CZĘŚĆ 4
—Gabrielu, znaleźliśmy w dokumentach coś jeszcze. Pańska żona nie zmarła z powodu porodu. Jej karta została zmieniona po śmierci…
Telefon zadrżał w mojej dłoni.
—Co pani znalazła? — zapytałam.
Pielęgniarka mówiła szybko, jakby ktoś stał za drzwiami gabinetu.
—W szpitalnym rejestrze Lucía figuruje jako córka Eleny Luna, ale w dodatkowej rubryce jest dopisek o pilnym przeniesieniu dziecka. Ktoś usunął nazwisko drugiego opiekuna. I jeszcze jedno: Elena nie umarła od razu. Żyła prawie dwie godziny po porodzie.
Gabriel oparł dłoń o stół.
—Dlaczego mi powiedziano, że zmarła natychmiast?
—Tego nie wiem. Ale właśnie przyjechał tu mężczyzna z dokumentem podpisanym przez Rojasa. Twierdzi, że ma prawo zabrać Lucíę.
Rojas ruszył ku samochodowi.
Gabriel zagrodził mu drogę.
—Co zrobiłeś z moją żoną?
—Nie wiem, o czym mówisz.
—Wiesz doskonale.
Víctor stał przy werandzie z opuszczonymi rękami. Nie patrzył już na dokumenty. Patrzył na Rojasa.
—Powiedz mu — odezwał się cicho. — Powiedz, dlaczego kazałeś mi odebrać kopię aktu urodzenia.
Rojas odwrócił głowę.
—Ty podpisałeś umowę.
—A ty powiedziałeś, że jeśli tego nie zrobię, nie dostanę pieniędzy. Powiedziałeś, że twoi ludzie zajmą się jego córką, jeśli będzie robił problemy.
Gabriel ruszył ku Víctorowi.
—Co to znaczy „zajmą się”?
Víctor cofnął się o krok. Błoto wciągnęło mu but.
—Rojas prowadzi prywatny dom opieki w mieście. Jego żona potrzebowała dziecka do adopcji. Elena nie chciała oddać Lucíi. Po porodzie była słaba. Rojas miał ludzi w szpitalu.
—Kłamiesz! — krzyknął Rojas.
—Nie kłamię. Widziałem dokument. Miałem tylko podpisać pełnomocnictwo do ziemi. Nie wiedziałem, że chodzi o dziecko.
To był moment, w którym zrozumiałam, że pod pierwszą zdradą kryła się kolejna. Víctor nie porzucił nas wyłącznie dla pieniędzy. Przestraszył się, uciekł i pozwolił, żeby cudzy plan rósł dzięki jego tchórzostwu.
To nie czyniło go niewinnym.
Gabriel wyciągnął telefon.
—Jedziemy do ośrodka zdrowia.
—Nie możesz — powiedział Rojas. — Droga jest zamknięta.
Don Mateo wskazał na traktor stojący przy stodole.
—Przez sad da się przejechać. Będzie wolno, ale przejedziemy.
Rojas spróbował wyrwać mu telefon. Gabriel chwycił go za nadgarstek, a Marta krzyknęła, żeby wszyscy się odsunęli. Nie było policji, nie było sali sądowej ani wygodnego rozwiązania. Było tylko błoto, płaczące dzieci i człowiek, który nagle zrozumiał, że jego plan wymyka się z rąk.
—Tereso — powiedział Gabriel — zabierz Lucíę. Ja pojadę z tobą.
—A dzieci?
—Emiliano pojedzie z Donem Mateo. Nicolás też. Nie rozdzielimy ich.
Víctor zrobił krok w moją stronę.
—Pozwól mi jechać.
—Nie.
—Tereso, proszę. Wiem, że nie mam prawa—
—Nie masz prawa decydować, dokąd jedziemy.
Jego twarz skurczyła się z bólu, lecz tym razem nie pozwoliłam, żeby jego ból przesłonił mój.
Traktor ruszył przez sad. Gałęzie jabłoni uderzały o metalową kabinę, a koła zapadały się w mokrą ziemię. Lucía leżała pod moim płaszczem. Co kilka minut sprawdzałam, czy oddycha.
Gabriel prowadził jedną ręką. Drugą trzymał przy kieszeni, gdzie miał kopię aktu.
—Elena mówiła, że boi się Rojasa? — zapytałam.
—Mówiła, że ktoś proponował jej pieniądze za dziecko. Myślałem, że majaczy po porodzie.
—A potem?
—Potem pielęgniarka powiedziała, że Elena zmarła. Pokazano mi ciało przykryte prześcieradłem. Nie pozwolono mi podejść bliżej.
Na chwilę zamknął oczy.
—Nie zapytałem o nic. Wziąłem Lucíę i uciekłem. Później Rojas powiedział, że jeśli będę mówił, oskarży mnie o porzucenie żony i kradzież dziecka.
—Dlatego zacząłeś pracować dla niego?
—Dlatego robiłem wszystko, co kazał. Aż zobaczyłem ciebie z dzieckiem przy bramie i zrozumiałem, że znów pozwalam komuś innemu decydować za mnie.
W ośrodku zdrowia pielęgniarka czekała z teczką. Na korytarzu paliła się jedna lampa, a przy ścianie stał mężczyzna w granatowej kurtce.
—To on — powiedziała pielęgniarka. — Przyszedł po Lucíę.
Mężczyzna podniósł dokument.
—Mam pełnomocnictwo.
