CZĘŚĆ 4
Kobieta przedstawiła się jako doktor Nadia Rahman, specjalistka toksykologii ze szpitala uniwersyteckiego. Jej głos był spokojny, ale słowa wbijały się we mnie jak ostre odłamki szkła.
— W organizmie pana Vance’a znaleźliśmy lek, który spowalnia pracę serca i oddech. To nie była zwykła dawka uspokajająca.
— Kto go podał?
— Tego jeszcze nie wiemy. Wiemy natomiast, że lek pochodzi z zapasów kliniki Salgado.
Spojrzałam na lekarza.
Doktor Salgado zamknął oczy.
Marcus uśmiechnął się krzywo.
— Widzisz? Możesz obwiniać mnie, ale bez niego Mark i tak by nie przeżył.
— Nie używaj mojego błędu jako tarczy — powiedział Salgado.
Jego głos drżał, lecz nie ze strachu. Z winy.
— To ja przygotowałem ampułkę — przyznał. — Marcus powiedział, że Mark ma ciężką chorobę serca i chce przeprowadzić eksperyment, który uratuje jego życie. Podałem lek, ale miałem go tylko uśpić na kilka minut. Marcus zabrał resztę.
— I podpisał pan akt zgonu — powiedziałam.
— Tak.
— Dlaczego?
Salgado spojrzał na Marka, który leżał już na kanapie, a Chloe siedziała przy jego głowie i liczyła jego oddechy.
— Bo Marcus miał zdjęcia mojej córki. Wiedział, gdzie chodzi do szkoły. Powiedział, że jeśli odmówię, ktoś może ją skrzywdzić.
Marcus parsknął.
— Zawsze był pan tchórzem, doktorze.
— A ty zawsze myliłeś strach z posłuszeństwem.
Elias otworzył swoją teczkę i wyjął jeszcze jeden dokument. Papier był pomięty, jakby długo nosił go przy ciele.
— Tego nie pokazałem wcześniej — powiedział. — Mark dał mi go rano przed inspekcją.
Była to lista przelewów, ale nie tych dokonanych przez Marcusa. Obok każdego nazwiska Mark dopisał datę, godzinę i inicjały. Na końcu widniało nazwisko dyrektorki kliniki: Helena Ward.
— To ona dostarczała Marcusowi leki — wyjaśnił Elias. — I to ona miała przejąć część firmy po jego śmierci.
Marcus rzucił się na niego, lecz Mark zawołał słabo:
— Nie dotykaj go!
W tej samej chwili Chloe podniosła z dywanu telefon Marcusa.
— Mamo, tu jest jeszcze jedna wiadomość.
Ekran odblokował się dzięki odciskowi Marcusa, który zostawił na obudowie. Przeczytałam tekst.
„Jeśli Vance przeżyje, Helena zabiera dziecko. Ty dostajesz pełnomocnictwo.”
Krew odpłynęła mi z twarzy.
Marcus rzucił się ku córce, ale Teresa zastąpiła mu drogę. Ta sama kobieta, która przez całą noc powtarzała, że powinnam ufać rodzinie, chwyciła ciężki mosiężny świecznik i podniosła go na wysokość ramienia.
— Spróbuj podejść do Chloe — powiedziała. — Zobaczymy, czy nadal będziesz uważał mnie za posłuszną matkę.
Marcus zatrzymał się.
Na ulicy zahamował samochód. Potem drugi. Doktor Salgado, zanim wszedł do domu, zdążył wysłać dokumenty i wiadomość do dyrektora szpitala oraz do prawniczki Marka. Nie było żadnej sceny z kajdankami. Nie była potrzebna. Marcus zobaczył, że jego plan przestał należeć tylko do niego.
Helena Ward próbowała dodzwonić się do niego trzy razy. Za czwartym razem telefon włączył głośnik, bo Chloe nacisnęła zieloną ikonę.
— Marcus, dlaczego nie odpowiadasz? — syknęła kobieta. — Umowa musi być podpisana przed północą. Jeśli Vance się obudzi, wszyscy pójdziemy na dno.
