CZĘŚĆ 4
Telefon zadzwonił, zanim zdążyłam odłożyć fotografię.
Numer był zastrzeżony.
– Nie odbieraj – powiedział Paweł.
Spojrzałam na niego.
– Właśnie dlatego odbiorę.
Przyłożyłam telefon do ucha.
– Pani Anno? – odezwał się męski głos. – Proszę natychmiast wyjechać z tego miasta. Niech pani nie zabiera dzieci.
– Kim pan jest?
– Człowiekiem, który może sprawić, że druga śmierć córek nie będzie już udawana.
Rozłączył się.
Zosia zaczęła szlochać. Mila przywarła do mojego boku. Nie wiedziałam, czy powinnam uciekać, krzyczeć, czy chwycić dziewczynki i biec przed siebie.
Paweł wyciągnął rękę.
– Daj mi telefon.
– Nie.
– Anna, on jest zdolny do wszystkiego.
– Skąd wiesz?
Paweł zbladł.
– Bo to mój ojciec.
W sali zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kapanie wody z kranu.
Elżbieta usiadła na małym krześle. Jej kolana drżały.
– Doktor Wiktor Wysocki – powiedziała. – Ojciec Pawła. Ordynator oddziału w noc pani porodu.
To nazwisko znałam. W dokumentach widniało pod diagnozą. To on przekazał mi wiadomość o śmierci dzieci. To on podpisał oba akty zgonu.
– Dlaczego? – wyszeptałam.
Paweł zamknął oczy.
– Miał długi. Ogromne. Prowadził badania nad dziedzicznymi chorobami oczu i potrzebował dzieci o określonych cechach. Twoje córki były dla niego idealne. Różnobarwne tęczówki, bliźniaczki, ten sam wzór dziedziczenia.
Poczułam mdłości.
– Chciał je wykorzystać w badaniach?
– Najpierw chciał sprzedać informacje. Potem pojawiła się rodzina, która zapłaciła za adopcję. Ja odebrałem dziewczynki, zanim zostały wywiezione.
– I wtedy zostałeś bohaterem we własnej opowieści? – zapytałam. – Ukryłeś je, zabrałeś mi i jeszcze oczekiwałeś wdzięczności?
Paweł nie odpowiedział.
Miałam ochotę go uderzyć, ale dziewczynki patrzyły na mnie. Nie chciałam, żeby zapamiętały mnie z podniesioną ręką.
– Gdzie jest twój ojciec? – spytałam.
– W klinice pod Toruniem. Oficjalnie leży po udarze. Nieoficjalnie nadal kieruje ludźmi, którzy mu pomagają.
Elżbieta wstała.
– Jest jeszcze coś.
Wyjęła z kieszeni mały klucz, taki sam jak ten, który Paweł położył na stole.
– Piwnica żłobka? – zapytałam.
– Nie. Magazyn starego szpitala. Przechowywałam tam kopie dokumentów. Bałam się, że jeśli je wyrzucę, nigdy nie będę mogła udowodnić, co zrobiłam.
– Dlaczego przechowywała je pani przez pięć lat?
Elżbieta popatrzyła na dziewczynki.
– Bo codziennie widziałam, jak pytają, kiedy przyjdzie ich prawdziwa matka. Chciałam mieć coś, co pozwoli mi kiedyś panią odnaleźć.
– Mogła pani przyjść wcześniej.
– Bałam się Pawła. I jego ojca.
Paweł nagle chwycił teczkę.
– Nie mamy czasu. Musimy wyjechać.
– Dokąd?
– Do miejsca, którego nie znają.
– Nie będę znowu uciekać bez prawdy.
– Jeśli zostaniesz, stracisz je naprawdę!
Zosia podniosła głowę.
– Tato, dlaczego mówiłeś, że mama umarła?
Paweł przykucnął przed nią. Przez chwilę próbował dotknąć jej włosów, ale dziewczynka cofnęła się.
– Bałem się, że ktoś was zabierze.
– A zabrałeś nas ty – powiedziała Mila.
To zdanie złamało coś w jego twarzy.
Następnego ranka pojechaliśmy do starego szpitala. Elżbieta prowadziła nas bocznym wejściem. Korytarze pachniały środkiem dezynfekującym i mokrym tynkiem. W magazynie, za metalową szafą, znajdowało się pudełko z aktami.
Były tam kopie ksiąg porodowych, rachunki przelewów, listy nazwisk i fotografie dzieci. Na jednej z faktur widniała kwota przekazana przez fundację kierowaną przez Wiktora Wysockiego.
Ale najważniejszy był list.
„Dwie dziewczynki pozostawić przy Pawle. Matce przekazać informację o zgonie. Jeśli Paweł zmieni zdanie, zastosować procedurę awaryjną.”
Pod spodem widniał podpis mojego teścia.
A obok niego podpis Pawła.
– To koniec – powiedziałam.
– Nie – odparł Paweł. – To dopiero początek tego, co mi zrobią.
