CZĘŚĆ 4
— Co mam podpisać? — zapytałam.
Leonor stała pod regałem, blada jak wosk, z mosiężnym kluczem zaciśniętym między palcami. Za oknami dziedzińca ludzie Rodriga uderzali w bramę. Każdy cios odpowiadał echem w bibliotece.
— Zrzeczenie się majątku — powiedziała. — I oświadczenie, że małżeństwo zostało zawarte pod przymusem.
Alejandro zrobił krok w jej stronę.
— Dlaczego mieliby potrzebować podpisu Eleny?
Leonor przełknęła ślinę.
— Bo testament ojca przyznaje jej dom i wszystkie ziemie. Jeśli podpisze, Beatriz zachowa posiadłość, a Rodrigo dostanie dowód, że małżeństwo z księciem było oszustwem. Wtedy będzie mógł podważyć pańskie prawo do tytułu.
— A ty? — spytałam. — Co dostaniesz?
Leonor spojrzała na mnie. Przez sekundę zobaczyłam w jej twarzy nie wyniosłą piękność z salonu, lecz przestraszoną dziewczynę, która zbyt długo pozwalała innym wybierać za siebie.
— Małżeństwo z Rodrigem.
W bibliotece zapanowała ciężka cisza.
— Obiecał, że jeśli doprowadzę cię do podpisu, zatrzyma matkę z dala od więzienia i zabierze mnie do swojej posiadłości — dodała.
— A uwierzyłaś mu? — zapytałam.
— Uwierzyłam, bo nie miałam niczego innego.
Kolejny cios zatrząsł szybami.
Alejandro podszedł do drzwi.
— Tomás, zamknij boczną bramę. Wyślij dwóch ludzi do kaplicy. Testament musi zostać znaleziony, zanim Rodrigo wejdzie do domu.
— Już tam są jego ludzie — powiedział Mateo. — Widziałem ich, gdy przekradałem się przez ogród.
Spojrzałam na klucz.
— Pójdę sama.
— Nie — odpowiedział Alejandro.
— To mój ojciec, mój dom i mój testament.
— A Rodrigo czeka właśnie na to, żeby panią odciągnąć od reszty.
— W takim razie pójdzie pan ze mną.
Patrzył na mnie długo. Potem wyjął z szuflady krótki pistolet i podał mi go kolbą do przodu.
— Umie pani strzelać?
— Nie.
— To proszę trzymać go tak, jakby znała pani odpowiedź na każde pytanie.
Przeszliśmy korytarzem dla służby. Kamienne schody prowadziły do kaplicy, której drzwi od lat pozostawały zamknięte. Gdy Alejandro zapalił latarnię, zobaczyłam fresk z aniołem trzymającym złamaną lilię. Pod nim, między cegłami, widniała świeża rysa.
Wsunęłam klucz.
Zamek zgrzytnął.
Za cegłą znajdowała się wąska kaseta owinięta w płótno. W środku leżał testament, list ojca i mała szklana fiolka z resztką brunatnego proszku.
List był skierowany do mnie.
Elena, jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że nie zdołałem ochronić cię przed ludźmi, którzy uznali dobroć za słabość. Nie ufaj tym, którzy mówią, że nie masz wyboru. Cały majątek przekazuję tobie, lecz proszę, byś nie pozwoliła, aby dom stał się twoim więzieniem.
Litery rozmazały mi się przed oczami.
— On wiedział — szepnęłam.
— Wiedział, że grozi mu niebezpieczeństwo — powiedział Alejandro. — Nie wiedział, że przyjdzie tak szybko.
Wtedy z korytarza dobiegł krzyk. Drzwi kaplicy otworzyły się i wpadł Tomás, przyciskając dłoń do ramienia.
— Rodrigo jest w środku domu. Beatriz otworzyła mu boczne przejście.
Alejandro zabrał testament.
— Musimy wyprowadzić Matea i Leonor przez stajnię.
— A macocha?
— Zostaje.
— Nie. Jeśli uciekniemy, będzie twierdzić, że wszystko sfałszowaliśmy.
Książę spojrzał na mnie, a potem oddał mi dokument.
— Co pani zamierza?
Ścisnęłam testament pod suknią.
— Pozwolić jej mówić przy wszystkich.
