Oddałam krew umierającemu chłopakowi, lecz gdy usłyszałam śmiech za drzwiami, jego przyjaciel nagle zbladł

Kiedy usłyszałam, jak mój chłopak żartuje z mojego rzekomego umierania, stałam za drzwiami z bandażem na ramieniu i mokrą dłonią zaciśniętą na telefonie.

Kilka godzin wcześniej, o 2:17 w nocy, Bruno zadzwonił do mnie zapłakanym głosem.

— Valerio, Diego miał wypadek. Stracił mnóstwo krwi. Pytając o ciebie, wszedł na salę operacyjną.

Nie pytałam o nic. Wsiadłam do pierwszej taksówki i pojechałam do prywatnej kliniki w Santa Fe. O piątej rano podpisałam dokumenty, a pielęgniarka wbiła mi igłę w zgięcie łokcia.

— Jeśli naprawdę go kochasz, nie pytaj, ile krwi potrzebują — napisał Diego jeszcze przed telefonem Bruna. — Po prostu zrób to dla mnie.

Czterdzieści minut później wyszłam z banku krwi z nogami jak z waty. Biała opaska uciskała skórę, a pod nią pulsował fioletowy siniak. Byłam zmęczona, ale szczęśliwa. Wierzyłam, że właśnie uratowałam mężczyznę, z którym spędziłam trzy lata.

Wtedy zobaczyłam pielęgniarkę pchającą małą lodówkę medyczną.

Na przyklejonej etykiecie widniało moje imię i nazwisko: Valeria Torres.

Zatrzymałam się przy windzie. Pielęgniarka weszła do bocznego pomieszczenia, a ja ruszyłam za nią, tłumacząc sobie, że pewnie czegoś nie rozumiem. Przez uchylone drzwi zobaczyłam, jak wyjmuje worek z moją krwią i wrzuca go do czerwonego pojemnika na odpady.

— Proszę pani! — zawołałam.

Kobieta odwróciła się tak gwałtownie, że metalowa pokrywa uderzyła o ścianę.

— Nie powinna pani tu być.

— Dlaczego moja krew trafiła do śmieci?

Pielęgniarka spojrzała na etykietę, potem na mnie. Nie odpowiedziała. Jej palce drżały na uchwycie lodówki.

Z korytarza dobiegł śmiech.

Drzwi do jednej z prywatnych sal były niedomknięte. Podeszłam bezszelestnie i zobaczyłam Diega siedzącego na łóżku. Nie miał ran, kroplówki ani nawet rozczochranych włosów. W jednej ręce trzymał kawę, w drugiej telefon. Obok niego stali Bruno, Emiliano i trzech innych mężczyzn.

— Nie wierzę, że znowu się nabrała — powiedział Bruno.

Poczułam zimno pod bandażem.

— Który numer? — spytał Emiliano.

Bruno zaczął liczyć na palcach.

— Dziewięćdziesiąty szósty.

Diego roześmiał się i oparł o poduszkę.

— Mówiłem wam. Valeria zrobi wszystko, kiedy wmówimy jej, że mnie traci.

Przez trzy lata nazywali moje przerażenie miłością, a moje pytania chorobliwą zazdrością. Przypomniałam sobie noc, gdy szukałam jego bransoletki w deszczu, i dzień, kiedy rzekomo leżał na intensywnej terapii. Zawsze wracałam do niego z poczuciem winy.

— Zostały tylko trzy — powiedział Bruno. — Przy dziewięćdziesiątym dziewiątym kończymy grę.

— A potem? — Emiliano pochylił się nad stołem.

Bruno spojrzał na Diega.

— Diego odchodzi od Valerii i wraca do Camili.

Imię uderzyło mnie mocniej niż igła w ramieniu. Camila była jego byłą dziewczyną, tą, o której miałam „nie robić scen”.

Odwróciłam się i poszłam korytarzem, zanim ktoś mógł mnie zobaczyć. Przy windzie pielęgniarka dogoniła mnie i chwyciła za nadgarstek.

— Pani Valerio, proszę zaczekać. Mam coś, co musi pani zobaczyć.

