CZĘŚĆ 4
Mężczyzna w roboczej kurtce trzymał w ręku plik dokumentów spiętych czarnym klipem.
— Panie Wrona, mam upoważnienie do odbioru pojazdu — powiedział. — Jeśli zapłata nie wpłynie do siedemnastej, samochód wraca do firmy.
Szymon oparł się o stół.
— Nie tutaj.
— To jedyny adres, jaki otrzymałem.
Spojrzał na mnie, jakby to była moja wina, że jego długi przyjechały pod kościół razem z gośćmi.
— Natalia, proszę. Daj mi pięć minut.
— Miałeś trzy lata.
Mężczyzna w kurtce podał mu dokument. Papier zaszeleścił w sali, gdzie przed chwilą miały zabrzmieć przysięgi.
— Samochód jest własnością firmy finansującej — wyjaśnił. — Umowa została wypowiedziana wczoraj.
Helena przycisnęła palce do ust.
— Wczoraj? Wtedy, kiedy wysłałeś rezygnację Natalii?
Szymon nie odpowiedział.
I właśnie wtedy zrozumiałam, że wiadomość od doktor Bieleckiej nie była desperackim ruchem z ostatniej chwili. On przygotował wszystko wcześniej. Odwołanie przedszkola. Fałszywą rezygnację. Plan oparty na mojej pensji, której miałam już nie otrzymywać, i na mojej pracy, której miałam wykonywać jeszcze więcej — tyle że bez wynagrodzenia.
Chciał poślubić kobietę, która utrzyma jego życie, a nie kobietę, z którą będzie je budował.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś o długach? — spytałam.
— Bałem się, że odejdziesz.
— Więc sprawiłeś, żebym nie mogła odejść.
— To nie tak.
— Wysłałeś za mnie dokument do mojego pracodawcy.
— Myślałem, że robimy to dla rodziny.
— Ty myślałeś. Ja nawet nie wiedziałam, że trwa jakaś narada na temat mojego życia.
Ksiądz odłożył obrączki na stół.
— Pani Natalio, czy mam poinformować gości, że ceremonia się nie odbędzie?
Przez sekundę patrzyłam na srebrną poduszkę. Na obrączkę z cienkim, matowym paskiem, którą Szymon wybrał, mówiąc, że najważniejsze rzeczy nie muszą błyszczeć.
Wtedy zabrzmiał telefon Heleny.
— To Colin — powiedziała.
Jej były mąż pracował na zmianach w magazynie i od roku porozumiewali się głównie przez wiadomości dotyczące dzieci. Helena odebrała, a po kilku słowach włączyła głośnik.
— Co się dzieje? — zapytał Colin.
Helena zamknęła oczy.
— Szymon obiecał, że Natalia zajmie się dziećmi. Odwołałam przedszkole.
— Wiem. Dzwonił do mnie dwa tygodnie temu.
Szymon podniósł głowę.
— Po co do ciebie dzwoniłem?
— Powiedziałeś, że Helena nie będzie już mogła pracować, bo musi zająć się dziećmi, jeśli Natalia się wycofa. Chciałeś, żebym zgodził się na mniejszy udział w opiece i płacił ci połowę kosztów utrzymania mieszkania.
Helena spojrzała na brata.
— Chciałeś brać ode mnie pieniądze za opiekę, której miałam udzielać ja albo Natalia?
— To miało być tymczasowe — powiedział Szymon.
— Nie pytałeś mnie o zgodę — odparła. — Wszystkim mówiłeś, że już się zgodziłam.
Colin westchnął po drugiej stronie.
— Mogę odebrać dzieci w poniedziałek. Pracodawca zgodził się zmienić mi grafik. Nie będzie idealnie, ale damy radę, dopóki Helena nie znajdzie nowych miejsc.
Helena zaczęła płakać, ale nie ze smutku po odwołanym ślubie. Raczej z ulgi, że wreszcie ktoś mówił o jej dzieciach bez używania ich jak argumentu.
— Przepraszam, Natalia — powiedziała. — Powinnam była zapytać ciebie.
— Ty też zostałaś oszukana.
— Ale uwierzyłam mu.
— Ja również.
Szymon zbliżył się do mnie.
— Nie możesz mnie zostawić z tym wszystkim.
— Mogę.
— Mieszkanie jest na nas oboje.
— Nie. Jest wynajmowane na mnie. Ty tylko przelewałeś swoją część.
Zobaczyłam, jak jego twarz zmienia się po raz pierwszy nie dlatego, że bał się utraty mnie, ale dlatego, że uświadomił sobie, ile rzeczy sprawdziłam w ostatniej godzinie.
Doktor Bielecka podała mi wizytówkę.
— W poniedziałek o ósmej rano czekam na ciebie. Jeśli nadal chcesz tego stanowiska.
