CZĘŚĆ 4 — Mąż zmusił mnie na oddziale do odcisku palca, lecz gdy dotknął tabletu podczas prezentacji, jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

— Nie mam syna — powiedziałam.

W sali numer 412 zapadła cisza.

Elena powoli zdjęła obręcz z mojej głowy.

— Co powiedział lekarz?

Dr Rybak oddychał ciężko po drugiej stronie telefonu.

— Przepraszam. Pomyliłem dokumenty. Chodziło o pani brata.

— Nie mam brata.

— W takim razie musi pani natychmiast przyjechać do archiwum. Nie mogę rozmawiać przez telefon.

Rozłączył się.

Przez sekundę patrzyłam na czarny ekran.

Potem na monitorze pojawiła się wiadomość od Marka Bielskiego.

„Nie ufaj lekarzowi. Dokument znalazłem ja. Rybak właśnie wyszedł z budynku z Natana pomocnikiem.”

Elena zaklęła pod nosem.

— Oni próbują odzyskać kopię.

— Nie. Próbują znaleźć coś, czego jeszcze nie pokazaliśmy.

— Co?

Spojrzałam na czarną teczkę i mosiężny klucz.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego Natan przez cały czas był tak spokojny. Nie chodziło mu wyłącznie o firmę. Chciał dostępu do archiwum patentowego, do oryginalnego zapisu mojego projektu. Jeśli usunąłby podpis Walerii Rudzkiej, mógłby przedstawić się jako jedyny twórca.

Elena odblokowała połączenie z salą konferencyjną.

Na scenie przewodniczący zarządu trzymał dokumenty, a Natan stał między dwoma ochroniarzami. Nie dotykali go, ale ich obecność odbierała mu możliwość ucieczki.

— Gdzie jest kopia źródłowa? — zapytał przewodniczący.

Natan milczał przez moment.

Kloë patrzyła na niego z odrazą.

— Powiedz im — rzuciła. — Powiedz, że schowałeś ją w archiwum kliniki.

Natan odwrócił głowę.

— Ty nic nie rozumiesz.

— Rozumiem aż za dobrze. Miałam dostać udziały, a dostałam torbę na kolanach i rozkaz, żeby patrzeć, jak umiera twoja żona.

Jej głos załamał się przy ostatnim słowie.

— Nie chciałem, żeby umarła — odpowiedział Natan. — Chciałem, żeby podpisała.

Na sali rozległ się szmer.

— A jeśli by nie podpisała? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Nie musiał.

Jego wcześniejsze słowa, groźby i dokumenty wystarczyły. Przewodniczący zarządu podniósł rękę.

— Od tej chwili Natan Maj nie ma dostępu do żadnego serwera, rachunku ani pracownika. Kloë, pani ojciec zostaje wykluczony z negocjacji. Wszelkie umowy z jego spółką są zawieszone.

Kloë usiadła na podłodze obok zielonej torby. Przez cały czas chciała pieniędzy i miejsca przy stole. Teraz nie miała nawet krzesła.

Natan spojrzał w kamerę.

— Walerio, pozwól mi wyjaśnić.

— Wyjaśnisz to ludziom, którym groziłeś.

— Byliśmy małżeństwem.

— Właśnie dlatego dałam ci dostęp do mojego życia. Nie do mojego sumienia.

Elena ścisnęła moją rękę.

— Musimy zakończyć procedurę. Jeśli otworzymy całe źródło, konkurencja skopiuje system.

— Nie otwieraj wszystkiego. Otwórz tylko moduł podpisu i dziennik zmian.

— To wystarczy, żeby udowodnić autorstwo.

— I żeby lekarze mogli korzystać z zabezpieczeń bez Natana.

Elena wykonała polecenie. Czerwone ostrzeżenie zniknęło, a sieć zaczęła wracać do pracy. Na ekranach pojawiły się komunikaty z centrów ratunkowych. Połączenia odzyskały stabilność. W trzech szpitalach przywrócono automatyczne powiadomienia o braku leków. Natan chciał zatrzymać cały system, żeby nikt nie mógł używać go bez jego podpisu.

Ja odebrałam mu ten podpis.

Dr Rybak przyjechał do sali po czterdziestu minutach. Nie był sam. Towarzyszył mu Marek, który przyniósł oryginalną dokumentację z wypadku.

Lekarz trzymał w ręku plastikową kopertę.

— To nie jest zgoda na odłączenie aparatury — powiedział. — To formularz przekazania pani dokumentacji medycznej firmie Natana.

— Z moim podpisem.

— Z podrobionym podpisem. Wpisałem go do systemu, bo Natan zagroził, że zamknie finansowanie oddziału.

— A jednak podpisał pan.

Dr Rybak opuścił wzrok.

— Tak. Bałem się o pacjentów. I właśnie dlatego zrobiłem coś, czego nie powinienem: uznałem, że jeden człowiek może decydować za wszystkich.

