CZĘŚĆ 4 — Wróciłam do rodzinnej wsi po nocnym telefonie, a kiedy przeczytałam wiadomość matki, mój brat nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

…Przez chwilę nikt się nie poruszył.

Na zdjęciu matka leżała przy kuchennym stole. Kubek z makami był rozbity obok jej głowy, a lawendowy woreczek spoczywał na jej piersi.

— To niemożliwe — powiedziałam. — Przecież była w domu.

Helena podeszła do mnie i przyjrzała się fotografii.

— Tło się zgadza. To kuchnia Zofii.

Paweł wyrwał mi telefon z ręki.

— Kiedy to zrobiono?

— Nie wiem.

Roman Wolski wyjął własny telefon i spojrzał na ekran. Jego twarz stwardniała.

— Wiadomość przyszła z numeru jednego z ludzi, których wynająłem do pilnowania terenu.

— Więc ich znasz? — zapytałam.

— Znam nazwisko. Nie wiem, gdzie są.

Notariusz zadzwonił po pomoc medyczną, ale ja już biegłam po schodach. Paweł próbował mnie zatrzymać.

— Marta, nie jedź tam!

— Dlaczego?

— Bo to pułapka.

— Skąd wiesz?

Nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Wsiadłam do samochodu. Paweł usiadł obok, zanim zdążyłam zamknąć drzwi. Na tylne siedzenie wskoczyła Helena, a Wolski pojechał za nami własnym autem. Notariusz został, żeby zabezpieczyć dokumenty i zawiadomić lekarza rodzinnego Zofii.

Droga do starego młyna prowadziła przez pola, które Paweł chciał sprzedać. W marcowym świetle wyglądały jak rozcięta ziemia. Na jednym z palików ktoś zawiesił białą wstążkę, znak geodetów wyznaczających przyszłą drogę.

— Wolski, powiedz prawdę — zażądałam przez uchylone okno. — Po co naprawdę chciałeś tę ziemię?

Jechaliśmy obok siebie.

— Nie chodziło tylko o magazyny — odpowiedział.

— O co?

— Pod doliną są stare tunele po spółdzielni zbożowej. Podczas wojny przechowywano tam dokumenty własności i kosztowności. Ktoś odkrył, że część nadal może tam być.

Spojrzałam na Pawła.

— Wiedziałeś?

— Wiedziałem, że Wolski czegoś szuka. Nie wiedziałem czego.

— I dlatego sprzedałeś ziemię?

— Potrzebowałem pieniędzy.

— Do spłaty długów?

— Do leczenia matki — powiedział cicho. — Miała niewydolność serca. Lekarze chcieli operować natychmiast. Nie miałem pieniędzy, a bank odmówił mi kredytu.

Zacisnęłam dłonie na kierownicy.

— Mogłeś zadzwonić.

— Dzwoniłem. Ty nie odbierałaś.

Przypomniałam sobie tamten rok. Zmieniłam numer po śmierci ojca. Wysłałam matce nowy adres, ale Paweł nigdy nie odpowiedział. Myślałam, że nie chce mnie znać.

Nie mogłam jednak pozwolić, by jego strach usprawiedliwił to, co zrobił babci.

Młyn stał nad rzeką, bez skrzydeł i bez drzwi. O siedemnastej trzydzieści znaleźliśmy matkę w dawnej izbie maszyn. Siedziała na krześle, związana sznurem, lecz przytomna. Na jej czole widniał siniak.

Obok niej stał mężczyzna w żółtej kamizelce. Rozpoznałam go z czarnego samochodu.

— Pan Wolski — powiedział. — Przyniósł pan dokument?

— Nie ma żadnej umowy — odpowiedział Wolski.

Mężczyzna przystawił matce nóż do szyi.

— W takim razie kobieta zostaje tutaj.

Paweł zrobił krok naprzód.

— To ja podpisałem.

— Paweł! — krzyknęła matka.

— To ja podałem babci leki — powiedział. — Ale nie chciałem jej zabić. Chciałem tylko czasu. Wolski obiecał pieniądze na operację mamy i ochronę dla nas wszystkich.

Wolski odwrócił się gwałtownie.

— Zamknij się.

W tym samym momencie Helena upuściła swoją torebkę. Metalowy klucz uderzył o beton i potoczył się pod nogi porywacza. Mężczyzna odruchowo spojrzał w dół. Paweł rzucił się na niego. Nóż przeciął rękaw jego koszuli, ale nie skórę.

Ja dopadłam matki i zaczęłam rozwiązywać sznur.

— Wytrzymaj, mamo.

— Nie zostawiaj Pawła — wyszeptała.

— Nie wiem, czy potrafię mu wybaczyć.

— Nie prosiłam cię o wybaczenie. Proszę, żebyś go nie oddała w ręce tych ludzi.

Wolski uciekł przez boczne drzwi młyna. Helena pobiegła za nim, krzycząc, że zna jego samochód. Po chwili usłyszeliśmy trzask i odgłos uruchamianego silnika.

