CZĘŚĆ 4 — Podczas kolacji rocznicowej wzniosłam kieliszek po jego kłamliwym toaście, a Julian nagle stracił uśmiech

CZĘŚĆ 4

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Maya wtuliła twarz w moje ramię. Czułam ciepło jej oddechu przez cienki materiał bluzki i ciężar jej małego ciała, który nagle wydawał mi się jedyną rzeczą na świecie naprawdę pewną.

— Co podpisał? — zapytałam.

Julian wyrwał telefon z mojej dłoni.

— To koniec tej rozmowy.

— Nie — powiedziała Nadia po drugiej stronie. — To dopiero początek.

Jej głos nie brzmiał już jak kobieta, która śmiała się z mojego zdjęcia. Brzmiał jak ktoś, kto właśnie zrozumiał, że statek tonie, a kapitan zamierza wypchnąć wszystkich za burtę.

— Nadia, zamknij się — syknął Julian.

— Powiedziałeś, że mieszkanie jest twoje. Powiedziałeś, że Lena nie ma dostępu do dokumentów. Powiedziałeś, że jej ojciec zostawił ci kontrolę nad pieniędzmi.

Evelyn gwałtownie odwróciła głowę.

— Jakimi pieniędzmi? — zapytała.

Julian zacisnął palce na telefonie.

— To nie ma z tym nic wspólnego.

Marta pochyliła się nad stołem.

— Ma. Lena odziedziczyła fundusz po ojcu. Julian nigdy nie miał prawa nim zarządzać.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po plecach.

Ojciec zostawił mi pieniądze, zanim zmarł. Niewielką firmę przewozową i fundusz, którego nie ruszałam, bo chciałam zabezpieczyć przyszłość Mayi. Julian od początku mówił, że zna się na inwestycjach, że szkoda, by pieniądze leżały bezczynnie. Ufałam mu. Dałam mu pełnomocnictwo do spraw technicznych, do opłacania podatków i rachunków.

Nie do wypłacania środków.

— Pokaż mi wyciągi — powiedziałam do Marty.

Marta wyjęła z torby cienką teczkę.

— Przygotowałam je przed kolacją. Od jedenastu miesięcy Julian przelewał pieniądze z funduszu na rachunek swojej firmy. Potem część trafiała do Nadii, a część wracała do niego jako „wynagrodzenie za zarządzanie”. Łącznie dwieście czterdzieści tysięcy złotych.

Evelyn usiadła.

— Julian, powiedz, że to nieprawda.

— To były inwestycje — odpowiedział. — Miałem pomnożyć pieniądze.

— Nie pomnożyłeś — powiedziałam. — Kupiłeś samochód, opłacałeś hotel Nadii i wynająłeś mieszkanie, w którym miała czekać na rozwód.

Tomasz spuścił wzrok.

— To ja znalazłem ten adres — przyznał. — Widziałem faktury. Dlatego przyszedłem.

Julian spojrzał na niego z furią.

— Pracujesz dla mnie od pięciu lat.

— Pracowałem. Dopóki nie kazałeś mi podrobić podpisu kobiety, która siedziała po nocach przy twojej córce, kiedy ty wracałeś z kochanką.

Nadia wciąż była na głośniku.

— Julian, oddaj jej pieniądze — powiedziała. — Ja nie wiedziałam, że fundusz należy do Leny.

Roześmiałam się krótko, bez radości.

— Wiedziałaś, że planujesz ślub z żonatym mężczyzną. To wystarczy, żeby wiedzieć, że nie budujesz niczego uczciwie.

— On powiedział, że jesteście w separacji.

— Mieszkaliśmy razem. Mieliśmy noworodka.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Julian nagle chwycił kluczyki leżące przy talerzu.

— Wyjeżdżam. Jutro porozmawiamy, kiedy wszyscy ochłoną.

— Nigdzie nie pojedziesz — powiedziałam.

— Nie możesz mnie zatrzymać.

— Nie zamierzam. Chcę tylko, żebyś wiedział, co czeka na ciebie rano.

Podałam mu ostatnią kopertę. Nie była szara ani ozdobna. Zwykła biała, z jego imieniem napisanym czarnym atramentem.

— Co to jest? — zapytał.

— Zawiadomienie o cofnięciu pełnomocnictwa i wezwanie do zwrotu pieniędzy. Marta wysłała je już do banku. Twoje firmowe konto zostało zablokowane do czasu wyjaśnienia przelewów.

Julian otworzył usta.

— Nie miałaś prawa.

— Miałam każde prawo. To były moje pieniądze.

— Bez nich upadnę.

— Wiem.

To była jedyna rzecz, której nie próbowałam ukryć.

Evelyn podniosła się z krzesła. Jej twarz była blada, ale głos miała spokojny.