Gabriel wyrwał mu papier. Na dole widniała pieczęć Rojasa, ale podpis lekarza był napisany innym atramentem.
Pielęgniarka otworzyła szafkę i wyjęła z niej drugą teczkę.
—Znalazłam ją za kartoteką. To stara karta Eleny. Wpisano w niej, że po porodzie prosiła, żeby dziecko zostało przy ojcu. Napisała nawet jego imię.
Podała kartkę Gabrielowi.
Było na niej kilka nierównych słów: „Nie oddawajcie jej. Gabriel wie, że ją kocham”.
Gabriel zacisnął powieki. Kartka drżała między jego palcami.
Mężczyzna w granatowej kurtce rzucił się ku drzwiom, lecz Don Mateo i jego syn zastąpili mu drogę. Nie musieli go dotykać. Wszyscy już wiedzieli, po co przyszedł.
Pielęgniarka zadzwoniła do lekarza prowadzącego, do gminy i do osoby odpowiedzialnej za ochronę dzieci. Nie było w tym widowiskowego zwycięstwa. Były telefony, podpisy, nerwowe wyjaśnienia i godziny czekania, podczas których Lucía spała przy mojej szyi.
Kiedy wróciliśmy do gospodarstwa, słońce było nisko. Rojas siedział na ławce pod nadzorem sąsiadów. Víctor stał przy płocie, przemoczony i bez teczki.
—Pieniądze są w ciężarówce — powiedział. — Wszystko, co dostałem. Oddam je.
—Nie odzyskasz tym jedenastu miesięcy — odpowiedziałam.
—Wiem.
—Ani strachu, który zostawiłeś dzieciom.
—Wiem.
Emiliano wyszedł zza Dona Mateo. Spojrzał na ojca, ale nie podszedł.
—Czy on zostanie? — zapytał mnie.
—Nie dzisiaj.
Víctor uklęknął w błocie, lecz Emiliano cofnął się za moją rękę.
Ten ruch zabolał Víctora bardziej niż każde oskarżenie. Nie dlatego, że dziecko było okrutne. Dlatego, że jego ciało pamiętało nieobecność lepiej niż słowa.
Nazajutrz Marta złożyła kopię księgi w gminie, a umowę uznano za nieważną. Rojas stracił prawo do udziału w projekcie drogowym, bo dokumenty, na których opierał swoją ofertę, nie miały mocy prawnej. Nie potrzebowałam jego pieniędzy.
Potrzebowałam nazwiska mojego dziadka pod prawdziwym aktem.
Víctor oddał zaliczkę i podpisał oświadczenie potwierdzające fałszerstwo. Zrobił to bez obietnic, bez próśb o powrót. Został w miasteczku i zaczął pracować przy naprawie mostu, ponieważ Don Mateo powiedział mu, że jeśli chce kiedyś spojrzeć Emiliano w twarz, musi najpierw odbudować coś, co naprawdę służy ludziom.
Nie wiedziałam, czy mu się uda.
Gabriel nie zamieszkał u mnie jako wybawca. Został, bo Lucía potrzebowała opieki, a ja potrzebowałam człowieka, który potrafił naprawić belkę bez udawania, że naprawił całe życie.
Podzieliliśmy pracę. Ja prowadziłam kuchnię i sprzedawałam przetwory. Gabriel odbudował dach, wstawił nowe okna i założył w stodole warsztat. Marta zaczęła przyjeżdżać raz w tygodniu, żeby pomagać kobietom z okolicy czytać dokumenty, zanim podpiszą je zaufanym ludziom.
Najważniejsza była jednak Lucía.
Po kilku dniach lekarz potwierdził, że jej stan się poprawia. Akt urodzenia został skorygowany. Przy nazwisku matki wpisano Elenę Luna. Przy ojcu — Gabriel Luna.
Gabriel długo patrzył na ten dokument.
—Myślałem, że nie mam już nic po Elenie — powiedział.
—Masz jej córkę.
—I jej pismo.
Wieczorem położył kartkę z ostatnimi słowami Eleny w drewnianej ramce nad kołyską. Nie jako relikwię, lecz jako obietnicę, że nikt już nie będzie mówił za zmarłych.
Tydzień później Víctor przyszedł na podwórze z nową ramą okienną. Nie wszedł za bramę.
—To dla domu — powiedział.
—Nie przyjmę tego jako zapłaty za przebaczenie.
—Nie proszę o przebaczenie. Chcę tylko, żeby dach nie przeciekał, kiedy dzieci będą spały.
To był pierwszy raz, kiedy przyniósł coś, czego nie można było sprzedać ani podpisać.
Wzięłam ramę.
—Możesz ją zostawić przy warsztacie.
Víctor skinął głową i odszedł bez słowa. Emiliano obserwował go z ganku, ale tym razem nie schował się za mną. Nadal nie pobiegł do ojca. Po prostu patrzył, jak człowiek niesie ciężką ramę przez błoto.
Gabriel stał przy kołysce i poprawiał koc Lucíi. Dziewczynka otworzyła oczy, zacisnęła maleńką dłoń na jego palcu, a potem wydała z siebie cichy, zdecydowany dźwięk.
—Słyszałeś? — spytałam.
Gabriel uśmiechnął się przez łzy.
—Tak. Tym razem mówi za siebie.
Nad domem kapała ostatnia kropla z naprawionego dachu, a w warsztacie czekała rama, którą Víctor musiał zamontować własnymi rękami.
Przegapiłeś początek?
