpowiedziałem od razu.

— Potem bardzo długo musiał udawać, że nim nie jest.

Stara przystań znajdowała się za nieczynną cegielnią. O siódmej wieczorem ogień dogasał, sycząc na mokrych deskach. W powietrzu unosił się zapach smoły i spalonej trzciny.

Marco znalazł wejście do tunelu pod zawaloną podłogą.

— Ślady są świeże.

— Zostajesz z Niną — powiedziałem.

— Nie.

— Marco.

— Jeśli Varga tu jest, nie zostawię pani Celii i dziecka.

Celia spojrzała na niego z gorzkim uśmiechem.

— Przez sześć lat zostawiłeś mojego męża.

Marco spuścił wzrok.

— Wiem.

To jedno słowo ważyło więcej niż usprawiedliwienia, które mógłby wygłosić przez całą noc.

Zeszliśmy do tunelu. Woda sięgała kostek, cegły były śliskie, a za każdym zakrętem gasła latarka. Po kilkudziesięciu metrach usłyszeliśmy kaszel.

— Matteo! — krzyknęła Celia.

Odpowiedział wystrzał.

Pocisk uderzył w ścianę obok mojej głowy. Marco pociągnął mnie za ramię, a Nina zapłakała w ciemności.

— Zostańcie tutaj! — rozkazałem.

Pobiegłem dalej, brodząc w lodowatej wodzie. Za niskim łukiem zobaczyłem mojego brata.

Matteo siedział przy metalowej skrzyni, oparty plecami o mur. Twarz miał wychudzoną, lewą nogę usztywnioną, a po policzku ciągnęła się gruba blizna. W dłoni trzymał pistolet.

Za nim stał Elias Varga.

Elias był kiedyś księgowym mojego ojca. Zawsze nosił idealnie zawiązany krawat i pachniał goździkami. Teraz jego płaszcz był przemoczony, a na rękawie miał sadzę.

— Adrian — powiedział. — Wiedziałem, że przyjedziesz.

— Odłóż broń.

— Najpierw ty.

Matteo spojrzał na mnie.

— Nie słuchaj go.

— To zabawne — odparł Varga. — Twój brat przez sześć lat żył dzięki pieniądzom, które ukradł twojej rodzinie, a teraz udaje bohatera.

Matteo parsknął z bólu.

— Powiedz mu, co zrobiłeś z księgą.

— Księga spłonęła.

— Nie spłonęła — powiedziałem.

Wyjąłem z kieszeni stronę otrzymaną od Celii.

Varga pobladł.

— To kopia.

— Wystarczająco dokładna, by pokazać przelewy. Ale mam coś jeszcze.

Podniosłem miedziany kluczyk.

Matteo zamknął oczy.

— Teresa znalazła szufladę — powiedziałem. — Była pod deską w piwnicy. W środku leży oryginalna księga i list mojego ojca.

Varga zrobił krok do tyłu.

— Kłamiesz.

— Nie. I wiesz, że nie kłamię, bo sam kazałeś wywieźć szufladę. Tylko że twój człowiek zostawił ją w ścianie, kiedy remontowaliście piwnicę.

Matteo zacisnął palce na pistolecie.

— Adrian, odejdź. To między mną a Vargą.

— Nie po tym wszystkim.

— Właśnie po tym wszystkim. To ja podpisałem zlecenie z twoim nazwiskiem.

Celia pojawiła się za mną.

— Matteo.

— Musiałem — powiedział. — Ojciec miał ludzi wszędzie. Jeśli nie stworzyłbym rozkazu, Varga zabiłby Adriana razem ze mną. Chciałem, żeby wszyscy uwierzyli, że brat mnie wydał i że ja uciekłem z pieniędzmi.

Spojrzałem na dokument, który trzymałem w dłoni.

— Sfałszowałeś mój podpis.

— Tak.

— Pozwoliłeś mi pochować cię bez ciała.

— Gdybym wrócił, zginąłbyś następnego dnia.

— Mogłeś mi zaufać.

Matteo uśmiechnął się bez radości.