Wróciliśmy do biblioteki innym korytarzem. Rodrigo stał już przy kominku. Miał na sobie podróżny płaszcz, a pod nim zbroję ukrytą pod ciemnym materiałem. Doña Beatriz znajdowała się obok niego, z twarzą spokojną jak przy niedzielnej kolacji.
Leonor cofnęła się, kiedy zobaczyła matkę.
— Podpisałaś? — spytała Beatriz.
— Nie — odpowiedziała Leonor.
Beatriz uderzyła ją w twarz.
Dźwięk był cichy, ale przeszył mnie mocniej niż huk bramy.
— Zawsze byłaś bezużyteczna — syknęła.
— Wystarczy — powiedział Alejandro.
Rodrigo sięgnął pod płaszcz.
— Książę, proszę nie udawać bohatera. Ma pan przeciwko sobie ludzi, dokumenty i własną krew.
— A ty masz przeciwko sobie własne ręce — odparł Alejandro. — Pamiętam ich drżenie, kiedy zostawiłeś mnie rannego w lesie.
Rodrigo uśmiechnął się krzywo.
— Przeżyłeś przez przypadek.
— Nie. Przeżyłem, bo znalazł mnie pasterz, którego przekupiła osoba stojąca właśnie za tobą.
Beatriz zesztywniała.
Alejandro wskazał Mateo.
— Powiedz jej, czego dowiedziałeś się od aptekarza.
Mateo wyszedł z cienia.
— Aptekarz nie sprzedał trucizny doñi Beatriz. Sprzedał ją Rodrigowi. Ona tylko odebrała fiolkę.
Beatriz odwróciła się ku kuzynowi.
— Mówiłeś, że nikt tego nie widział.
Rodrigowi drgnęła ręka.
To wystarczyło.
Nie sięgnął po broń, lecz po dokument leżący na biurku. Chciał go spalić. Leonor rzuciła się pierwsza. Chwyciła papier, a Alejandro zablokował Rodriga ramieniem. Tomás przewrócił stojak z lampą, która upadła na dywan i zgasła, nim ogień zdążył objąć zasłony.
W ciemności usłyszałam szamotaninę, trzask mebla i głos Beatriz:
— Rodrigo, uciekaj!
— A ty? — zawołała Leonor. — Mnie też zostawisz, jak zostawiłeś księcia w lesie?
Rodrigo znieruchomiał.
Ta jedna chwila wystarczyła. Mateo i Tomás obezwładnili go, a Alejandro odebrał mu pistolet. Nie było sądu tej nocy, nie było uroczystego zwycięstwa. Byli tylko ranni ludzie, porozbijane szkło i prawda, której nie dało się już wepchnąć z powrotem do skrzyni.
O świcie przybył urzędnik królewski z Puebla, wezwany wcześniej przez Tomása. Przeczytał testament, obejrzał rachunek aptekarza i wysłuchał zeznań Mateo. Rodrigo został zabrany za próbę napaści i fałszerstwo. Doña Beatriz nie trafiła z nim. Jej kara okazała się dla niej gorsza: cały majątek, który przez lata udawała za własny, został przekazany mnie, a ona musiała opuścić dom bez biżuterii, służby i nazwiska męża.
Leonor została przy mnie.
Nie dlatego, że nagle stałyśmy się siostrami.
Przez kilka dni nie mogłam znieść jej obecności. Za każdym razem, gdy widziałam ślad po uderzeniu na jej policzku, przypominałam sobie wszystkie słowa, które kierowała przeciwko mnie. Wiedziałam też, że strach nie unieważnia krzywdy.
Pewnego ranka znalazłam ją w kaplicy. Trzymała w dłoniach kremową wstążkę od mojej sukni.
— Znalazłam ją w pokoju matki — powiedziała. — Chciała ją wyrzucić.
Wzięłam wstążkę, ale jej nie przytuliłam.
— Dlaczego powiedziałaś mi o Rodrigu?
Leonor spojrzała na fresk ze złamaną lilią.
— Bo kiedy uderzyła mnie matka, zrozumiałam, że przez całe życie stałam po stronie człowieka, który patrzył na mnie dokładnie tak samo jak ona. Jak na rzecz do wykorzystania.
— To nie naprawia ośmiu lat.
— Wiem.
