CZĘŚĆ 4 — Trzy dni po pogrzebie żony matka zażądała jednej z moich córek, lecz po wejściu jej siostry nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Człowiek, który znał całą prawdę, właśnie się obudził.

Doktor Selin czekał na nas w małym gabinecie kliniki przy ulicy Lipowej. Była jedenasta czterdzieści, a za oknem karetka blokowała pół chodnika. Jej czerwone światło przesuwało się po ścianach jak ostrzeżenie.

Mane niosła jedną córkę. Ja trzymałem drugą i dokumenty. Moja matka szła za nami, bez płaszcza, z rozpiętym kołnierzem bluzki.

W gabinecie pachniało środkiem do dezynfekcji i mokrym papierem. Na krześle przy łóżku siedział mężczyzna o siwych skroniach. Miał zabandażowaną szyję i rękę podłączoną do kroplówki.

Spojrzał na moją matkę.

— Nie sądziłem, że jeszcze panią zobaczę.

Matka zatrzymała się w drzwiach.

— Tego człowieka nie powinno tu być.

— Właśnie dlatego przeżył — odpowiedział lekarz.

Doktor Selin położył na biurku teczkę.

— To Niko Vardan, brat mężczyzny, który miał przyjąć jedną z dziewczynek. Nie wiedział, że jego rodzina chce kupić dziecko. Myślał, że chodzi o legalną pomoc medyczną.

Niko przełknął ślinę.

— Kiedy przeczytałem umowę, odmówiłem podpisania. Dwa dni później ktoś zaatakował mnie na parkingu.

Matka zacisnęła palce na pasku torebki.

— To nie ja.

— Nie powiedziałem, że pani — odparł Niko. — Powiedziałem tylko, że człowiek, który mnie uderzył, pracował dla pani.

Doktor przesunął w moją stronę kopię umowy.

— Podpis świadka należy do Rada, kierowcy pańskiej matki. Ale na odwrocie jest jego odręczna notatka. Zostawił ją w klinice przed ucieczką.

Przeczytałem: „Pani Araksi kazała przeciąć przewód. Miała dostać resztę pieniędzy po pogrzebie”.

Moja matka usiadła ciężko na krześle.

— Chciałam tylko zdobyć pieniądze na leczenie — powiedziała.

— Dzieci były zdrowe — odpowiedziałem.

— Nie wiedziałam tego!

— Wiedziałaś, że Nare odmówiła.

— Ona chciała cię zostawić z długami! — krzyknęła. — Powiedziała, że sprzeda mieszkanie, żeby zapłacić za badania. Pośrednik obiecał, że jedna córka trafi do rodziny, która opłaci terapię. Bałam się, że obie zostaną bez pieniędzy, a ty będziesz samotnym wdowcem z dwójką dzieci.

Poczułem, jak coś we mnie pęka. Nie dlatego, że nagle ją zrozumiałem. Dlatego, że przez cały czas nazywała własny strach troską.

— Mogłaś mi powiedzieć.

— Nie pozwoliłbyś.

— Oczywiście, że nie.

Niko podniósł wzrok.

— Pańska żona przyszła do mnie wieczorem przed wypadkiem. Dała mi zdjęcie obu dziewczynek i powiedziała: „Jeśli coś mi się stanie, proszę nie pozwolić, żeby rozdzielili moje dzieci”.

Mane rozpłakała się bezgłośnie.

— Dlaczego nie powiedziałeś tego wcześniej?

— Bałem się. Potem ktoś próbował mnie zabić.

Doktor Selin otworzył ostatnią kopertę. W środku znajdował się testament Nare, napisany własnoręcznie w klinice. Nie zostawiła pieniędzy. Nie miała wielkiego majątku. Zostawiła mi jednak mieszkanie, opiekę nad córkami i jedno żądanie: jeśli jej matka spróbuje rozdzielić bliźniaczki, mam natychmiast przekazać dokumenty Mane.

Pod spodem dopisała: „Aram nie potrzebuje ratunku przed własnym ojcostwem. Potrzebuje prawdy”.

Czytałem te słowa tak długo, aż litery zaczęły się rozmazywać.

Moja matka uklękła przede mną. Nie dotknęła mnie. Jej dłonie zawisły kilka centymetrów nad moim kolanem.

— Wybacz mi — wyszeptała.

— Nie wiem, czy potrafię.

— Nie proszę, żebyś zapomniał.

— Nare nie żyje przez twoje decyzje.

Zadrżała.

— Rado przeciął przewód. Ja tylko kazałam mu ją zatrzymać.

— To wystarczyło.

Drzwi gabinetu otworzyły się. Weszła pracownica opieki rodzinnej z dokumentami. Nie było krzyku ani widowiska. Poinformowała moją matkę, że do czasu wyjaśnienia sprawy nie może zbliżać się do dzieci. Niko miał złożyć zeznania, a Rado został odnaleziony na dworcu dzięki adresowi zapisanemu w notatce.

Matka spojrzała na bliźniaczki.

— Mogę je pocałować?

Chciałem odmówić. Naprawdę chciałem.

Ale pomyślałem o Nare, która nawet w ostatniej wiadomości nie prosiła o zemstę. Prosiła tylko, żeby córki pozostały razem.

Podałem matce jedną z dziewczynek, lecz trzymałem dłoń pod jej głową. Jej policzek dotknął maleńkiego kciuka wnuczki.

— Ona ma twoje oczy — powiedziała matka.

— Nie. Ma oczy Nare.

Kiedy oddała mi dziecko, nie próbowała już protestować. Wyszła z kliniki między dwiema pracownicami, a jej kroki odbijały się od białej posadzki. Nie czułem triumfu. Czułem ciężar, który dopiero teraz miał prawdziwy kształt.

Wieczorem wróciłem do mieszkania z Mane. Prąd już działał. Na stole leżały rozrzucone kartki, a obok nich różowa spinka Nare, wyjęta z kieszeni jej czarnego płaszcza.

Mane włączyła ostatni fragment wiadomości.

— Aram, jeśli kiedyś zwątpisz, popatrz na nie obie. Nie oddzielaj ich, nawet jeśli świat będzie próbował wmówić ci, że tak będzie łatwiej.

Jedna córka zaczęła płakać. Druga odpowiedziała jej niemal natychmiast, jakby słyszała ją przez ścianę.

Ułożyłem je obok siebie w jednym łóżeczku, choć były dwa. Ich dłonie odnalazły się pod kocem.

Różową spinkę przypiąłem do kartki z imionami, którą Nare zostawiła na lodówce.

Pod dwoma imionami dopisałem jedno zdanie: „Razem, jak obiecałaś”.

Оцените статью