CZĘŚĆ 4
— Jest jeszcze ktoś, kto od dziesięciu lat czeka, aż prawda wyjdzie na jaw — dokończyła Oksana.
W poniedziałek o ósmej trzydzieści pojechaliśmy do szpitala, w którym leżał Roman Bork. Nie zdążyliśmy go zobaczyć. Na korytarzu zostały tylko zapach środków dezynfekcyjnych, plastikowe krzesła i pielęgniarka, która ściskała pod pachą brązową kopertę.
— Czekałam na was — powiedziała.
Krystyna zatrzymała się kilka kroków dalej.
— To dla niego?
— Dla Michała. Roman prosił, żeby wręczyć ją dopiero wtedy, gdy przyjedziecie razem.
Michał nie sięgnął po kopertę.
— Nie chcę kolejnych tajemnic.
— Ja też nie — powiedziałam.
Pielęgniarka podała ją mnie. Na papierze widniało imię Michała zapisane niepewnym, drżącym charakterem pisma.
W środku był krótki list i małe zdjęcie. Na fotografii Roman stał przed warsztatem kolejowym, trzymając na rękach niemowlę. Obok niego była Krystyna, młoda, z włosami związanymi czerwoną wstążką.
„Synu, jeśli to czytasz, znaczy, że nie zdążyłem powiedzieć ci prawdy. Twoja matka nie zostawiła cię dlatego, że cię nie chciała. Odeszła, bo uwierzyła, że w ten sposób cię ocali. To ja powinienem był jej szukać. Nie zrobiłem tego, bo bałem się własnej rodziny.”
Michał przeczytał list dwa razy.
— Kim jest jeszcze ta osoba? — zapytał.
Pielęgniarka spojrzała na Krystynę.
— Roman miał córkę z pierwszego małżeństwa. Alicję. To ona znalazła dokumenty i zawiadomiła nas, że udziałów nie wolno przekazać Pawłowi. Przyjedzie dziś.
Paweł czekał na nas przed szpitalem. Stał przy czarnym samochodzie, z telefonem przy uchu.
— To nie koniec — powiedział. — Jeśli zabierzecie chłopaka, zażądam badań i unieważnienia wszystkiego.
— Nie masz już czego żądać — odpowiedziała Krystyna.
— Sprzedałaś mnie?
— Nie. Przestałam sprzedawać siebie.
Jego twarz stwardniała.
— Bez pieniędzy jesteś nikim.
Krystyna spojrzała na Michała.
— Może. Ale nie będę już nikim dla mojego syna.
Paweł ruszył w naszą stronę. Oksana stanęła między nimi.
— Proszę się cofnąć.
— To rodzinne sprawy.
— Rodzinne sprawy nie dają panu prawa zastraszać dziecka.
Paweł roześmiał się krótko.
— Dziecko? On za rok będzie wart więcej niż wszyscy tutaj.
Michał zrobił krok do przodu.
— Nie jestem wart żadnych pieniędzy.
Paweł zamilkł. Nie dlatego, że zabrakło mu odpowiedzi. Po prostu zobaczył, że chłopak usłyszał dokładnie to, co chciał ukryć.
Tego samego dnia wróciliśmy do ośrodka. Alicja Bork przyjechała po południu. Miała na sobie roboczy kombinezon i poplamione smarem dłonie. Nie przypominała bogatej dziedziczki, której spodziewał się Paweł. Przyniosła segregator związany sznurkiem.
— Ojciec zostawił firmę pracownikom — powiedziała. — Udziały Michała są zabezpieczone do jego pełnoletności. Nikt nie może ich sprzedać.
— Dlaczego nam pomagasz? — zapytałam.
Alicja spojrzała na Krystynę.
— Bo ojciec przez całe życie udawał, że niczego nie stracił. A ja wiem, że stracił syna. Nie pozwolę, żeby ktoś zrobił z tego interes.
Paweł próbował jeszcze negocjować. Najpierw mówił o domu. Potem o szkole. Później o tym, że Krystyna jest niestabilna i nie nadaje się na matkę.
Oksana otworzyła teczkę.
— W takim razie wyjaśni pan, dlaczego podpisał zobowiązanie do przejęcia majątku niepełnoletniego chłopca.
Paweł spojrzał na Krystynę.
— Powiedziałaś, że niczego nie pokażesz.
— Powiedziałeś, że jeśli odmówię, pojedziesz po niego sam.
— Nie udowodnisz tego.
Nina, która siedziała pod ścianą, podniosła głowę.