Tym razem nie próbowała prosić o przebaczenie. Zaczęła pracować w przytułku dla wdów, korzystając z pieniędzy, które nie pochodziły od matki ani od Rodriga. Każdego tygodnia oddawała część tego, co zostało jej z posagu, rodzinom ludzi skrzywdzonych przez Beatriz. Nie nazywała tego pokutą. Po prostu przychodziła i robiła to, czego wcześniej nigdy nie robiła: zostawała, kiedy nie było aplauzu.
A Alejandro?
Plotka o jego bezsilności umarła szybciej niż mój ojciec, lecz nie dlatego, że książę musiał coś komukolwiek udowadniać. Kiedy lekarz z Puebla zbadał jego bliznę, potwierdził, że Rodrigo od lat kłamał. Ostrze nie odebrało Alejandro tego, czego najbardziej się bał.
Odebrało mu tylko zaufanie do własnego ciała.
W noc naszego ślubu nie dotknął mnie, bo chciał dać mi wybór, którego sama nigdy wcześniej nie miałam. Bał się, że jeśli pokaże mi prawdę, uznam go za kolejną osobę, która coś przede mną ukrywa.
Tego wieczoru spotkaliśmy się w bibliotece. Na stole leżała kaseta z testamentem, a obok niej mój pierścień z rubinem.
— Możesz unieważnić małżeństwo — powiedział Alejandro. — Masz już nazwisko, dom i własne pieniądze. Nie potrzebujesz mnie, żeby cokolwiek ocalić.
— Wiem.
— Jeśli zostaniesz, chcę, żebyś została dlatego, że tego pragniesz. Nie z wdzięczności. Nie ze strachu przed powrotem do Puebla.
Dotknęłam blizny pod jego żebrami.
— A jeśli nadal będę zadawała pytania?
— Będę odpowiadał.
— A jeśli nie uwierzę od razu?
— Poczekam.
— A jeśli pewnego dnia zechcę odejść?
Odwrócił dłoń i zamknął moje palce w swoich.
— Wtedy sam przygotuję ci powóz.
Pocałowałam go pierwsza.
Nie był to pocałunek z kaplicy ani gest wykonany dla świadków. Był ostrożny, niepewny, a potem coraz cieplejszy. Alejandro wciąż trzymał mnie tak, jakby czekał na zgodę przy każdym ruchu.
— Leonor powiedziała, że wszyscy będą zaskoczeni tej nocy — szepnęłam.
— Leonor lubiła mówić za dużo.
— Tym razem miała rację.
Zaśmiał się cicho. Później otworzyliśmy okno biblioteki i usłyszeliśmy z dziedzińca stukot kopyt. To był Mateo, który wyjeżdżał do Puebla, by zeznawać przed urzędnikiem. Zatrzymał konia pod kaplicą i podniósł ku nam rękę.
W mojej dłoni nadal znajdował się list ojca. Nie schowałam go do skrzyni. Przepisałam jego ostatnie zdanie na kartkę i kazałam umieścić je nad wejściem do kaplicy, gdzie każdy mógł je przeczytać.
Nie ufaj tym, którzy mówią, że nie masz wyboru.
Kilka dni później Leonor przyszła pożegnać się przed wyjazdem do przytułku. Stanęła przy stole, na którym leżał pusty kałamarz.
— Czy mogę kiedyś wrócić? — zapytała.
Spojrzałam na nią długo.
— Możesz przyjechać. Ale nie jako właścicielka tego domu.
— Rozumiem.
— I nie jako moja pani.
— Tego już nie chcę.
Wzięła z krzesła płaszcz. Przy drzwiach odwróciła się jeszcze raz.
— Eleno, czy naprawdę go kochasz?
Za plecami Leonor Alejandro przesunął kasetę z testamentem, żeby nie zasłaniała światła padającego na list ojca.
— Kocham człowieka, który pozwolił mi powiedzieć nie — odpowiedziałam.
Leonor skinęła głową i wyszła.
A ja zostałam przy biurku, poprawiając kartkę nad kaplicą. Atrament jeszcze nie wysechł. Jedna kropla spłynęła po słowach ojca, zatrzymała się na końcu zdania i zalśniła jak mały, ciemny rubin.
Z korytarza dobiegł głos Alejandro:
— Eleno, herbata stygnie.
Popatrzyłam na podpis ojca i odpowiedziałam:
— Niech poczeka. Tym razem to ja wybieram, kiedy przyjdę.
Przegapiłeś początek?




