CZĘŚĆ 4
— …a Sofia jest przy głównym zaworze gazu — dokończyła Teresa.
Przez sekundę słyszałam tylko deszcz uderzający w dach rezydencji i własny oddech.
Dante ścisnął metalową kasetę.
— Ile mamy czasu?
— Nie wiem — odpowiedziała Teresa. — Raffaele ręcznie otworzył dopływ. Jeśli zapali się choć jedna iskra…
— Mamo, gdzie jesteś?
— W oranżerii. Przy mnie jest strażnik, którego kupił. Ale Raffaele zostawił otwarty zawór, żeby zmusić was do wyboru.
Zza ściany dobiegły trzy szybkie stuknięcia.
Puk. Puk. Puk.
Sofia.
Przyłożyłam dłoń do cegieł.
— Skarbie, słyszysz mnie?
Puk. Puk.
— Powiedz jej, żeby nie oddychała głęboko — rzucił Dante. — Idziemy po nią.
— Nie. Ty idziesz do oranżerii.
Spojrzał na mnie ostro.
— Nie rozdzielimy się.
— Raffaele chce, żebyś pobiegł za Teresą. Zna ten tunel lepiej od ciebie. Sofia jest przy zaworze, a Bruno już wie, gdzie.
Pies warczał przy kratownicy, za którą przebiegała rura. Znalazłam na ścianie małą dźwignię, lecz była zablokowana przez grubą rdzę.
Dante wyjął z kieszeni nóż.
— Odsuń się.
— Nie. To ja ją otworzę.
— Elena, nie mamy czasu na udowadnianie czegokolwiek.
— Nie udowadniam. Ratuję córkę.
Wsadziłam nóż w szczelinę i nacisnęłam całym ciężarem. Metal puścił z trzaskiem. Krata opadła, odsłaniając ciasne przejście. Bruno przecisnął się pierwszy.
Dante złapał mnie za rękę.
— Jeśli coś zobaczysz, nie negocjuj z nim.
— To ty negocjujesz z ludźmi, którzy zabijają mężów?
Jego twarz stwardniała.
— Próbowałem znaleźć dowody. Teresa zabroniła mi powiedzieć ci, że Miguel pracował dla mnie, bo Raffaele miał ludzi wszędzie. Gdybym przyznał, że żyje w mojej rodzinie ktoś, kto go wydał, zabiłby ciebie i Sofię.
— A więc przez trzy lata pozwalałeś mi myśleć, że mój mąż zginął przypadkiem.
— Każdego dnia chciałem ci powiedzieć.
— To nie to samo, co powiedzieć.
Bruno zatrzymał się przed żelaznymi drzwiami. Po drugiej stronie usłyszałam szloch Sofii.
— Mamo!
— Jestem tutaj!
— Nie mogę ruszyć ręki! Pan z klamrą trzyma zawór!
Dante odsunął mnie.
— Raffaele!
— Wreszcie — odpowiedział mężczyzna. — Zostaw broń i kasetę.
— Puść dziecko.
— Najpierw księga.
— Miguel zostawił tylko tę kasetę.
Raffaele roześmiał się po drugiej stronie.
— Nadal kłamiesz dla matki? Druga księga jest w grobowcu Morettich. Miguel schował ją pod płytą z nazwiskiem twojego ojca. Teresa wie, że mam rację.
— Nie mam drugiej księgi — powiedziała Teresa z oddali. — Mam coś lepszego.
Rozległ się głuchy odgłos uderzenia, a potem krzyk strażnika. Teresa musiała uwolnić się z więzów.
— Raffaele, przez trzy lata myślałeś, że pilnujesz starej kobiety — powiedziała. — Nie zauważyłeś, że wszystkie rachunki, które kradłeś, były kopiami. Oryginały przekazałam Miguelowi.
Nastała krótka cisza.
Raffaele zaczął przeklinać.
To był błąd.
Dante rozpoznał moment, w którym jego wuj stracił kontrolę. Uderzył barkiem w drzwi, ale zamek wytrzymał. Bruno rzucił się na zawiasy. Ja zobaczyłam przy podłodze wąską dźwignię, taką samą jak przy kracie.
— Dante, cofnij się!
Nacisnęłam ją.
Drzwi otworzyły się gwałtownie do środka, a Bruno wpadł prosto na Raffaelego. Mężczyzna przewrócił się na kamienną posadzkę. Miał czarne buty i srebrną klamrę przy lewym. W jednej dłoni trzymał zapalniczkę, w drugiej nóż.
Sofia siedziała przy mosiężnym zaworze, przyciśnięta do ściany. Jej policzek był zadrapany, ale żyła.
— Mamo!
Pobiegłam do niej. Dante kopniakiem odsunął nóż Raffaelego, a Bruno przycisnął jego ramię do ziemi.
— Nie ruszaj się — powiedział Dante.
— To mój dom! — syknął Raffaele. — To ja zbudowałem te tunele. To ja utrzymałem tę rodzinę przy życiu!
— Utrzymywałeś przy życiu własny strach — odpowiedział Dante.
— Twój ojciec oddałby mi wszystko, gdyby nie ta przeklęta księgowość. Miguel chciał zabrać pieniądze, które należały do nas!
— Pieniądze, które zabierałeś ludziom sprzedawanym przez twoje magazyny — powiedziała Teresa.
Stała w drzwiach oranżerii, blada, z rozciętym łukiem brwiowym. W ręku trzymała pęk kluczy i plik oryginalnych rachunków.
Raffaele spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Ty?
— Ja namówiłam Elenę, żeby przyjęła pracę. Nie po to, żeby ją kontrolować. Po to, żebyś nie mógł jej znaleźć.
