CZĘŚĆ 4
Doktor Kowalska odebrała telefon, ale ja już nie słuchałam jej rozmowy.
Patrzyłam na zdjęcie dokumentu.
Na dole widniał mój podpis.
Podpis, którego nie pamiętałam.
— Kto to wysłał? — spytał Daniel.
Odwróciłam ekran w jego stronę.
Jego twarz stężała.
— Nie otwieraj tego teraz.
— Właśnie teraz to otworzę.
Kliknęłam załącznik. Pojawiła się umowa sprzedaży apartamentu, przygotowana przez kancelarię notarialną. Data sprzed dwóch miesięcy. Cena była absurdalnie niska. Nabywcą okazywała się fundacja medyczna powiązana z kliniką w Gdańsku.
A na ostatniej stronie znajdowała się zgoda na przekazanie całej kwoty na moje leczenie.
Przez chwilę nie rozumiałam, na co patrzę.
— Sprzedałeś nasze mieszkanie? — spytałam.
— Nie sprzedałem. Przygotowałem umowę.
— Z moim podpisem.
— Podpisałaś pełnomocnictwo trzy lata temu, kiedy kupowaliśmy apartament. Prawnik powiedział, że mogę użyć go w nagłej sytuacji.
— W nagłej sytuacji?
— Lekarze powiedzieli, że leczenie będzie kosztować więcej, niż mamy na kontach.
Roześmiałam się, lecz śmiech natychmiast zamienił się w kaszel. Doktor Kowalska podała mi wodę. Szkło drżało między moimi palcami.
— Chciałeś sprzedać mieszkanie bez pytania mnie?
— Chciałem opłacić leczenie.
— A jeśli odmówię?
Daniel spojrzał na panoramę miasta.
— Wtedy zatrzymam pieniądze i unieważnię umowę.
— Nie. Wtedy już wszystko przygotowałeś. Teczka pogrzebowa, klinika, mieszkanie. Ułożyłeś całe moje życie tak, jakby mnie w nim nie było.
— Bo ty przestałaś planować cokolwiek poza własnym pogrzebem!
Jego krzyk odbił się od szyb.
Kot zeskoczył z fotela i zniknął pod stołem.
Daniel natychmiast ściszył głos.
— Przepraszam.
— Nie przepraszaj za krzyk. Powiedz, dlaczego przez rok udawałeś, że zwykła chemia jest jedyną możliwością.
Pochylił głowę.
— Bo Ethan poprosił mnie, żebym nie pozwolił ci się poddać. A ja nie umiałem tego zrobić uczciwie.
Doktor Kowalska wyjęła z kasetki drugi list.
— Ten jest zaadresowany do pani. Nie czytałam go.
Rozdarłam kopertę.
„Emmo, Daniel zdradził cię i nie zasługuje na łatwe przebaczenie. Ale kiedy powiedziałem mu, że umieram, sprzedał samochód, żeby zapłacić za moje pierwsze badania. Potem kłamał, bo uważał, że decyzja podjęta za ciebie będzie mniej bolesna niż decyzja podjęta przez ciebie. To tchórzostwo, nie miłość. Nie pozwól mu nazwać tego inaczej. Ale też nie pozwól, żeby jego tchórzostwo zabrało ci sto życzeń”.
Litery rozmazały się pod łzami.
Daniel siedział nieruchomo.
— Sprzedałeś samochód dla Ethana? — spytałam.
— Nie chciał, żebyś wiedziała.
— A mieszkanie?
— Jeśli leczenie się nie powiedzie, umowa nie zostanie zrealizowana. Fundacja zgodziła się czekać do końca konsultacji. Chciałem, żebyś miała wybór, nawet jeśli byłby to wybór bez tego apartamentu.
Telefon doktor Kowalskiej znów zadzwonił.
Tym razem odebrała na głośniku.
— Pani Parker, zostały trzy minuty. Czy potwierdza pani przyjazd?
Spojrzałam na teczkę z instrukcjami pogrzebowymi. Na białe lilie. Na zdanie o makijażu. Na kalendarz Ethana, gdzie sto małych pól czekało pustych.
— Tak — powiedziałam.
Daniel poderwał głowę.
— Emma…
— Potwierdzam konsultację. Nie leczenie. Najpierw chcę znać wszystkie ryzyka. I chcę, żebyś odwołał sprzedaż mieszkania do czasu, aż sama podpiszę każdą stronę.
— Zrobię to.
— Nie skończyłam. Vanessa nie będzie już pośredniczyć między nami.
Daniel przyjął to skinieniem.
— Dobrze.
— I jutro pojedziesz ze mną do terapeuty małżeńskiego. Nie po to, żeby ratować małżeństwo. Po to, żebyś usłyszał, co zrobiłeś, bez zasłaniania się chorobą Ethana.
Przez moment wyglądał, jakby chciał zaprotestować.
Nie zaprotestował.
— Pojadę.
— A jeśli leczenie się powiedzie, nie oznacza to, że wrócimy do siebie.
— Wiem.
Tym razem nie brzmiało to jak wymówka.
Doktor Kowalska wyjęła formularz zgody. Przeczytałam każdą stronę. Ryzyko amputacji. Możliwość bezpłodności. Ból, który mógł przewyższyć wszystko, co znałam. Szansa niewielka, ale prawdziwa.
