CZĘŚĆ 4 — Mąż nie odbierał, gdy jego matka umierała, lecz po trzydziestym pierwszym telefonie odezwała się obca kobieta — i zbladła

CZĘŚĆ 4

— To niemożliwe — powiedziałam.

Pielęgniarka powtórzyła nazwisko z dokumentu.

— Laura Barrera.

Poczułam, jak podłoga usuwa się spod moich stóp.

Artur odebrał ode mnie telefon.

— Proszę nie dotykać oryginału dokumentacji — powiedział. — Zaraz tam będziemy.

Gabriel patrzył na mnie z niepokojem.

— Czy ktoś miał dostęp do pani dokumentów?

— Adrian. Kancelaria firmy. Szpital. Każdy, kto widział mój dowód.

— I Beata — dodał Artur. — Ona wiedziała, że ktoś może użyć twojego nazwiska.

W drodze powrotnej nie odezwałam się ani razu. Srebrny kluczyk leżał w kieszeni płaszcza i przy każdym zakręcie uderzał o metalową sprzączkę. Ten drobny dźwięk przypominał mi ostatnie słowa Beaty: „Nie dawaj Adrianowi”.

W szpitalu czekała na nas ordynatorka, doktor Elena Ruiz. Położyła na stole dwie teczki.

— Oto recepta wystawiona sześć dni przed śmiercią. Podpis doktora Salgado jest prawdziwy. A to karta odbioru leków.

Podpis wyglądał jak mój.

— Kiedy ją odebrano? — zapytałam.

— Osiemnastej czterdzieści. Zarejestrowano, że miała pani przy sobie srebrną bransoletkę z małą gwiazdą.

Spojrzałam na własny nadgarstek. Bransoletkę dostałam od Beaty pięć lat wcześniej, ale tamtego dnia zostawiłam ją w domu, ponieważ zapięcie pękło.

— To nie byłam ja.

Artur wskazał zdjęcie z kamery przy aptece. Kobieta w moim płaszczu miała twarz zasłoniętą szalikiem, lecz na ręce błyszczała bransoletka.

— Wiktoria — powiedziałam.

Doktor Ruiz pokiwała głową.

— Twarz jest niewyraźna, ale wzrost i budowa się zgadzają. Najważniejszy jest jednak numer recepty. Została zmieniona po śmierci Beaty.

— Kto to zrobił?

— Ktoś, kto miał dostęp do systemu.

W tej samej chwili do gabinetu wszedł doktor Salgado. Wyglądał na wyczerpanego. Trzymał czapkę w obu dłoniach.

— Nie podałem jej tej substancji — powiedział. — Przysięgam.

— Zmieniłeś dawki — odparłam.

— Tak. Na polecenie Adriana. Byłem tchórzem i potrzebowałem pieniędzy. Ale kiedy zrozumiałem, że chce ją zabić, przestałem. Beata już wtedy miała własny plan.

— Jaki?

Doktor wyjął z kieszeni złożoną kartkę.

— Kazała mi pobrać próbkę krwi i wysłać ją do niezależnego laboratorium. Wiedziała, że ktoś poda jej coś, czego nie zobaczy zwykłe badanie.

— Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?

— Adrian zagroził mojej córce. A potem Beata zmarła, zanim zdążyłem dostarczyć wyniki.

— Nie zmarła z powodu twoich zmian? — spytałam.

— Osłabiły ją. Przyznaję. Ale końcową substancję podał ktoś inny.

Wtedy drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie. Adrian stał na korytarzu, z walizką w ręce i twarzą napiętą od gniewu.

— Wystarczy tej farsy — powiedział. — Laura, chodź ze mną.

— Dokąd? Do Wiktorii?

— Ona nie ma z tym nic wspólnego.

— Zapłaciłeś jej siedemdziesiąt milionów.

— To były pieniądze firmy.

— A fałszywe kredyty na moje nazwisko?

Adrian podszedł bliżej.

— Podpisałaś dokumenty małżeńskie. Przez lata miałaś dostęp do rachunków.

Artur położył na stole kopię jego planu.

— Nie podpisywała. A ten dokument został sporządzony sześć miesięcy temu.

Adrian spojrzał na kartkę, potem na mnie.

— Mama cię wykorzystała. Zawsze to robiła. Chciała, żebyś zniszczyła własne małżeństwo.

— Beata przez dwadzieścia lat chroniła mnie przed tobą.

— Nie wiesz, co zrobiła mojemu ojcu!

— Wiem — odpowiedział Gabriel, pojawiając się za plecami Artura.

Adrian zamarł. Walizka wysunęła mu się z dłoni i uderzyła o podłogę.

