CZĘŚĆ 4 — Wpadłam do tajnego spotkania, krzycząc o porwanej mamie, lecz gdy pokazałam drewnianego ptaka, najgroźniejszy mężczyzna zbladł

CZĘŚĆ 4

Telefon w dłoni Alessandra zamilkł, ale nikt nie odważył się odezwać.

W piwnicy pod restauracją czekał człowiek, którego wszyscy uznali za zmarłego.

Tak powiedział głos z telefonu. Nie podał nazwiska. Powiedział tylko, że mężczyzna ma przy sobie blaszane pudełko i zna prawdę o nocy w porcie.

Alessandro spojrzał na Renata.

— Idziemy na dół.

— Nie — odpowiedział Renato.

To był pierwszy raz, kiedy sprzeciwił się bez krzyku. Jego twarz miała kolor popiołu, a pęknięty zegarek leżał na stole obok drewnianej jaskółki.

— Jeśli tam zejdziemy, wszyscy dowiedzą się, co zrobiłem.

— Właśnie po to zejdziemy.

Mama przycisnęła mnie do siebie.

— Zofia zostaje tutaj.

— Nie — powiedziałam.

Oboje spojrzeli na mnie.

Ściskałam ptaka tak mocno, że jego ostre skrzydło znów przecięło mi skórę.

— Mama powiedziała, że mam dać go Alessandro. Nie powiedziała, że mam czekać sama.

Alessandro uklęknął przede mną.

— To może być niebezpieczne.

— Wszystko jest niebezpieczne, kiedy mama znika.

Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa, potem skinął głową.

— Będziesz obok mnie.

Zeszliśmy schodami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Za kuchnią znajdowała się ściana z ciemnych cegieł. Na jej powierzchni wisiały półki z winem, pokryte kurzem tak grubym, że wyglądały jak porośnięte popiołem.

Renato szedł ostatni. Mężczyzna z pierścieniem lwa leżał związany w pokoju na górze, a kobieta w granatowym płaszczu została przy nim pod strażą ludzi Alessandra. Nie było już drogi ucieczki, lecz Renato wciąż rozglądał się za czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

Alessandro włożył klucz do szczeliny między cegłami.

Zamek kliknął.

Ściana odsunęła się o kilka centymetrów.

Za nią znajdowała się mała komora. Pachniała wilgocią, ziemią i metalem. Na drewnianej skrzyni siedział starszy mężczyzna w wełnianym płaszczu. Jedną rękę miał zabandażowaną. Na kolanach trzymał blaszane pudełko po herbacie.

Alessandro zatrzymał się tak gwałtownie, że wpadłam na jego plecy.

— Nie — wyszeptał.

Starszy mężczyzna podniósł głowę.

— Witaj, Alessandro.

Mama zakryła usta.

— Marco.

Nie znałam go, ale znałam to imię. Pojawiało się w opowieściach o dawnych latach, zawsze obok słowa „zginął”.

Alessandro wszedł do komory.

— Widziałeś mojego ojca tamtej nocy?

— Widziałem go ostatniego.

— I pozwoliłeś wszystkim myśleć, że nie żyjesz?

Marco spojrzał na Renata.

— Nie miałem wyboru. Renato znalazł mnie przy magazynie. Zastrzelił mojego brata, a mnie zostawił pod skrzyniami. Kiedy odzyskałem przytomność, port płonął. Wiedziałem, że jeśli wrócę, zginą także moja żona.

Renato prychnął.

— Kłamiesz.

Marco otworzył pudełko.

W środku leżał stary rachunek, trzy fotografie i klucz francuski z zaschniętą ciemną plamą na rękojeści.

— Vittorio żył, kiedy go widziałem — powiedział Marco. — Miał rozcięte ramię, ale mówił jasno. Powiedział, że Renato podrobił podpisy. Dał mi te dokumenty i kazał odnaleźć Alessandro, jeśli kiedykolwiek będzie bezpiecznie.

Alessandro wziął pierwszy rachunek.

Papier zadrżał w jego palcach.

— To mój podpis?

— Nie. Twój ojciec podpisał tylko zgodę na wypłatę pieniędzy dla rodzin ludzi, którzy zginęli w porcie. Renato zmienił kwoty i dopisał nazwę firmy Ruggieri.

Renato ruszył do przodu.

— Nie rozumiesz, co by się stało, gdyby te pieniądze zostały w kasie. Wszyscy byśmy zginęli.

— Nie — odpowiedział Alessandro. — Bałeś się, że stracisz władzę.

Renato spojrzał na niego z gniewem, który przebił się przez strach.

— Twój ojciec był słaby. Chciał oddać część wpływów ludziom, którzy błagali przy jego stole. Ja zbudowałem to wszystko.

— Zbudowałeś to na jego grobie.

Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał.

Renato uklęknął przed Alessandrem i wyciągnął z kieszeni mały klucz.

— W komorze jest jeszcze jedna skrzynia. Nie otwieraj jej.

— Dlaczego?

— Bo znajdziesz tam list Vittoria.

Alessandro spojrzał na Marco.

— Wiedziałeś?

— Nie mogłem jej otworzyć. Klucz miał Renato.

