CZĘŚĆ 4
Nie zdążył dokończyć.
Pierwszy pocisk uderzył w beton przy bramie.
Tłum krzyknął. Dzieci zaczęły płakać, a rekruci odruchowo osłonili rodziny własnymi ciałami. Nad nami zatrzęsła się konstrukcja namiotu. Z sufitu spadła garść pyłu.
— Wszyscy na ziemię! — ryknął generał.
Rzuciłam się za niską betonową barierę i pociągnęłam za sobą matkę. Ojciec upadł obok, a perły z jej naszyjnika rozsypały się po placu jak białe krople.
Mateusz stał przez sekundę nieruchomo.
Potem pobiegł do Zofii.
Osłonił ją własnym ciałem, kiedy drugi pocisk roztrzaskał reflektor nad główną bramą.
— Kapitanie! — krzyknął Velasco. — Do ochrony cywilów!
Mateusz nie odpowiedział. Złapał Zofię za kołnierz i przeciągnął ją za betonową osłonę.
Wtedy zrozumiałam, że niezależnie od tego, co zrobił, wciąż próbował ratować ludzi. Nie unieważniało to zdrady. Nie wymazywało Marty z zamkniętego pomieszczenia. Ale sprawiało, że jego winy nie dało się zamknąć w jednym prostym słowie.
— Skąd strzelają? — zapytałam.
Oficer z blizną przy uchu zerknął na mapę.
— Z magazynów przy zachodnim ogrodzeniu. Ktoś przejął wewnętrzny system obrony.
— Ilu ludzi?
— Nie wiemy.
— To nie atak z zewnątrz — powiedziałam. — Pocisk trafił dokładnie w kamerę, nie w tłum. Chcą oślepić bazę.
Velasco spojrzał na mnie.
— Co pani proponuje?
— Otworzyć tunel serwisowy pod placem. Wyprowadzić rodziny do hangaru numer trzy. Potem odciąć zasilanie zachodniego sektora.
— Tunel prowadzi pod centrum dowodzenia.
— Wiem.
— Jeśli tam jest Rivas…
— To nie jest Rivas. On miał wczoraj zginąć. Ktoś używa jego nazwiska, żeby skierować nas w złą stronę.
Generał przez moment obserwował mnie spod zmarszczonych brwi.
— Otwórzcie tunel — rozkazał.
Zaczął się ruch. Rekruci utworzyli korytarz, ochrona odprowadzała rodziny, a ja pobiegłam z Velasco i oficerem ku bocznym drzwiom budynku administracyjnego.
Ojciec zatrzymał mnie przy schodach.
— Eleno!
Odwróciłam się.
Miał zakrwawioną skroń, a w ręku ściskał jedną z pereł matki.
— Co mam zrobić?
To pytanie zabrzmiało dziwnie. Przez całe życie to ja byłam tą, której mówiono, co robić.
— Zabierz mamę do hangaru.
— A ty?
— Ja idę po Martę.
Matka podeszła do mnie, blada i drżąca.
— Dlaczego nigdy nam nie powiedziałaś?
Wokół nas dudniły kroki, syreny i komendy.
— Bo kiedy próbowałam, pytaliście, czy znowu szukam uwagi.
Jej twarz się załamała.
— Myślałam, że nas nienawidzisz.
— Nie. Byłam zmęczona tym, że muszę udowadniać, iż moje życie ma znaczenie.
Nie miałam czasu na więcej.
Zbiegliśmy do tunelu.
W środku pachniało wilgocią, kurzem i olejem do maszyn. Czerwone lampy awaryjne rzucały na ściany krótkie, pulsujące blaski. Po dwustu metrach usłyszeliśmy metaliczny huk.
— Ktoś jest przed nami — szepnął oficer.
Uniósł broń.
— Nie strzelaj — powiedziałam.
Na końcu tunelu pojawiła się kobieta w zakrwawionej koszuli. Podtrzymywała starszego mężczyznę z rękami związanymi plastikowym paskiem.
— Marta! — krzyknęłam.
Odnalazła mnie wzrokiem.
— Spóźniłaś się o siedem minut.
— Miałam rodzinne spotkanie.
Uśmiechnęła się słabo, ale natychmiast spoważniała.
Mężczyzną, którego prowadziła, nie był pułkownik Rivas.
Był nim minister obrony, Gabriel Ordóñez.
Velasco opuścił broń.
— Jakim cudem?
— Rivas porwał mnie z mojego gabinetu — wyjaśnił minister. — Chciał, żebym podpisał rozkaz likwidacji waszego zespołu.
— Rivas żyje? — zapytałam.