Nikt się nie poruszył.
Helena mówiła dalej, nie wiedząc, że słyszymy każde słowo.
— Zajmę się dziewczynką. Powiedziałam ci, że mam ludzi w ośrodku opiekuńczym. Claire nawet nie zdąży złożyć wniosku.
Chloe przycisnęła twarz do ramienia ojca.
— Ona chciała mnie zabrać?
— Nie pozwolę jej — odpowiedziałam.
Marcus spojrzał na mnie z czymś, co mogło być złością albo rozpaczą.
— Nie rozumiesz, ile straciłem przez Marka. Ojciec zostawił mu wszystko. Zawsze wybierał jego. Magazyny, nazwisko, zaufanie. Ja byłem tylko tym, który naprawiał cudze błędy.
Mark uniósł powieki.
— Nie. Byłeś tym, który ukradł pieniądze ludziom pracującym w tych magazynach.
— Ty nic nie wiesz o poświęceniu!
— Wiem, że mogłem cię zatrzymać rok temu. Nie zrobiłem tego, bo wierzyłem, że się przyznasz.
Marcus zacisnął pięści.
— A teraz będziesz udawał świętego?
— Nie. Będę żył z tym, że cię osłaniałem.
Ta odpowiedź złamała coś w jego twarzy. Nie skruchę. Raczej pewność, że wciąż może ustawić wszystkich jak pionki.
Rano Mark trafił do szpitala. Chloe pojechała z Teresą, trzymając w dłoniach jego zegarek, który lekarz zdjął mu z nadgarstka. Ja zostałam jeszcze chwilę w salonie.
Na stole leżała umowa, którą Marcus chciał mi podsunąć do podpisu. Przekreśliłam puste miejsce czerwonym długopisem i dopisałam: „Nie zmarł. Pamiętam.”
Potem zaniosłam dokument Eliasowi.
— Dlaczego pan pomógł? — zapytałam.
Przez moment obracał w palcach mosiężny klucz.
— Mark uratował mojego syna przed długami Marcusa. Powiedział, że kiedyś będę musiał wybrać, komu jestem winien więcej: jego pieniądzom czy własnemu sumieniu.
— I wybrał pan dzisiaj.
— Za późno.
— Ale jednak.
W szpitalu Mark oddychał już samodzielnie. Kiedy weszłam do sali, Chloe siedziała przy jego łóżku i opowiadała mu, jak wszyscy krzyczeli, gdy weszła do trumny.
— Nie krzyczałem — mruknął Mark.
— Ty nie mogłeś mówić — odparła. — Ale i tak słyszałeś.
Uśmiechnął się słabo.
Podeszłam do łóżka. Jego dłoń była ciepła, choć wciąż bardzo słaba.
— Przepraszam — powiedział.
— Za co?
— Że kazałem ci ufać rodzinie, która na to nie zasługiwała.
— A ja przepraszam, że przez tyle godzin wierzyłam dokumentowi bardziej niż własnej córce.
Chloe położyła jego zegarek na stoliku.
— Tato, kiedy wskazówki się zatrzymają?
Mark spojrzał na mnie, a potem na córkę.
— Nie wiem, skarbie.
— To dobrze — powiedziała. — Bo jeszcze nie skończyliśmy liczyć.
Za szybą sali pielęgniarka przyniosła nowe wyniki. Na pierwszej stronie widniała godzina przyjęcia Marka: dwudziesta trzecia trzydzieści siedem. Dokładnie ta sama, którą pokazywał jego zegarek w trumnie.
Chloe wzięła go do ręki i przyłożyła do ucha.
— Słyszycie?
Nie słyszałam mechanizmu.
Słyszałam serce Marka, które biło już równo, uparcie, jakby odpowiadało córce na pytanie sprzed całej tej strasznej nocy.
— Tak — powiedziałam. — Teraz słyszymy wszyscy.
Przegapiłeś początek?