— Tato?

Gabriel spojrzał na niego długo.

— Twoja matka skłamała, że cię porzuciłem. Ale ty potem zrobiłeś dokładnie to, przed czym chciałem cię ostrzec.

Adrian cofnął się o krok.

— Nie masz prawa mnie osądzać.

— Nie osądzam. Pytam. Czy to ty kazałeś Wiktorii odebrać lekarstwa?

Adrian odwrócił się do mnie.

— To był wypadek.

Nikt się nie odezwał.

— Jaki wypadek? — spytałam.

Jego twarz drgnęła.

— Wiktoria miała tylko zabrać dokumenty. Nie wiedziałem, że weźmie fiolkę.

— Wiedziałeś, że ją zabrała.

— Chciałem, żeby mama podpisała przeniesienie udziałów. Nie chciałem jej zabijać.

Doktor Salgado zamknął oczy.

— Ale wiedziałeś, co jej podano.

Adrian zacisnął dłonie.

— Myślałem, że będzie spała. Miała umrzeć później, naturalnie. Wszystko miało wyglądać jak choroba.

Prawda nie spadła na mnie jak grom. Była cięższa. Osuwała się powoli, kawałek po kawałku, zabierając ze sobą ostatnie wspomnienie mężczyzny, którego poślubiłam.

Artur natychmiast zabezpieczył dokumenty i przesłał kopie do niezależnego laboratorium oraz księgowych firmy. Nie potrzebowaliśmy teatralnej zemsty. Fałszywe zobowiązania zostały unieważnione, ponieważ podpisy wykonano przy użyciu matrycy stworzonej z dawnych formularzy. Majątek Beaty nie przeszedł na Adriana. Zgodnie z jej testamentem udziały firmy otrzymali pracownicy, których oszczędności próbował ukraść, a fundusz dla rodzin chorych na serce dostał dom Beaty.

Wiktoria próbowała uciec z Hawajów, lecz zanim zdążyła sprzedać willę, bank zamroził jej rachunki. Doktor Salgado oddał część pieniędzy na leczenie córki Mariany, a resztę przeznaczył na fundusz Beaty. Nie wybieliło to jego winy. Przynajmniej przestał ją ukrywać.

Adrian stracił firmę, żonę i nazwisko, za którym przez lata się chował. Gabriel nie pojechał z nim. Został w ośrodku, bo powiedział, że nie potrafi być ojcem dla człowieka, który wciąż uważał kradzież za prawo dziedziczenia.

Przed odejściem Adrian poprosił mnie o chwilę rozmowy.

Spotkaliśmy się w pustym archiwum kancelarii. Na stole leżała drewniana skrzynka Beaty, a obok niej srebrny kluczyk z wygrawerowanym słońcem.

— Czy kiedykolwiek mnie kochałaś? — zapytał.

— Tak.

— A teraz?

Spojrzałam na jego dłonie. To one przez lata podpisywały przelewy, umowy i kłamstwa. Nie drżały już. Po prostu były puste.

— Teraz kocham pamięć o człowieku, którego uważałam za ciebie.

Przyjął te słowa bez krzyku. Potem wyjął z kieszeni mały klucz i położył go obok mojego.

— Mama dała mi go, kiedy miałem osiemnaście lat — powiedział. — Nigdy nie wiedziałem, co otwiera.

Artur podniósł głowę.

— To drugi zamek w skrzynce. Beata kazała go użyć dopiero wtedy, gdy oboje będziecie znali prawdę.

Otworzyliśmy ukrytą przegródkę. W środku znajdował się krótki list.

„Laura, jeśli dotarłaś aż tutaj, nie oddawaj im mojego domu z poczucia winy. Zrób z niego miejsce, do którego nikt nie będzie musiał przychodzić sam.”

Tydzień później w dawnej jadalni ustawiono pierwszy stół dla rodzin pacjentów. Mariana przyniosła rachunki funduszu, Gabriel naprawił zegar Beaty, a doktor Salgado podpisał zobowiązanie do pracy bez wynagrodzenia, dopóki nie spłaci każdej złotówki, którą przyjął od Adriana.

Na środku stołu położyłam srebrny kluczyk.

Nie jako pamiątkę po zdradzie.

Jako znak, że Beata nawet w ostatniej godzinie myślała o tym, kto jeszcze może zostać uratowany.

Kiedy Mariana zapytała, jak nazwę to miejsce, odpowiedziałam bez wahania:

— Dom pod Srebrnym Słońcem.

A potem Gabriel otworzył drzwi pierwszej rodzinie i powiedział:

— Wejdźcie. Beata zostawiła tu światło.

Оцените статью