Spod wózka wyjęła cienką, brązową teczkę. Zamek błyskawiczny zaciął się na rogu papierów, a jej dłoń powoli sięgnęła do środka…

CZĘŚĆ 2

Pielęgniarka wyciągnęła z teczki trzy kartki i rozejrzała się po pustym korytarzu. Z sufitu dobiegało jednostajne brzęczenie lampy, a na mojej skórze wciąż czułem chłód środka dezynfekującego.

— Nazywam się Ana Morales — powiedziała cicho. — Pracuję tu od ośmiu lat. Zlecenie na pobranie krwi dostałam od lekarza, który nie miał dyżuru.

— Diego nie był ranny?

Ana pokręciła głową.

— W systemie nie ma żadnego wypadku. Nie było operacji, przyjęcia na izbę ani zapotrzebowania na krew. Pani worek został oznaczony jako materiał niewłaściwie pobrany, zanim jeszcze wyszła pani z sali.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Dlaczego pani to zachowała?

— Bo ktoś dopisał pani nazwisko do dokumentu, którego nie powinno tu być. I dlatego, że widziałam ten sam numer przy wcześniejszych pobraniach.

Przesunęła palcem po kartce. W rubryce dotyczącej dawcy pojawiało się moje nazwisko. Obok widniał podpis, który miał wyglądać jak mój, ale litera „T” była zbyt wysoka i zbyt mocno pochylona.

— To nie mój podpis.

— Wiem. Zrobiłam zdjęcie rejestru, zanim go zmienili.

Nie zapytałam, czym zrobiła zdjęcie. Po raz pierwszy tej nocy ktoś mówił do mnie jak do osoby, a nie jak do narzędzia.

O 7:10 siedziałam w samochodzie przed kliniką. Nie weszłam do sali Diega. Nie chciałam, żeby zobaczył, że dotarła do mnie choćby jedna łza. Zadzwoniłam do ojca.

— Tato, czy dokumenty domu babci są nadal w metalowej kasetce?

— Valerio, jest świt. Co się stało?

— Odpowiedz.

Usłyszałam skrzypienie szuflady.

— Kasetka jest otwarta. Brakuje kopii aktu własności.

Przez chwilę patrzyłam na zakrwawiony wacik leżący w uchwycie na kubek.

Diego od miesięcy namawiał mnie, żebym sprzedała dom w Toluce. Mówił, że to ruina, że potrzebujemy pieniędzy na wspólne mieszkanie i że tylko on potrafi przeprowadzić formalności. Za każdym razem odmawiałam, bo dom należał do mnie po babci.

Wróciłam do naszego mieszkania przed dziewiątą. Na stole leżał skórzany notes Diega, ten z miedzianą sprzączką, którego nigdy nie pozwalał mi dotykać. W środku znalazłam kartkę z trzema datami. Przy pierwszej napisał: „krew”. Przy drugiej: „Camila”. Przy trzeciej: „podpis”.

Pod spodem ktoś dopisał: „99 — odbiór domu”.

Telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła od Diega.

„Wróć przed południem. Musimy porozmawiać o czymś ważnym. Jeśli nie przyjdziesz, wszyscy dowiedzą się, co zrobiłaś z dokumentami.”

Nie miałam pojęcia, o jakich dokumentach mówił. Wtedy przypomniałam sobie oskarżenie o plagiat, przez które niemal straciłam dyplom. Przez dwa lata sądziłam, że był to błąd administracyjny. Ana wspomniała o wcześniejszych numerach. Czy to również było częścią gry?

O 11:40 spotkałam Anę w małej kawiarni naprzeciw kliniki. Przyniosła kopertę z pieczęcią rejestracyjną, ale zanim zdążyła ją otworzyć, jej telefon zadzwonił.

— Pani Valerio — powiedziała po chwili, blednąc. — Właśnie usunięto mój dostęp do archiwum.

— Kto to zrobił?

Ana spojrzała na mnie, jakby bała się wypowiedzieć nazwisko.