Alessandro wziął klucz. Renato próbował go zatrzymać, lecz Moretti odepchnął go jednym ruchem. Metal obrócił się w zamku drugiej skrzyni.

W środku leżał list, koperta z wyschniętą pieczęcią i małe zdjęcie. Na fotografii mój ojciec stał przed portem, a obok niego młoda Alina. Na jej ręku trzymała niemowlę.

Mnie.

Na odwrocie zdjęcia widniały słowa: „Jeśli coś mi się stanie, Zofia należy do Aliny, nie do wojny, którą prowadzimy”.

Mama zaczęła płakać.

— Twój ojciec chciał nas wysłać za granicę — powiedziała. — Renato znalazł list wcześniej. Porwał mnie, kiedy próbowałam odebrać dokumenty. Myślałam, że jeśli ptak dotrze do Alessandra, wszystko się skończy.

— Dlaczego nie powiedziałaś mu prawdy przez te wszystkie lata? — zapytał Alessandro.

— Bo miałam siedem lat, kiedy zobaczyłam, jak Renato strzela do Vittoria. A potem zagroził, że zabije ciebie i Zofię, jeśli przemówię.

Nie rozumiałam wszystkich słów, lecz rozumiałam jej twarz.

Alessandro odwrócił się do Renata.

— Przez dwadzieścia lat chroniłeś nie rodzinę. Chroniłeś własne kłamstwo.

Renato spojrzał na skrzynię.

— Jeśli mnie wydasz, Ruggieri wrócą. Oni nadal mają ludzi.

— Wiem.

— Nie możesz prowadzić wojny z każdym.

— Nie będę. Oddam rachunki tym, którzy czekali na dowody, a majątki rodzinom, którym je zabrałeś. Ruggieri stracą swoich wspólników, zanim zdążą ruszyć.

Renato zaczął się śmiać, ale śmiech szybko zamienił się w kaszel.

— Myślisz, że pieniądze naprawią wszystko?

— Nie. Ale odebrane przez ciebie dzieciństwo zacznie się od prawdy.

Alessandro nie wezwał ludzi z miasta. Nie urządził widowiska. Kazał zamknąć Renata w starej kancelarii na parterze, a rano przekazał wszystkie dokumenty osobom, które przez lata prowadziły sprawy rodzin zabitych w porcie. Mężczyzna z lwem i kobieta w granatowym płaszczu zostali oddani w ręce władz, bo za ich napad odpowiadały cudze rozkazy, ale ich własne czyny miały własną cenę.

Najważniejsze stało się jednak wcześniej.

W małej sali nad kuchnią Alessandro położył przede mną list ojca.

— Nie musisz go czytać — powiedział.

— Chcę.

Litery były krzywe i wyblakłe. Mama czytała powoli, a ja słuchałam, jak człowiek, którego pamiętałam tylko z fotografii, prosił, żeby nikt nie wychowywał mnie w strachu.

Kiedy skończyła, długo patrzyłam na zdjęcie.

— Czy on był bohaterem?

Mama otarła policzek.

— Był człowiekiem, który próbował zrobić właściwą rzecz.

Alessandro usiadł obok mnie.

— To trudniejsze niż bycie bohaterem.

Spojrzałam na niego.

— A ty co zrobisz z restauracją?

— Bella Vista zostanie otwarta. Ale nie będzie już miejscem, gdzie kilku mężczyzn decyduje, kto zasługuje na sprawiedliwość.

— A z pokojem na górze?

Alessandro popatrzył na zamknięte drzwi.

— Stół zostanie wyniesiony.

— Dlaczego?

— Bo przez dwadzieścia lat siedzieli przy nim ludzie, którzy bali się prawdy. Nie chcę kolejnego takiego stołu.

Wstał i podniósł drewnianą jaskółkę.

— To powinno należeć do ciebie.

— Mama powiedziała, że mam dać je tobie.

— Dałaś mi je, kiedy najbardziej tego potrzebowałem. Teraz możesz je odzyskać.

Wziął mały mosiężny gwóźdź i zamknął nim ukrytą przegródkę. Potem przymocował do ptaka nowy kawałek drewna, wycięty z rozbitej skrzyni Vittoria.

— Twój ojciec zostawił ci wiadomość — powiedział. — Nie pozwól, żeby Renato był ostatnim człowiekiem, który opowiada o nim historię.

Wieczorem, kiedy kucharze wynosili z góry ciężki stół, Marco poprosił mnie, żebym podała mu blaszane pudełko. Włożyłam do środka drewnianą jaskółkę, ale zatrzymałam dłoń.

— Nie — powiedziałam. — Ona zostaje ze mną.

Marco uśmiechnął się pierwszy raz.

Na wieczku pudełka po herbacie zostało tylko zdjęcie mojego ojca i kartka z jego pismem.

A ja, ściskając ptaka z kawałkiem drewna z jego skrzyni, zapytałam Alessandra:

— Kiedy opowiemy wszystkim, że Vittorio Bellini nie był zdrajcą?

Moretti spojrzał na ludzi wynoszących stół przez wąskie schody.

— Jutro rano — odpowiedział. — Przy wszystkich pustych krzesłach.

Оцените статью