— Ja udowodnię. Słyszałam, jak to mówiłeś przed moim lokalem. I nie jestem już sama.
Za nią stała druga kobieta, starsza, z wełnianym beretem. Była to właścicielka dawnego baru w kurorcie. Przez dziesięć lat przechowywała kopię księgi długów i list Krystyny.
— Bałam się tak samo jak Nina — powiedziała. — Ale Roman przed śmiercią zadzwonił do mnie. Powiedział, że mam przestać milczeć.
Paweł zrozumiał, że wszystko, na czym zbudował swoją przewagę, właśnie rozsypuje się przy jednym stole.
Nie trafił do więzienia tego dnia. Nie było widowiskowego zatrzymania ani kajdanek. Ośrodek wydał zakaz zbliżania się do Michała, a dokumenty przekazano prawnikom Alicji. Paweł stracił dostęp do pieniędzy, zanim zdążył ich dotknąć. Jego własna kancelaria wypowiedziała mu pełnomocnictwo, kiedy zobaczyła podpisane zobowiązanie.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak wieczorem w naszym mieszkaniu.
Krystyna stała przy stole, trzymając w dłoni króliczka z odgryzionym uchem. Przyniosła go z torbą, którą zostawiła dziesięć lat temu. Przez cały ten czas trzymała go w szufladzie.
— Możesz odejść — powiedział Michał. — Nie chcę, żebyś znów zniknęła.
— Nie odejdę.
— Wszyscy tak mówią przed odejściem.
Krystyna uklękła przed nim. Nie dotknęła go.
— Nie proszę, żebyś nazwał mnie mamą. Nie proszę nawet, żebyś mi wybaczył. Chcę tylko, żebyś wiedział, że kiedy cię zostawiłam, każdego dnia myślałam o tym, czy oddychasz.
Michał przełknął ślinę.
— A ja myślałem, że zapomniałaś.
— Nie zapomniałam ani jednego dnia. To nie znaczy, że zasłużyłam, żebyś mnie przyjął.
Po raz pierwszy nie próbowała się tłumaczyć. Nie mówiła o strachu, Pawle ani pieniądzach. Po prostu pozwoliła, żeby jej wina leżała między nimi, ciężka jak kamień.
Michał usiadł przy stole.
— Możesz przychodzić w soboty.
Krystyna podniosła wzrok.
— Naprawdę?
— Na razie. I bez niego.
— Bez niego.
— I nie zabierzesz mnie nigdzie bez pytania.
— Nigdy.
— A jeśli kiedyś będę chciał wiedzieć więcej, odpowiesz.
— Na wszystko.
Michał przesunął w jej stronę kubek herbaty. Nie przytulił jej. Jeszcze nie. Ale nie odsunął kubka, kiedy Krystyna dotknęła jego brzegu.
Alicja pomogła zabezpieczyć udziały Romana. Z pieniędzy nie kupiliśmy dużego domu ani prywatnej szkoły. Michał wybrał stypendium techniczne i praktyki w warsztacie kolejowym, bo od dziecka lubił rozkręcać budziki, latarki i wszystko, co miało śrubki.
Krystyna znalazła pracę w pralni. Wynajęła mały pokój niedaleko nas. Każdej soboty przychodziła z czymś własnoręcznie ugotowanym. Czasem Michał jadł. Czasem nie. Ona nigdy nie naciskała.
Pewnego popołudnia, wiele tygodni później, znalazłam ich przy stole nad formularzem do szkoły. W rubryce „matka” Michał długo trzymał długopis.
— Co wpisujesz? — zapytała Krystyna.
— Twoje imię.
— Możesz wpisać cokolwiek.
— Wiem.
Dopisał: „Krystyna Bork”. Potem w rubryce „osoba do kontaktu” wpisał mnie.
— A ja? — zapytała Krystyna.
Michał podał jej drugi formularz.
— Tu wpiszesz siebie. Tylko nie obiecuj, że zawsze będziesz. Przyjdź po prostu w sobotę.
Krystyna podpisała dokument. Atrament rozlał się odrobinę przy ostatniej literze.
Na lodówce nadal wisiała stara kartka z napisem „Wrócę za dwa tygodnie”. Nie wyrzuciłam jej. Nie dlatego, że wierzyłam w obietnicę. Została tam, bo Michał pewnego dnia dopisał pod spodem własnymi, nierównymi literami:
„Tym razem przyjdź bez teczki, mamo.”
Przegapiłeś początek?
