CZĘŚĆ 4
— Co znaleziono? — zapytałam.
Była dwunasta dwadzieścia trzy, a pogrzeb zamienił się w scenę, na której nikt już nie udawał żałoby. Ksiądz stał przy ołtarzu z różańcem między palcami. Teresa przyciskała księgę do piersi. Carlota patrzyła na matkę, jakby dopiero teraz zobaczyła ją naprawdę.
Serrano odsunął telefon od ucha.
— W schowku pod siedzeniem kierowcy znaleziono klucz do magazynu numer trzydzieści jeden.
Spojrzałam na mały klucz leżący na mojej dłoni.
— Ten sam numer?
— Tak. David wynajął magazyn pod fałszywym nazwiskiem. Przed chwilą ochroniarz powiedział, że w środku jest coś, co może wyjaśnić, dlaczego samochód zjechał z drogi.
Leonor ruszyła ku bocznym drzwiom.
— Nigdzie nie pojedziesz — powiedział Serrano.
— Nie masz prawa mnie zatrzymywać!
— Nie zatrzymuję pani. Ostrzegam, że jeśli wyjdzie pani z tej katedry, wszyscy zobaczą, przed czym pani ucieka.
Carlota chwyciła matkę za rękaw.
— Powiedz, że to nie ty.
Leonor wyrwała się jej.
— Robiłam to dla ciebie.
To zdanie zawisło pod sklepieniem jak ciężki dzwon.
— Dla mnie? — Carlota zaśmiała się krótko, drżąco. — To ty kazałaś mi podpisać przelewy. To ty powiedziałaś, że David chce nas wyrzucić z firmy. To ty zabrałaś Mai obrączkę, zanim jeszcze skończyłaś kłamać o dziecku.
— Zamknij się.
— Nie. Sprzedałaś mój podpis, żeby spłacić swoje pożyczki.
Leonor spoliczkowała ją po raz drugi, lecz tym razem Carlota nie cofnęła się. Złapała matkę za nadgarstek i przytrzymała go przy własnym boku.
— Dosyć.
Słowo wypowiedziane przez córkę zabrzmiało mocniej niż krzyk.
Serrano poprosił kierowcę, by przywiózł samochód z magazynu. Nie minęła godzina, kiedy pod katedrę podjechała ciężarówka kancelarii. Wszyscy przeszli do bocznej kaplicy, gdzie na kamiennej posadzce ustawiono metalową skrzynię.
Klucz obrócił się z oporem.
W środku leżał notes Davida, koperta z rachunkami i niewielki moduł hamulcowy owinięty w płótno. Na jego powierzchni widniał ślad narzędzia, którego nie używał żaden mechanik obsługujący samochód.
Serrano otworzył notes.
— David zapisał numer części i nazwisko człowieka, który miał ją wymienić.
— Kierownika ochrony? — spytałam.
— Nie. Nazwisko brzmi: Mateo Rivas.
Teresa zakryła usta dłonią.
— To brat Leonor.
Leonor osunęła się na ławkę.
— Mateo miał tylko przestraszyć Davida. Miał zablokować samochód, żeby David nie pojechał na spotkanie z zarządem. Nie wiedziałam, że będzie padać.
— Co zrobił? — zapytałam.
— Uszkodził przewód hamulcowy — wyszeptała. — Powiedział, że samochód zatrzyma się przy pierwszym skrzyżowaniu.
Nikt się nie odezwał.
Leonor patrzyła na trumnę syna, ale po jej twarzy nie spływały łzy. Może nie zostało już nic, co mogłoby wypłynąć.
— Chciałam tylko odzyskać firmę — powiedziała. — David zamierzał oddać ją fundacji i odsunąć mnie od pieniędzy. Miałam długi. Carlota miała długi. Wszyscy mieliśmy żyć z jego decyzji, jakbyśmy byli obcymi.
— Byłaś jego matką — odpowiedziałam. — Powinnaś poprosić go o pomoc.
— Nie chciałam prosić.
To była jedyna szczera rzecz, jaką powiedziała tego dnia.
Serrano nie zadzwonił po żadne służby. Nie dlatego, że sprawa była mała, lecz dlatego, że wszystko, co potrzebne, znajdowało się już w skrzyni: podpisane zlecenia, przelewy, numer części i list Davida. Dokumenty zostały przekazane odpowiednim osobom, a konta Leonor i Carlบoty zamrożono zgodnie z zapisami umowy powierniczej. Firma nie trafiła do rodziny. Przeszła pod zarząd fundacji, dokładnie tak, jak zaplanował David.
Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, co stało się z Carlottą.
Podeszła do mnie, trzymając moją obrączkę w zaciśniętej dłoni.
— Nie zasługuję, żeby ci ją oddawać — powiedziała.
— To prawda.
— Ale muszę.
Położyła obrączkę na mojej dłoni. Metal był ciepły od jej skóry, a zadrapanie na krawędzi przypominało o tym, jak mocno próbowała mi ją wyrwać.
— Podpiszę wszystko, co trzeba — dodała. — Oddam pieniądze z konta i zeznam o przelewach. Nie dla matki. Dla dziecka Davida.
— A dla siebie?
Carlota spojrzała na trumnę.
— Dla siebie zrobię to po raz pierwszy bez jej rozkazu.
Ból w moim brzuchu wrócił, silniejszy niż wcześniej. Ksiądz kazał wszystkim się odsunąć, a Serrano wezwał karetkę. Zanim wyniesiono mnie z kaplicy, zatrzymałam się przy trumnie Davida.
Nie mogłam go dotknąć. Nie mogłam usłyszeć jego głosu poza nagraniem. Położyłam więc dłoń na wieńcu, dokładnie tam, gdzie wcześniej Leonor rzuciła fałszywy dokument.
— Nasz syn pozna twoje nazwisko — powiedziałam cicho. — Ale nie odziedziczy twojego strachu.
Serrano czekał przy noszach.
— Maju, jeszcze jedno. David zostawił instrukcję dotyczącą imienia dziecka.
Spojrzałam na niego.
— Jakiego imienia?
Prawnik wyjął z notesu złożoną kartkę. Na środku widniało jedno zdanie zapisane charakterem pisma mojego męża.
Jeśli urodzi się chłopiec, niech ma na imię Gabriel. Jeśli dziewczynka, wybierzcie imię po jej matce.
Długo patrzyłam na te słowa. Potem poczułam pod dłonią ruch dziecka, mocny i nagły, jakby ktoś od środka zapukał w odpowiedzi.
— Będzie miała na imię Maja — powiedziałam.
Serrano uśmiechnął się przez łzy.
A gdy wynoszono mnie z katedry, z kieszeni płaszcza Leonor wypadł czarny pierścień, którym otwarto archiwum laboratorium. Potoczył się po kamieniach i zatrzymał dokładnie przy obrączce Davida.
Przegapiłeś początek?