– Tobie?
– Jeśli zeznam, pójdą za mną. Jeśli nie zeznam, zabiorą dziewczynki.
Patrzyłam na człowieka, który odebrał mi pięć lat macierzyństwa. Nie był niewinnym mężem. Nie był też jedynym potworem w tej historii.
Zrobił coś jeszcze.
Wyjął z kieszeni drugi dokument.
– Nigdy nie wysłałem tych papierów do ojca – powiedział. – Zachowałem oryginał. Czekałem na moment, kiedy będę mógł go użyć przeciwko niemu.
– Przeciwko niemu czy dla siebie?
Paweł przełknął ślinę.
– Na początku dla siebie. Chciałem mieć kartę przetargową. Potem zobaczyłem, że dziewczynki naprawdę kochają ciebie, choć cię nie pamiętają. I zrozumiałem, że nie mam prawa ich dalej trzymać.
Nie wybaczyłam mu.
Ale zabrałam dokument.
Wróciliśmy do żłobka, gdzie czekała kobieta z ośrodka opieki rodzinnej i lekarz dziecięcy. Dziewczynki przeszły badania. Były zdrowe. Miały tylko jedną bliznę po szczepieniu i zwyczaj zasypiania, gdy ktoś nucił melodię o łódce.
Wieczorem usiadły obok mnie na dywanie.
– Czy teraz pojedziesz z nami? – zapytała Zosia.
– Tak.
– Do twojego domu?
Pomyślałam o pustym mieszkaniu, o dwóch nieużywanych łóżeczkach i pudełku z ubrankami, którego nigdy nie potrafiłam wyrzucić.
– Do domu, który zbudujemy od początku – odpowiedziałam.
Mila podała mi kredkę.
– Narysuj nas.
– Jak mam was narysować?
– Tak jak nas widzisz.
Narysowałam dwie dziewczynki. Jednej dałam bursztynowe lewe oko, drugiej bursztynowe prawe. Potem Zosia wzięła kartkę i dorysowała trzecią postać.
Mnie.
Paweł zrzekł się praw do opieki nad córkami i złożył zeznania dotyczące ojca. Elżbieta również opowiedziała wszystko, choć wiedziała, że poniesie konsekwencje. Wiktor Wysocki został odsunięty od pracy, a dokumenty z magazynu ujawniły jeszcze kilka podobnych spraw.
Nie pojechałam na jego rozprawę.
Nie chciałam patrzeć, jak próbuje tłumaczyć cudze życie tabelami, podpisami i pieniędzmi.
Pojechałam za to z córkami do szpitala, w którym miały umrzeć. Stałyśmy przed dawną salą porodową. Zosia trzymała mnie za prawą rękę, Mila za lewą.
– Tu nas urodziłaś? – spytała Mila.
– Tak.
– I tu po nas wróciłaś?
Popatrzyłam na drzwi z odpadającą tabliczką.
– Szukałam was każdego dnia. Nawet wtedy, kiedy nie wiedziałam, że was szukam.
Zosia przytuliła policzek do mojego ramienia.
– To już nie musisz.
Kilka dni później zabraliśmy z mojego dawnego mieszkania dwa małe łóżeczka. Stały w piwnicy pod zakurzonym prześcieradłem. Dziewczynki same wybrały, które chcą odnowić. Na jednym znalazły wyryte przeze mnie inicjały: Z.W. i M.W.
– To nasze? – zapytała Mila.
– Od zawsze.
Paweł przyszedł pożegnać się przed wyjazdem. Nie próbował mnie objąć. Położył tylko na stole kopertę z pieniędzmi, które otrzymał od ojca za milczenie.
– Nie chcę ich – powiedziałam.
– To nie dla ciebie. To na leczenie i szkołę dziewczynek.
– Będę sama decydować, czego potrzebują.
Skinął głową i zostawił kopertę. Następnego dnia sprzedał samochód, spłacił część długu Elżbiety i wpłacił pieniądze na fundusz dla rodzin dzieci zabranych z oddziału.
Nie naprawiło to pięciu lat.
Ale po raz pierwszy zrobił coś, czego nie dało się pomylić z ucieczką.
W żłobku dziewczynki nadal czasem wołały na mnie „mamo”, choć dopiero uczyły się, co to słowo znaczyło w ich nowym życiu.
Pewnego ranka znalazłam je przy stoliku z kredkami. Zosia rysowała łódkę, a Mila dwie różnokolorowe latarnie.
– Mamo – zawołała Zosia. – Ta łódka płynie do domu?
Usiadłam obok nich i poprawiłam jej kartkę.
– Nie, kochanie. Ona już dopłynęła.
Mila uniosła głowę, a jej szare oko złapało światło lampy.
– To możemy wysiąść?
Przyciągnęłam obie do siebie.
– Możecie. Jestem tutaj.
A na rysunku, między dwiema latarniami, pojawiło się małe serce z trzema nierównymi kreskami.
Przegapiłeś początek?