Paweł leżał na podłodze, trzymając się za ramię. Krew przesiąkała przez koszulę.

— Pomóż mi wstać — powiedział.

— Najpierw powiedz, gdzie jest drugi dokument.

Wskazał klucz.

— Pod młynem. W skrytce numer siedem.

Zeszliśmy po kamiennych schodach do piwnicy. Wilgoć kapała z sufitu, a rzeka szumiała za grubą ścianą. Klucz otworzył żelazną skrzynkę. W środku znajdowała się teczka, testament Zofii i księga z nazwiskami rodzin, które po wojnie straciły swoje gospodarstwa.

Na pierwszej stronie babcia napisała: „Ziemia nie jest nagrodą dla tego, kto potrafi ją ukraść. Ma wrócić do tych, którym ją odebrano”.

Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego Helena mówiła o wysiedlonych. Zofia przez całe życie szukała potomków dawnych właścicieli. Chciała, by dolina stała się wspólnym gospodarstwem, miejscem pracy dla mieszkańców, a nie cudzym magazynem.

Matka podpisała dokumenty przekazujące jej część udziałów fundacji założonej przez babcię. Paweł stracił możliwość sprzedaży, lecz dostał leczenie matki opłacone z pieniędzy, które Zofia odłożyła właśnie na ten cel. W testamencie nie pominęła go. Zostawiła mu dom, pod warunkiem że będzie pracował przy odbudowie młyna i publicznie przyzna się do fałszerstwa.

Nie było prostego zwycięstwa.

Było postępowanie w sprawie podrobionych dokumentów i narażenia babci na śmierć. Były zeznania Heleny, notariusza i lekarza, który potwierdził, że Zofia mogła przeżyć, gdyby dawka leków nie została podwojona. Paweł nie uciekł. Sam oddał telefon i klucze do gospodarstwa, zanim ktokolwiek zdążył go o to poprosić.

Roman Wolski został zatrzymany na stacji kolejowej z walizką pełną dokumentów dotyczących tuneli. W środku znaleziono także listę nazwisk ludzi, których chciał zastraszyć. Jego spółka straciła pozwolenie na inwestycję, a dolina została objęta ochroną konserwatorską.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się trzy dni później w szpitalnej sali. Matka leżała pod kroplówką, a Paweł siedział przy jej łóżku z ręką w temblaku. Ja stałam przy oknie, trzymając testament Zofii.

— Nie chcę, żebyś mi wybaczała — powiedział Paweł.

Odwróciłam się.

— To dobrze.

— Chcę tylko, żebyś podpisała dokument fundacji. Bez ciebie nie da się odzyskać pól.

— Podpiszę. Ale nie dla ciebie.

— Wiem.

Matka otworzyła oczy.

— Wasza babcia powiedziałaby teraz, żebyście przestali mówić jak obcy ludzie.

— Babcia mówiła wiele rzeczy — odpowiedziałam.

— Najczęściej miała rację.

Paweł położył na kołdrze mały lawendowy woreczek. Znalazł go w młynie, za deską przy skrytce numer siedem. W środku nie było już klucza. Były za to zasuszone nasiona.

— Chciałem je wyrzucić — powiedział. — Ale nie potrafiłem.

Wzięłam woreczek.

— Wiosną posadzimy lawendę przy młynie.

— Razem?

Spojrzałam na jego zabandażowane ramię, potem na matkę i na testament, który przez tyle lat leżał ukryty przed wszystkimi.

— Będę przy podpisywaniu dokumentów. Resztę musisz zrobić sam.

Skinął głową.

Nie przytuliliśmy się. Nie było jeszcze czego udawać.

Tydzień później mieszkańcy zebrali się przed młynem. Na drewnianym stole położono księgę dawnych właścicieli, a obok niej woreczek z lawendą. Helena czytała nazwiska, matka rozdawała gorącą herbatę, a Paweł wbijał pierwszą tablicę z napisem: „Dolina Zofii — wspólna ziemia mieszkańców”.

Kiedy przyszła kolej na moje nazwisko, trzymałam w dłoni pióro, którym notariusz złamał pieczęć tamtego dnia.

— Marta — zawołał Paweł. — Brakuje twojego podpisu.

Podeszłam do stołu.

Pod dokumentem znajdowało się miejsce na moje imię, a tuż obok, po raz pierwszy od śmierci ojca, także na jego nazwisko jako dawnego współwłaściciela.

Podpisałam się powoli.

Nad rzeką zadzwoniły dzwony. Matka podniosła twarz ku niebu i powiedziała cicho:

— Daj Boże zdrowie, spokojne niebo i błogosławieństwo.

Tym razem nikt nie wypowiedział tego jak prośby o ratunek.

Słowa babci zostały nad doliną jak obietnica, której nie dało się już sprzedać.

Przegapiłeś początek?

← Czytaj historię od pierwszej części

Оцените статью