— Wiedziałaś, że Miguel żyje?
Pytanie wyszło ze mnie, zanim zdążyłam je zatrzymać.
Teresa podeszła bliżej.
— Nie. Miguel zginął tamtej nocy. Ale przed śmiercią przekazał mi list. Napisał, że jeśli coś mu się stanie, mam zabrać ciebie i Sofię do Morettich. Nie ufał nikomu poza mną.
Odnalazłam wzrokiem Dantego.
— A ty?
— Wiedziałem, że Teresa cię chroni. Nie wiedziałem, że Raffaele dotarł do tunelu. Kiedy Sofia zaczęła słyszeć pukanie, podejrzewałem, że ktoś szuka kasety. Nie wiedziałem, że człowiek jest tak blisko.
Raffaele szarpnął się pod łapą Bruna.
— Nie macie pojęcia, co zrobicie, jeśli otworzycie te księgi. Wszyscy partnerzy Morettich odwrócą się od ciebie, Dante. Stracisz rezydencję, firmy, nazwisko.
Dante podniósł metalową kasetę.
— Właśnie dlatego je otworzę.
— Twój ojciec tego nie chciał.
— Mój ojciec nie żyje od dziesięciu lat. Ty przez cały ten czas udawałeś, że jego cień daje ci władzę.
Dante zwrócił się do Teresy.
— Przyprowadź księgowego i wszystkich kierowników. Jeszcze tej nocy pokażemy im dokumenty.
— To będzie wojna — powiedziała.
— Już trwa.
Raffaele zaczął się śmiać, lecz śmiech przeszedł w kaszel. Próbował jeszcze sięgnąć po zapalniczkę. Sofia zerwała się z podłogi i kopnęła ją pod kratę.
— To za moje okno — powiedziała.
Spojrzałam na nią i poczułam, jak coś we mnie pęka. Przez miesiące myślałam, że jej nocne lęki są dziecięcą wyobraźnią. Były ostrzeżeniem.
Dante uklęknął przy niej.
— Sofia, przepraszam.
— Za co?
— Że pozwoliłem, żeby ktoś pukał do twojego okna.
— To nie ty pukałeś?
— Nie.
Sofia zerknęła na mnie.
— Mamo, możesz zostać ze mną, kiedy otworzymy tę kasetę?
Usiadłam obok niej na zimnej posadzce. Dante otworzył wieko. W środku, pod listem Miguela, znajdował się jeszcze jeden przedmiot: mały plastikowy grzebień Sofii z różową rączką, który zaginął jej w dniu pogrzebu ojca.
Na jego odwrocie Miguel wydrapał krótki napis: „Dla mojej małej gwiazdy. Mama powie ci kiedyś prawdę”.
Sofia dotknęła napisu palcem.
— Tata pamiętał, że lubię gwiazdy.
— Pamiętał wszystko — odpowiedziałam.
Nie powiedziałam jej jeszcze, że prawda o ojcu będzie bolała. Nie powiedziałam, że nie był przypadkową ofiarą, lecz człowiekiem, który próbował nas uratować. Powiedziałam tylko to, co mogła unieść.
— Twój tata cię kochał. I zostawił nam drogę, żebyśmy mogły przeżyć.
W rezydencji rozległy się kroki. Kierownicy i strażnicy zbiegali do oranżerii. Teresa położyła rachunki na marmurowym stole. Dante przedstawił każdy podpis, każdą płatność i każde nazwisko. Nie musiał podnosić głosu. Dokumenty mówiły za niego.
Raffaele patrzył, jak ludzie, którzy przez lata wykonywali jego rozkazy, odsuwają się od niego jeden po drugim.
Najbardziej bolało go nie to, że został pokonany przez Dantego.
Bolało go, że nikt nie chciał już stać obok niego.
Przed świtem przekazano go ludziom, którzy mieli rozliczyć jego interesy i doprowadzić do ujawnienia całej sieci. Dante nie pozwolił mu zniknąć w tunelu ani zawrzeć kolejnego układu. Tym razem każdy rachunek, każdy magazyn i każde nazwisko miały wyjść na światło dzienne.
Teresa trafiła do lekarza z rozciętym łukiem brwiowym, ale odmówiła odejścia, dopóki nie zobaczyła, że Sofia jest bezpieczna. Bruno nie odstępował córki nawet wtedy, gdy siedziała owinięta kocem na schodach oranżerii.
Dante został przy mnie.
— Nie oczekuję, że mi wybaczysz — powiedział.
— Dobrze.
— Ale będę mówił ci prawdę, nawet jeśli będzie kosztowna.
Spojrzałam na kasetę, rachunki i mały grzebień z różową rączką.
— Zacznij od tego, co było w drugiej księdze.
— Jest w grobowcu.
— Pojedziemy tam po świcie.
— Razem?
— Razem. Nie dlatego, że ci ufam bezgranicznie. Dlatego, że Miguel zostawił tę drogę dla mnie.
Sofia podeszła do tunelu i przyłożyła dłoń do ceglanej ściany.
— Mamo, teraz już nikt tam nie mieszka?
Dante spojrzał na zablokowane przejście.
— Nie. Ale możemy je zamknąć tak, żeby nikt nigdy więcej nie dotarł do twojego okna.
Sofia pokręciła głową.
— Nie zamykajcie go całkiem.
— Dlaczego? — zapytałam.
Wsunęła palec w szczelinę między cegłami i uśmiechnęła się przez łzy.
— Bo tata zostawił tam drogę do prawdy.
A potem trzy razy stuknęła w mur, a z ciemności po drugiej stronie odpowiedziało jej echo.
Przegapiłeś początek?