Marta spojrzała na mnie.
— Żył, kiedy znaleźliśmy go w centrum szkoleniowym. Został ranny. To on wysłał wiadomość.
— A kto prowadzi atak?
Minister przełknął ślinę.
— Mój zastępca, Raul Serrano. Od miesięcy sprzedawał informacje prywatnym firmom. Marta odkryła rachunki. Rivas próbował ją ukryć, ale Serrano przejął system i wykorzystał twojego brata.
Poczułam ciężar spojrzenia Mateusza, choć nie było go w tunelu.
— Dlaczego chciał użyć mojego nazwiska?
— Bo twoja jednostka była jedyną, której nie mógł kupić — odpowiedział minister. — Gdyby cię skompromitował, zniknęłoby śledztwo.
Marta chwyciła mnie za rękę.
— Mam kopię ksiąg rachunkowych. Całą sieć płatności. Ale Serrano wie, że je posiadam.
Z góry dobiegł huk.
Velasco spojrzał na zegarek.
— Musimy dostać się do centrum dowodzenia, zanim odetną bazę.
— Nie — powiedziałam. — Musimy sprawić, żeby Serrano sam się ujawnił.
Wyjęłam z teczki zaproszenie z czerwoną pieczęcią. Na jego odwrocie znajdował się niepozorny kod dostępu do publicznego systemu transmisji bazy.
— Jeśli podłączymy księgi do ekranu podczas ceremonii, Serrano będzie musiał wyłączyć system. A kiedy to zrobi, otworzy kanał, którego używa do sterowania obroną.
Velasco patrzył na mnie przez chwilę.
— To ryzykowne.
— Cała moja praca jest ryzykowna.
Marta podała mi mały dysk ukryty w podszewce koszuli.
— Jeśli to zadziała, cała armia zobaczy, komu płacił.
— A jeśli nie?
— Wtedy przynajmniej nie będziemy musiały udawać, że nie wiemy.
Wróciliśmy do centrum dowodzenia bocznym przejściem. W środku panował chaos. Monitory migotały, telefony dzwoniły, a operatorzy próbowali odzyskać kontrolę nad systemem.
Przy głównej konsoli stał Serrano.
Nie wyglądał jak potwór. Miał jasny garnitur, starannie uczesane włosy i mokrą od potu dłoń zaciśniętą na słuchawce.
— Komendantko Vargas — powiedział. — Powinna pani być już w powietrzu.
— Zmieniłam plany.
Jego wzrok przesunął się na Martę i ministra.
Przez ułamek sekundy zobaczyłam w nim prawdziwy strach.
Potem podniósł broń.
Mateusz pojawił się za nami i wycelował w jego ramię.
— Odłóż ją, Serrano.
Serrano roześmiał się krótko.
— Ty? Chłopak, który sprzedał siostrę za miejsce w oddziale?
Mateusz drgnął.
— Nie sprzedałem jej.
— Sprzedałeś jej trasę, nazwisko i dostęp. Wszystko, czego potrzebowałem.
— A potem chciałeś zabić Martę.
— Marta była kosztem. Tak jak wy wszyscy.
Marta podeszła do konsoli i podłączyła dysk.
Na wielkim ekranie nad placem pojawiły się pierwsze przelewy. Nazwy firm. Daty. Kwoty. Podpisy.
Serrano rzucił się ku przewodowi.
Mateusz zastąpił mu drogę.
— Nie dotykaj tego.
— Zejdź mi z drogi!
— Nie.
Serrano uderzył go kolbą w szczękę. Mateusz zachwiał się, ale nie upadł. Złapał napastnika za nadgarstek i przycisnął go do konsoli.
— To za Martę — powiedział.
Serrano próbował się wyrwać.
— Twoja rodzina i tak się ciebie wyrzeknie!
Mateusz spojrzał na mnie.
— Już wiem.
Nie brzmiał jak bohater. Brzmiał jak człowiek, który wreszcie zobaczył cenę własnej próżności.
Pomogłam mu obezwładnić Serrano. Velasco odebrał mu broń i założył kajdanki, lecz tym razem nie pozwoliliśmy, by cała sprawa zniknęła za zamkniętymi drzwiami. Na ekranach nadal przewijały się rachunki, a na placu setki ludzi patrzyły, jak nazwiska wpływowych odbiorców pojawiają się jedno po drugim.
Minister stanął przed kamerą.
— Wszystkie dane zostaną przekazane niezależnej komisji i ujawnione dowództwu — oświadczył. — Nikt nie wymaże już tej operacji.
Serrano podniósł głowę.
