CZĘŚĆ 4
— Kapitan Carter, proszę natychmiast poprosić ojca i adwokatkę, żeby zostali przy pani — powiedział lekarz. — Odkryliśmy coś w dokumentacji z ewakuacji.
Mason zatrzymał się przy drzwiach.
— Co odkryliście? — zapytałam.
— W raporcie z miejsca ataku zmieniono pańską grupę krwi i dane kontaktowe osoby upoważnionej do podejmowania decyzji medycznych. Ktoś usunął nazwisko pani ojca i wpisał nazwisko męża.
Zrobiło mi się zimno, mimo że w sali było duszno.
— Czy to mogło wpłynąć na leczenie?
— Na szczęście nie. Lekarz polowy rozpoznał błąd i przekazał naszemu zespołowi oryginalne dane. Ale zmiana nie powstała tutaj.
— Skąd pochodziła?
— Z prywatnej firmy obsługującej dokumentację dla kontraktów wojskowych. Nazwisko osoby, która wprowadziła poprawkę, jest właśnie sprawdzane.
Spojrzałam na Masona.
Nie wyglądał już jak mąż przynoszący kwiaty do szpitala.
Wyglądał jak człowiek, któremu ktoś nagle odciął drogę ucieczki.
— To nie ja — powiedział szybko.
— Nikt cię jeszcze o to nie oskarżył — odparła Elaine.
— Ale patrzycie na mnie, jakbym próbował ją zabić.
Gloria osunęła się na krzesło. Torba z rzeczami z mojego domu przewróciła się na podłogę. Wysypały się klucze, kosmetyczka i mały skórzany notes, którego nie rozpoznawałam.
Ojciec podniósł notes.
— To nie jest jej.
Mason rzucił się w jego stronę.
— Oddaj mi to.
Robert cofnął rękę.
— Właśnie dlatego go nie dostaniesz.
Elaine otworzyła notes. Na pierwszej stronie ktoś zapisał daty, numery rachunków i krótkie notatki. Przy jednym z numerów widniało nazwisko lekarza wojskowego, który podpisał zgodę na moją ewakuację. Przy innym nazwisko pracownika firmy dokumentacyjnej.
— To jest twoje pismo? — zapytała Elaine.
Mason milczał.
Gloria zaczęła potrząsać głową.
— Mówiłeś, że to tylko plan finansowy.
— Bo taki był.
— Wpisałeś złą grupę krwi do dokumentów żony?
Mason spojrzał na nią z furią.
— Nie chciałem jej zabić!
Słowa odbiły się od białych ścian.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Poczułam, jak pod bandażami napina się każdy mięsień. Nie ze strachu. Z obrzydzenia, że człowiek, którego kochałam przez jedenaście lat, potrafił wypowiedzieć takie zdanie w mojej sali, przy moim łóżku, jakby chodziło o źle policzone pieniądze.
— Co więc chciałeś zrobić? — zapytałam.
Mason spuścił wzrok.
— Chciałem, żebyś została uznana za niezdolną do podejmowania decyzji. Potem miałem zarządzać ubezpieczeniem i domem. Gloria miała dostać część pieniędzy. Reszta poszłaby na spłatę długów.
— A Jenna?
— Miała dostać życie, które jej obiecałem.
— Powiedziałeś jej, że jestem już praktycznie martwa?
— Powiedziałem, że małżeństwo się skończyło.
— To nie odpowiedź.
Jego twarz stężała.
— Tak. Powiedziałem jej, że nie przeżyjesz.
Jenna słuchała tej części rozmowy przez głośnik telefonu. Elaine połączyła ją z nami, kiedy lekarz zakończył rozmowę.
— Mason — powiedziała Jenna. — Powiedz jej, ile razy pytałeś mnie o podpisy.
Mason drgnął.
— Nie dzwoń tutaj.
— Powiedz, ile razy pytałeś, czy mogę wystawić fakturę za fikcyjne konsultacje.
Gloria zakryła twarz dłońmi.
Jenna mówiła dalej, głosem drżącym, lecz wyraźnym.
— Zrozumiałam, że nie chodziło ci o wspólne życie. Chodziło ci o to, żeby pieniądze przeszły przez moją firmę, zanim ktokolwiek je znajdzie.
— Oszalałaś — syknął Mason.
— Nie. Znalazłam rachunki.
To był drugi zwrot, którego się nie spodziewałam. Jenna nie była tylko porzuconą kochanką, która postanowiła się zemścić. Pracowała jako księgowa i od tygodni zbierała dokumenty, bo wiedziała, że jeśli odda je bezpośrednio, Mason zrzuci wszystko na nią.
Wysłała kopie Elaine, ojcu i działowi kontroli finansowej armii.
Mason zobaczył wiadomość na ekranie telefonu Elaine.
— Ty mnie zniszczysz — powiedział do Jenni.
— Nie — odpowiedziała. — Zrobiły to twoje rachunki.
Gloria wstała tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.
— Chcę wyjść.
— Nie — powiedziała Elaine. — Zostanie pani i podpisze wyjaśnienie dotyczące przelewu.
— Nie możecie mnie zmuszać.
— Nie musimy. Ale jeśli wyjdzie pani teraz, zostawi pani syna samego z dokumentami.
Gloria spojrzała na Masona. W tym spojrzeniu nie było już matczynej lojalności. Było przerażenie człowieka, który nagle zrozumiał, że jego własne nazwisko widnieje na cudzych rachunkach.
Mason zwrócił się do mnie.
— Natalia, daj mi pięć minut. Wyjaśnię wszystko bez nich.
— Miałeś jedenaście lat na wyjaśnienia.