— Jutro wyprowadzisz się z mojego domu.

Julian spojrzał na nią, jakby źle usłyszał.

— Mamo?

— Mieszkanie, w którym mieszkałeś z Leną, kupiła ona. Ja tylko pomagałam ci wpłacić pierwszą ratę. Oddałeś mi pieniądze sześć lat temu i uważałeś, że zapomniałam. Nie zapomniałam.

Julian cofnął się o krok.

— Ty też byłaś przeciwko mnie?

— Nie. Byłam po twojej stronie, dopóki nie zobaczyłam, że nie masz strony. Masz tylko apetyt.

Te słowa zabolały go bardziej niż wszystkie dokumenty.

Nadia odezwała się jeszcze raz.

— Julian, nie przyjeżdżaj do mnie.

— Nadia…

— Odwołałam ślub. I przekazałam Lenie kopię umowy, którą podpisałeś. Nie będę czekała, aż sprzedasz jej życie, żeby kupić nasze.

Połączenie się zakończyło.

Julian stał pod lampą, z kluczykami w jednej dłoni i kopertą w drugiej. Przez chwilę wyglądał jak człowiek, który wciąż wierzy, że wystarczy odpowiedni ton głosu, aby świat wrócił na miejsce.

— Leno — powiedział. — Mogę to naprawić.

— Nie przy stole, przy którym nazwałeś mnie żałosną.

— Byłem wściekły.

— Byłeś precyzyjny. Zaplanowałeś wszystko.

— Kochałem cię kiedyś.

— Może. Ale potem zacząłeś kochać wygodę bardziej.

Maya poruszyła się w moich ramionach. Na jej kocyku wyszyta gwiazdka zahaczyła o guzik mojego swetra. Odczepiłam ją ostrożnie, żeby nie obudzić córki.

Julian patrzył na ten drobny gest i nagle zrozumiał, że nie chodzi już o kolację, zdradę ani nawet o pieniądze. Chodziło o to, że przez sześć dni miał mnie za bezbronną, bo milczałam.

— Chcesz mnie wyrzucić z życia Mayi? — zapytał.

— Nie. Chcę, żebyś przestał używać jej jak narzędzia.

— A jeśli zabierzesz mi córkę?

— Nie ja o tym zdecyduję. Zdecydują fakty, które sam stworzyłeś.

Wtedy Evelyn podeszła do niego i położyła na stole klucze do swojego domu.

— Zostajesz dziś tutaj — powiedziała. — Nie dlatego, że cię chronię. Dlatego, że nie chcę, żebyś prowadził po alkoholu.

Julian spojrzał na nią.

— Wciąż jesteś moją matką.

— A ty wciąż jesteś moim synem. To nie oznacza, że pozwolę ci wejść do pokoju Mayi.

Filip odprowadził mnie na górę. W pokoju córki paliła się mała lampka w kształcie księżyca. Położyłam Mayę w łóżeczku i przez chwilę patrzyłam, jak jej palce zaciskają się na rogu kocyka.

Na dole Julian zaczął krzyczeć. Potem usłyszałam trzask porcelany, a po nim głos Evelyn:

— Nie dotykaj tego stołu. To jedyna rzecz w tym domu, której jeszcze nie próbowałeś sprzedać.

Rano Marta zawiozła dokumenty do banku, Tomasz złożył własne oświadczenie, a Nadia przesłała wszystkie umowy. Julian stracił dostęp do firmowych rachunków i do pieniędzy, które uważał za swoje. Nie potrzebowałam widowiska. Wystarczyło, że każdy papier wrócił na właściwe miejsce.

Tydzień później sprzedałam jego samochód, żeby pokryć pierwszą ratę zwrotu funduszu. Nie czułam satysfakcji. Czułam zmęczenie, ale po raz pierwszy było to zmęczenie po decyzji, nie po błaganiu o czyjąś uwagę.

A kiedy podpisałam ostatni dokument, Marta odsunęła go w moją stronę.

— Chcesz zmienić nazwę firmy ojca? — zapytała.

Spojrzałam na papier.

— Nie. Zostawmy ją.

— Dlaczego?

Wzięłam na ręce Mayę. Jej kocyk pachniał mlekiem i lawendą, tak jak sześć dni wcześniej.

— Bo ojciec nazwał ją „Przystań”, a Julian przez cały czas myślał, że każdą przystań można przejąć.

Maya otworzyła oczy i zacisnęła maleńką dłoń na moim palcu.

Na dole ktoś przesunął krzesło przy rocznicowym stole.

Tym razem nie usłyszałam już jego głosu, tylko własny, kiedy powiedziałam do córki: — To miejsce zostaje po naszej stronie.

Оцените статью