Nie krzyczałam.

Nie miałam już na to siły.

— Proszę przekazać dokumenty zarządowi i wszystkim rodzinom, których to dotyczyło.

— To zniszczy moją karierę.

— Może. Ale kłamstwo już ją zniszczyło.

Marek podszedł do mojego łóżka. W dłoni trzymał srebrną spinkę w kształcie jastrzębia.

— Znalazłem ją pod pulpitem — powiedział. — Natan upuścił ją, kiedy zobaczył dokumenty.

— Zostaw ją.

— Chcesz ją odzyskać?

— Nie. Chcę, żebyś dołączył ją do akt. To był prezent ode mnie. Niech zostanie dowodem, że kiedyś mu ufałam.

Marek spojrzał na mnie długo.

— Co zrobisz z firmą?

Pytanie było trudniejsze niż wszystko, co wydarzyło się tego dnia.

Mogłam sprzedać udziały. Mogłam zamknąć laboratorium. Mogłam zatrzymać technologię dla siebie i pozwolić, by każdy inwestor, który uwierzył Natanowi, poniósł stratę.

Ale widziałam na ekranie komunikaty ze szpitali.

Tarcza nie należała już do naszego małżeństwa.

Należała do ludzi, których miała chronić.

— Przekształcę firmę w fundację technologiczną — powiedziałam. — Patent pozostanie mój, ale dostęp do podstawowych zabezpieczeń dostaną szpitale i służby ratunkowe bez opłat.

Elena uśmiechnęła się przez łzy.

— A co z częścią komercyjną?

— Sprzedamy ją. Za uczciwą cenę. Pieniądze pójdą na rehabilitację ofiar wypadków spowodowanych manipulacją systemami bezpieczeństwa.

Natan słuchał przez głośnik. Jego głos zabrzmiał nagle obco.

— Nie możesz oddać miliardowego projektu.

— Mogę oddać coś, czego nigdy nie posiadałeś.

— To moje małżeństwo. Moja firma.

— Nie. Byłeś mężem człowieka, któremu próbowałeś odebrać nazwisko. Byłeś prezesem firmy, której twórczyni groziłeś śmiercią.

Kloë podniosła zieloną torbę. Zamek był pęknięty od uderzenia o podłogę.

— Natan — powiedziała cicho — mój ojciec właśnie wycofał wszystkie pieniądze. Nie mam gdzie wrócić.

— To nie mój problem.

— Przez ciebie wyrzuciłam z domu własną matkę, bo obiecałeś mi udziały.

Natan odwrócił się do niej.

— Sama wybrałaś.

Kloë zacisnęła dłoń na rączce torby.

— Właśnie. I wybieram jeszcze raz.

Położyła na stole kartę dostępu do prywatnego gabinetu Natana.

— W jego sejfie jest kopia umowy z moim ojcem. I list przelewów do lekarza.

Natan ruszył w jej stronę, lecz ochroniarz zagrodził mu drogę.

Kloë nie spojrzała już na niego.

— Wyślę wszystko zarządowi — powiedziała.

Tego samego wieczoru zarząd zatwierdził odwołanie Natana. Nie było wielkiej sceny ani triumfalnych przemówień. Jego nazwisko zniknęło z prezentacji, z serwerów i z drzwi gabinetu.

Najtrudniejsze przyszło później.

Rehabilitantka postawiła mnie przy poręczach. Lewa noga utrzymała ciężar. Prawa drżała tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w metal.

— Jeszcze jeden krok — powiedziała.

— Nie mogę.

— Może pani.

Spojrzałam na ekran zawieszony na ścianie. Tarcza pokazywała zielony stan wszystkich szpitalnych połączeń. Pod spodem widniał podpis: „Właścicielka rdzenia: Waleria Rudzka”.

Zrobiłam krok.

Ból przeszedł przez biodro, kolano i kostkę, lecz nie cofnęłam stopy.

Marek stał przy drzwiach z metalowym segregatorem.

— Patent został przepisany na fundację — powiedział. — Pod twoim nazwiskiem.

— Dobrze.

— A Natan?

— Nie pytaj mnie o niego.

Marek skinął głową.

Na korytarzu minęła nas pielęgniarka, która cztery miesiące wcześniej pilnowała mojego oddechu. Zatrzymała się i wskazała na ekran.

— To pani uratowała połączenia w naszym oddziale?

— Nie sama.

— Ale to pani nacisnęła klawisz.

Spojrzałam na dłoń, której kciuk wciąż miał delikatny ślad po tuszu.

— Tak — odpowiedziałam. — To ja.

A pod moim łóżkiem, tam gdzie Natan szukał podpisu, nadal świeciła mała zielona dioda wyłącznika.

Nie jak groźba.

Jak strażnik, który wreszcie znał moje prawdziwe nazwisko.

Оцените статью