— Kochałem cię.
— Człowiek, który kocha, nie poprawia cudzej grupy krwi.
Zacisnął szczękę.
— To był błąd.
— Nie. Błąd to źle wpisany numer. Ty przygotowałeś cały plan.
Ojciec położył notes na stoliku.
— I zostawiłeś po nim ślady.
Mason spojrzał na notes, potem na moją twarz. Przez sekundę wyglądał, jakby chciał podejść do łóżka i chwycić mnie za rękę, tak jak wcześniej. Tym razem między nami stanął ojciec.
— Nie zbliżaj się — powiedział Robert.
Mason zatrzymał się.
Następnego ranka dokumenty trafiły do wojskowej komisji kontrolnej i do banku. Rachunek firmy Jenny został zamrożony, ale ona sama przekazała wszystkie pieniądze, które pozostały, z powrotem na moje konto. Osiemnaście tysięcy dolarów odzyskaliśmy w całości, razem z odsetkami naliczonymi przez bank po wykryciu nieuprawnionego przelewu.
Dom pozostał mój.
Polisa została przepisana zgodnie z prawem, a nazwisko ojca wróciło do dokumentów medycznych i finansowych. Zmiana w systemie ewakuacyjnym została wyjaśniona: pracownik firmy dokumentacyjnej przyznał, że Mason zapłacił mu za dostęp do mojego profilu. Nie zrobił tego sam, lecz bez jego pieniędzy i instrukcji nic by się nie wydarzyło.
Mason nie trafił do więzienia tego samego dnia. Najpierw musiał oddać każdy dokument, podpisać oświadczenie i odpowiedzieć na pytania ludzi, których nie mógł oczarować kwiatami ani słowem „kochanie”. Gloria sprzedała samochód, żeby pokryć część zobowiązań. Lisa, która naprawdę nazywała się Jenna, zamknęła firmę i rozpoczęła pracę jako świadek w sprawach oszustw finansowych.
Po tygodniu mogłam przejść kilka kroków bez pomocy.
Poprosiłam wtedy o spotkanie z Jenną.
Przyszła do szpitala z granatowym segregatorem pod pachą. Usiadła na krześle przy łóżku i długo patrzyła na bandaże.
— Nie wiem, czy powinnam tu być — powiedziała.
— Powinnaś. Gdybyś nie przyszła, nie znałabym całej prawdy.
— Wiedziałam, że coś jest nie tak. Ale uwierzyłam mu, kiedy mówił o rozwodzie.
— Ja też mu wierzyłam. Przez jedenaście lat.
Jenna otworzyła segregator i wyjęła pojedynczą kartkę.
— To znalazłam w jego biurku. Nie wysłałam jej wcześniej, bo bałam się, że jest nieważna.
Spojrzałam na pismo. Był to szkic nowej umowy majątkowej. Mason planował podpisać ją ze mną trzy tygodnie po moim powrocie z misji. W dokumencie dom miał zostać przeniesiony do wspólnej własności, a ja miałam ustanowić jego pełnomocnikiem.
Na dole widniała data sprzed mojego wyjazdu.
Mason przygotował wszystko, zanim jeszcze zostałam ranna.
Poczułam ból w klatce piersiowej, lecz nie był to ból fizyczny.
— Dziękuję, że to przyniosłaś.
Jenna spuściła wzrok.
— Nie zrobiłam tego tylko dla ciebie. Zrobiłam to, bo nie chciałam zostać kolejną osobą, którą wykorzysta.
— To wystarczy.
Kiedy wyszła, ojciec usiadł obok mnie.
— Chcesz, żebym wyrzucił jego rzeczy z domu?
Popatrzyłam na klucze leżące na stoliku. Te same, które Gloria wyjęła z torby, przekonana, że już nigdy nie będę o nie pytać.
— Nie — odpowiedziałam. — Najpierw zabiorę stamtąd coś ważniejszego.
Kilka dni później pojechałam do domu na wózku. Elaine czekała przed wejściem, a ojciec niósł pudełko z dokumentami. W gabinecie Masona znalazłam jego teczkę, listę rachunków i kopię planu, który miał zakończyć moje małżeństwo, zanim jeszcze zakończyłby moje życie.
Nie zabrałam zdjęć ślubnych.
Zabrałam tylko odznakę kapitana, którą trzymałam w szufladzie biurka, oraz mały mosiężny klucz do metalowej szafki z dokumentami. Mason przez lata uważał, że klucz daje mu dostęp do mojego życia.
Nie dawał.
Dawał mi dowód, że wszystko, co ukrywał, zostawił za blisko własnych rąk.
Wieczorem zadzwonił telefon. To był lekarz.
— Pani wyniki są lepsze, niż przewidywaliśmy — powiedział. — Będzie pani chodzić bez pomocy.
Spojrzałam na ojca, który porządkował rachunki przy stole.
— A jeśli nie będę już mogła służyć?
— Wtedy znajdzie pani inną misję.
Zaśmiałam się cicho, po raz pierwszy od dnia, kiedy usłyszałam rozmowę przy swoim łóżku.
Wtedy na ekranie pojawiła się wiadomość od Jenny. Załącznik zawierał ostatnią fakturę wystawioną przez firmę Masona. W opisie usługi widniało jedno zdanie: „Przygotowanie sukcesji dla klientki niezdolnej do obrony”.
Przekazałam ją Elaine.
Potem odłożyłam telefon obok mosiężnego klucza i powiedziałam do ojca:
— Jutro wracam do jednostki. Nie jako żona Masona. Jako kobieta, której nazwisko znów należy do niej.
Przegapiłeś początek?