— Pani komendantko, myśli pani, że wygrała?
— Nie — odpowiedziałam. — Wiem tylko, że nie zdołał pan uciszyć Marty.
To wystarczyło, żeby stracił ostatnią odrobinę pewności.
Później, gdy rannych opatrywano w hangarze, znalazłam Mateusza siedzącego na skrzyni z amunicją. Miał rozciętą wargę i opuchniętą dłoń.
— Powinieneś być z lekarzem — powiedziałam.
— Byłem. Uciekłem.
— To akurat potrafisz.
Spojrzał na mnie. Nie prosił o wybaczenie. Nie mówił, że nie wiedział, co robi. Nie próbował zwalić winy na Rivasа ani Serrano.
— Zniszczyłem twoją rekomendację — powiedział. — Wiem, że bez niej nigdy nie dostałbym się do programu.
— Dostałeś się, bo miałeś umiejętności.
— Ale zostałem, bo ty mnie podtrzymywałaś.
— Nie podtrzymywałam cię. Otworzyłam ci drzwi. Resztę zrobiłeś sam.
Pokiwał głową.
— Czy możesz mi kiedyś wybaczyć?
Spojrzałam na jego zabandażowaną dłoń.
— Nie wiem. Ale możesz zacząć od tego, że powiesz prawdę w każdym raporcie, nawet jeśli przez nią stracisz karierę.
— Stracę ją.
— Możliwe.
— A ty? Co zrobisz?
W tej chwili podeszła Marta. Trzymała w palcach pojedynczą białą perłę znalezioną na placu.
— Twoja matka kazała mi ci ją oddać — powiedziała. — Twierdzi, że to jedyna rzecz, którą potrafiła dziś uratować.
Wzięłam perłę.
— Gdzie ona jest?
— Przy ambulansie. Pilnuje ojca. Co kilka minut pyta, czy już wróciłaś.
Przez chwilę patrzyłam na mały, ciepły od jej dłoni przedmiot.
Nie był przeprosinami. Nie naprawiał lat milczenia. Nie zmieniał tego, co powiedzieli o mnie pod białym namiotem.
Ale był początkiem rozmowy, której nikt nie mógł już odwołać.
Poszłam do rodziców.
Matka siedziała na składanym krześle, a ojciec miał opatrunek na czole. Kiedy mnie zobaczyli, nie wstali. Nie udawali dumy. Nie udawali też, że wszystko rozumieją.
— Czy naprawdę jesteś komendantem? — zapytał ojciec.
— Tak.
— Od jak dawna?
— Od sześciu lat.
Matka zamknęła oczy.
— A my mówiliśmy ludziom, że nie potrafisz znaleźć swojego miejsca.
— Wiem.
— Dlaczego nas nie poprawiłaś?
Spojrzałam na perłę leżącą w mojej dłoni.
— Bo czasem człowiek nie chce już przekonywać tych, którzy postanowili go nie widzieć.
Ojciec spuścił głowę.
— Przepraszam.
To jedno słowo nie rozwiązało wszystkiego. Nie powinno. Ale po raz pierwszy nie zabrzmiało jak obowiązek ani wymówka.
Za nami na placu zaczęła się demontażowa praca. Czerwony fotel wciąż stał obok podium, pusty i zakurzony. Nikt nie miał czasu go odnieść.
Generał Velasco podszedł do mnie z nowym rozkazem.
— Stolica czeka na panią.
— Wiem.
— Tym razem proszę zabrać ze sobą zespół.
Spojrzałam na Martę, potem na Mateusza, który mimo rozciętej wargi pomagał wynosić rannych.
— Zabiorę tych, którzy zasłużyli, żeby znać cel misji.
Velasco skinął głową.
Ruszyłam w stronę śmigłowca, ściskając w dłoni perłę, której matka nie zdołała zgubić.
Za plecami usłyszałam głos Mateusza:
— Eleno!
Odwróciłam się.
Stał pod pustym czerwonym fotelem, bez dumnej pozy i bez odznaki wysuniętej do przodu.
— Pani Komendant — powiedział. — Czy mogę kiedyś zasłużyć, żeby usiąść obok pani?
Popatrzyłam na miejsce, które przez całe życie wydawało mi się przeznaczone dla kogoś ważniejszego.
— Najpierw naucz się nie zajmować go cudzym kosztem.
Śmigłowiec uniósł się nad bazą, a pod nami czerwony fotel został sam na środku placu — dokładnie tam, gdzie przez cały ranek powinna była siedzieć kobieta, której nikt nie chciał zauważyć.
Przegapiłeś początek?