Popatrzyłam na Szymona.
— Chcę.
To jedno słowo zabolało go bardziej niż krzyk.
— Nie możesz tak po prostu wrócić do pracy — powiedział. — Mieliśmy plany.
— Mieliśmy rozmowy o planach. Ty miałeś gotowy rozkaz.
— Kochałem cię.
— Wierzę, że kochałeś wygodę, którą dawała ci moja miłość.
Poczułam, że głos mi drży, więc ścisnęłam w dłoni mały kawałek koronki wystający przy rękawie sukni. Jeszcze rano myślałam, że ta suknia będzie wspomnieniem najpiękniejszego dnia mojego życia. Teraz była dowodem, że można wyglądać jak panna młoda i jednocześnie stać przed całkowitym końcem pewnej historii.
Paula podeszła do stołu.
— Mam zadzwonić do restauracji?
— Tak — odpowiedziałam. — Odwołaj wszystko.
— A goście?
Popatrzyłam na drzwi.
— Powiem im sama.
Wyszłam do nawy. Rozmowy ucichły. Moja matka wstała tak szybko, że krzesło zarysowało kamienną posadzkę.
— Córeczko?
Podeszłam do niej i powiedziałam tylko:
— Nie będzie ślubu.
Nie zapytała dlaczego. Objęła mnie mocno, a jej perfumy zmieszały się z zapachem białych lilii.
Potem spojrzałam na siedzącą w drugim rzędzie Maję. Dziewczynka trzymała kartkę z fioletowymi kwiatami — tę samą, którą kiedyś mi narysowała. Helena musiała znaleźć ją w samochodzie i dać córce, żeby miała się czym zająć.
Maja podeszła do mnie.
— Czy nadal będziesz przychodzić robić naleśniki?
Kucnęłam przed nią, choć ciężka suknia ograniczała ruchy.
— Jeśli twoja mama się zgodzi, bardzo chętnie.
— A Szymon też będzie?
Za plecami usłyszałam, jak Helena nabiera powietrza.
— Nie wiem — powiedziałam. — Ale dorośli muszą teraz naprawić rzeczy, które zepsuli.
Maja przyjrzała mi się uważnie.
— To możesz przyjść bez tej sukienki. Trudno w niej biegać.
Uśmiechnęłam się przez łzy.
— Masz rację.
Szymon wyszedł z sali kilka minut później. Nie miał już samochodu, obrączek ani ceremonii, którą można było uratować. Mężczyzna z firmy finansującej czekał przy schodach, a Helena trzymała telefon przy uchu, ustalając z Colinem poniedziałkowy odbiór dzieci.
— Natalia — powiedział Szymon.
Odwróciłam się.
Przez moment wyglądał jak człowiek, którego znałam. Zmęczony, przestraszony, bezradny. Ale pod tym wszystkim nadal kryło się przekonanie, że jeśli wystarczająco długo będzie prosił, świat odda mu to, co mu się należy.
— Nie mam już dokąd pójść — powiedział.
— Masz siostrę.
— Helena mnie nie chce.
Helena usłyszała to i odwróciła się do niego.
— Chcę, żebyś przestał decydować za mnie. To nie jest to samo.
Szymon spuścił wzrok na telefon.
— Co mam zrobić?
Helena odpowiedziała po chwili:
— Powiedz prawdę bankowi. Oddaj dzieciom miejsca, które im zabrałeś. I nigdy więcej nie składaj obietnic w imieniu kobiety, której nawet nie zapytałeś o zgodę.
Nie było w tym triumfu.
Była granica.
W poniedziałek rano pojawiłam się w gabinecie doktor Bieleckiej. Na biurku czekała umowa o pracę, a obok niej filiżanka kawy z namalowanym z boku zębem, prezent od poprzedniej kierowniczki.
Podpisałam dokument własnym nazwiskiem.
Tym razem nikt nie trzymał za mnie długopisu.
Po południu Helena przysłała mi zdjęcie. Maja przykleiła mój rysunek fioletowych kwiatów na lodówkę, a pod nim napisała nowy podpis.
„Natalia — ciocia od naleśników, nie od rozkazów.”
Patrzyłam na zdjęcie długo, aż telefon znów zawibrował.
To była wiadomość od Heleny.
„Maja pyta, czy w sobotę zrobisz te przypalane.”
Odpisałam:
„Tylko jeśli dzieci będą pilnować patelni.”
Po chwili przyszła odpowiedź Mai, zapisana przez Helenę:
„Umowa.”
I właśnie wtedy po raz pierwszy tego dnia roześmiałam się naprawdę — nad kartką z fioletowymi kwiatami, obok podpisu, którego nikt już nie mógł podrobić.
Przegapiłeś początek?