— Ty ufałeś ojcu. To wystarczyło, żebyśmy obaj prawie umarli.

W tunelu rozległ się odgłos kroków. Marco sprowadził dwóch ludzi z posiadłości, ale nie mieli broni wycelowanej w Matteo. Za nimi szła Nina.

— Nie powinnaś tu być — powiedziałem.

— Wujek czekał na mnie.

Matteo zobaczył ją i opuścił pistolet.

To wystarczyło Vardze.

Rzucił się w stronę skrzyni, wyciągając nóż. Marco dopadł go pierwszy, lecz obaj poślizgnęli się w wodzie. Ostrze przejechało po ramieniu Marco, a ja uderzyłem Vargę metalową latarką w nadgarstek.

Nóż wpadł do kanału.

Elias zaczął krzyczeć, że wszystko było rozkazem mojego ojca, że to nie on podpalił magazyn, że Matteo sam wybrał śmierć. Gdy zobaczył, że nikt mu nie wierzy, wskazał na mnie.

— To ty jesteś potworem, Adrian! Przejąłeś jego ludzi, jego pieniądze i jego życie!

Matteo odpowiedział spokojnie:

— Nie. On przejął moje błędy. A teraz oddaje je temu, kto je popełnił.

Wysłaliśmy kopie księgi i listu do ludzi, którzy przez lata finansowali interesy Vargi. Nie potrzebowaliśmy widowiska. Jego wspólnicy zabrali mu magazyny, konta i ochronę, zanim zdążył zrozumieć, że władza działa tylko tak długo, jak długo inni wierzą, że ją posiadasz.

Varga nie został bohaterem żadnej historii. Stracił wszystko, co chciał odziedziczyć po moim ojcu. Został sam z własnymi podpisami.

Marco przeżył ranę, choć blizna została mu na przedramieniu. Nie próbował wybłagać przebaczenia. Tydzień później przyniósł Teresie klucze do archiwum i sam opowiedział jej córce, dlaczego kiedyś uciekł z magazynu.

Celia nie wybaczyła mu od razu.

Nikt jej tego nie wymagał.

Matteo trafił do kliniki. Lekarz powiedział, że jego kręgosłup wymaga kolejnej operacji, a noga może już nigdy nie odzyskać pełnej sprawności.

Siedziałem przy nim, gdy wyjęto mu spod bandaża metalową płytkę. Była zimna, poszarpana i zardzewiała na krawędziach.

— Nadal nosisz pierścień — powiedział.

— Nadal noszę zbyt wiele rzeczy po ojcu.

— Możesz je oddać.

— Nie wszystko.

Spojrzał na mnie.

— Co zostawisz?

Pomyślałem o Ninie, która czekała na korytarzu z królikiem pod pachą. O Celii, która nie pozwoliła jej zasnąć, dopóki Matteo nie wrócił z sali zabiegowej. O moim własnym podpisie na dokumencie, który ktoś wykorzystał jako broń.

— Twoje nazwisko — odpowiedziałem. — Ale już nie twoją winę.

Matteo odwrócił wzrok. Łzy spadły mu na białe prześcieradło, a ja nie udawałem, że ich nie widzę.

Wtedy Nina weszła do sali i położyła pluszowego królika na jego kolanach.

— Mama mówiła, że jeśli pan Adrian cię znajdzie, masz mu oddać coś ważnego.

Matteo sięgnął pod poduszkę i wyjął mały, nadpalony zegarek.

Mój brat nosił go w noc pożaru.

— To nie dla mnie — powiedział.

Podał go mnie.

Na odwrocie, pod warstwą sadzy, widniały wygrawerowane słowa, które wyryliśmy razem jako dzieci: „Nie zostawiaj mnie w ciemności”.

Ścisnąłem zegarek, a Nina zapytała:

— Panie Adrianie, czy teraz możemy zjeść pomarańczę?

Spojrzałem na brata.

Matteo skinął głową.

W szpitalnej sali, między zapachem lekarstw a tykaniem spalonego zegarka, pierwszy raz pokroiłem owoc dla całej naszej trójki.

Оцените статью