Podpisałam tylko zgodę na badania.
Nie na obietnicę.
Nie na małżeństwo.
Nie na życie zaplanowane przez kogoś innego.
Daniel spakował moją torbę. Położył do niej zdjęcie Ethana, jego kalendarz i kartkę z pogrzebowymi instrukcjami. Zobaczyłam ją i wyjęłam.
— Tego nie zabieram.
— Co z tym zrobisz?
— Jeszcze nie wiem.
O czwartej nad ranem siedzieliśmy w samochodzie przed kliniką. Miasto było prawie puste. Na tylnym siedzeniu leżał kalendarz Ethana, a obok niego bukiet róż, który Daniel przywiózł z kawiarni.
Vanessa zadzwoniła, kiedy wysiadaliśmy.
Daniel spojrzał na ekran.
— Odbierz — powiedziałam.
— Nie muszę.
— Musisz. Jeśli chce być świadkiem tego, co zrobiła dla Ethana, nie będę jej uciszać.
Włączył głośnik.
— Emma? — odezwała się Vanessa. — Wiem, że mnie nienawidzisz. Masz do tego prawo. Ale Ethan prosił, żebym przekazała ci jeszcze jedną rzecz.
— Co?
— Powiedział, że jeśli dożyjesz konsultacji, mam przypomnieć ci o torcie. Największym, jaki znajdziemy.
Spojrzałam na Daniela.
— Powiedz jej, że nie lubię lukru.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— On o tym wiedział — odpowiedziała Vanessa. — Dlatego zamówił ci sernik.
Rozłączyłam się.
W klinice pobrano mi krew, wykonano zdjęcia i zadano pytania, na które Daniel nie mógł odpowiedzieć za mnie. Kiedy pielęgniarka zapytała o osobę do kontaktu, wpisałam nazwisko doktor Kowalskiej.
Daniel zobaczył to, lecz nic nie powiedział.
Przed salą badań wyciągnął z kieszeni mały klucz.
— To do kasetki Ethana. Był drugi dokument.
— Jaki?
— Pełnomocnictwo, które podpisałem. Ethan zabrał je prawnikowi i unieważnił dwa tygodnie przed śmiercią. Nie mogłem sprzedać mieszkania bez twojej zgody. Cały czas mogłem tylko prosić.
— Dlaczego mi tego nie powiedziałeś?
— Bo chciałem, żebyś myślała, że mam plan.
— A nie miałeś?
— Miałem tylko nadzieję.
To była najuczciwsza rzecz, jaką powiedział mi od lat.
Badania trwały do południa. Wyników nie dostałam od razu. Dostałam za to termin rozpoczęcia leczenia, jeśli zakwalifikuję się do programu, i listę skutków ubocznych.
Nie wiedziałam, czy przeżyję.
Wiedziałam tylko, że spróbuję sama zdecydować, co stanie się z moim ciałem i moim nazwiskiem.
Wieczorem wróciliśmy do mieszkania po rzeczy. Teczka leżała nadal na stole. Daniel podniósł ją ostrożnie.
— Chcesz ją wyrzucić?
— Nie.
Wyjęłam pierwszą stronę i odwróciłam na drugą stronę. Na pustym miejscu, pod instrukcjami kremacji, dopisałam: „Jeśli będę żyła, kupić tort dla dwóch osób i odsłuchać następne życzenie Ethana”.
Daniel patrzył na zdanie.
— Dla dwóch osób? — spytał.
— Dla mnie i dla kogoś, kto przyjdzie bez kłamstw.
Nie zapytałam, czy chodzi o niego.
Nie musiałam.
Tego samego wieczoru zrezygnował ze sprzedaży mieszkania. Zostawił samochód pod kliniką i przekazał go fundacji, która pomagała pacjentom dojeżdżać na leczenie. Nie powiedział mi o tym. Dowiedziałam się od doktor Kowalskiej następnego ranka.
To nie naprawiło czterech lat.
Nie cofnęło pogrzebów.
Nie wymazało Vanessy ani samotnych kolacji.
Ale był to pierwszy czyn Daniela, który nie miał mnie do niczego zmusić.
Kiedy pielęgniarka wjechała ze mną na salę zabiegową, wsunęłam kalendarz Ethana pod poduszkę. Na stronie z moimi urodzinami narysował tort, a obok dopisał: „Nie zapomnij zjeść, mała siostro”.
Poczułam ból w gardle.
— Możemy puścić muzykę? — spytała pielęgniarka.
— Tak. Ale żadnych smutnych piosenek.
— Ma pani coś wybranego?
Podałam jej telefon.
Włączyłam pierwsze nagranie z setki.
Głos Ethana wypełnił salę, trochę zachrypnięty, trochę rozbawiony.
— Wszystkiego najlepszego, Emmo. Masz przed sobą jeszcze dziewięćdziesiąt dziewięć powodów, żeby się ze mną kłócić.
Zamknęłam oczy.
A potem powiedziałam do lekarza:
— Zaczynajmy. Ethan nienawidził, kiedy ktoś spóźniał się na tort.
Przegapiłeś początek?