— Człowiek, który przed chwilą przyszedł do kliniki z pełnomocnictwem od pani…

CZĘŚĆ 3

Ana nie dokończyła zdania, bo drzwi kawiarni otworzyły się z hukiem. Do środka wszedł mężczyzna w granatowym garniturze. Rozpoznałam go — był notariuszem, który dwa miesiące wcześniej przyniósł Diegowi dokumenty dotyczące sprzedaży mojego domu.

— Pani Torres — powiedział. — Proszę oddać kopertę. To własność mojego klienta.

Ana wsunęła papier pod obrus.

— Nie ma pan prawa jej zabierać — odpowiedziałam.

— Ma pani dwie godziny, żeby podpisać pełnomocnictwo. Potem sprawa trafi do osób, które nie będą tak cierpliwe.

— Jakie osoby?

Mężczyzna uśmiechnął się bez cienia ciepła.

— Te, którym pani chłopak jest winien pieniądze.

Wyszedł, zostawiając na stole zapach mokrej wełny i strach, który aż drapał mnie w gardle.

O 12:20 wróciliśmy do kliniki tylnym wejściem. Ana zaprowadziła mnie do archiwum. Na półce stały segregatory oznaczone datami, a na metalowej podłodze leżał odłamany kawałek zamka.

— Tutaj są wszystkie dziewięćdziesiąt dziewięć wpisów — powiedziała. — Nie tylko pobrania krwi. Za każdym razem ktoś wykorzystywał pani nazwisko, żeby wywołać reakcję albo zdobyć podpis.

Wysunęła gruby rejestr.

Przy numerze dziewięćdziesiątym czwartym znalazłam kopię pisma o rzekomym plagiacie. Przy dziewięćdziesiątym piątym — formularz sprzedaży domu. Przy dziewięćdziesiątym szóstym — moje pobranie krwi.

— Dlaczego panie mi pomagają? — spytałam.

Ana długo milczała.

— Bo wczoraj Diego kazał mi wyrzucić worek, a potem powiedział, że jeśli odmówię, dopilnuje, by mój syn stracił miejsce w klinice. Bałam się. Ale kiedy zobaczyłam panią stojącą za drzwiami, zrozumiałam, że jeśli nadal będę milczeć, oni zrobią to samo komuś innemu.

Wtedy usłyszałyśmy kroki.

W archiwum pojawił się Diego, a za nim Bruno. Diego miał na sobie jasną marynarkę, jakby właśnie wrócił z przyjęcia. W ręku trzymał czarną teczkę z miedzianą sprzączką.

— Valerio — powiedział. — Naprawdę musiałaś robić z tego przedstawienie?

— To ty urządziłeś przedstawienie. Dziewięćdziesiąt sześć razy.

Bruno prychnął.

— To były żarty.

— Żartem było też fałszywe oskarżenie o plagiat?

Diego zbliżył się do stołu.

— Chciałem tylko sprawdzić, czy jesteś lojalna.

— I dom?

Jego twarz drgnęła.

— Dom miał rozwiązać nasze problemy.

— Twoje długi — poprawiłam.

Zapadła cisza, w której słychać było kapanie wody z uszkodzonej rury.

Diego otworzył teczkę. Na wierzchu leżało pełnomocnictwo z moim podrobionym podpisem.

— Jeśli podpiszesz prawdziwy dokument przed wieczorem, wszystko się skończy. Camila dostanie to, co jej obiecałem, a ty zachowasz resztę.

— Camila wie?

Drzwi archiwum uchyliły się. W progu stała Camila, blada i ciężko oddychająca.

— Wiedziałam, że chce sprzedać dom — powiedziała. — Nie wiedziałam, że mój powrót miał być nagrodą za zniszczenie ciebie.

Diego odwrócił się do niej gwałtownie.

— Nie wtrącaj się.

Camila położyła na stole kopertę.

— Wtrącę się. Bo znalazłam drugi dokument. I jest na nim nazwisko człowieka, któremu naprawdę oddałeś dom…

W tej samej chwili mój telefon zadzwonił. Na ekranie pojawiło się nazwisko ojca. Odebrałam, a jego głos zabrzmiał tak, jakby mówił z końca świata.

— Valerio, notariusz właśnie dostał potwierdzenie przelewu. Dom został sprzedany dziś rano…