CZĘŚĆ 4
Nazwisko brzmiało: Andrzej Alcázar.
Ojciec Roberta.
Przez chwilę nie rozumiałam, dlaczego Elena patrzy na ten dokument tak, jakby właśnie znalazła brakujący element układanki.
— Pański ojciec nie żyje od sześciu lat — powiedziała.
Robert wbił wzrok w ekran.
— To stary pełnomocnik.
— Wystawiony trzy miesiące temu — odpowiedziała Elena. — Z podpisem, którego nie mógł złożyć z oczywistego powodu.
Kamila zrobiła krok do tyłu.
— Mówiłeś, że wszystko jest legalne.
— Bo jest.
— Na nazwisko zmarłego człowieka?
Robert zacisnął szczękę.
— Nie wtrącaj się.
Pani Różańska poprosiła obsługę, aby odsunęła gości od naszego stolika. Muzyka ucichła całkowicie. Kryształowe lampy odbijały się w kieliszkach, lecz nikt już nie udawał, że uczestniczy w zwykłej gali.
Elena położyła dokument na stole.
— Łucja twierdzi, że ten pełnomocnik umożliwił przeniesienie kolejnych środków z funduszu inwestycyjnego należącego do pańskiej rodziny. Nie z konta spółki Kamili. Z rachunku, do którego dostęp miał pański ojciec jako powiernik.
— To niemożliwe — powiedział Robert.
— Właśnie dlatego trzeba sprawdzić, kto użył jego nazwiska.
Spojrzałam na Roberta.
— Twój ojciec miał być powiernikiem naszej rodzinnej umowy majątkowej?
— Nie rozumiesz tych spraw.
— Przez jedenaście lat słyszałam to zdanie. Dzisiaj rozumiem wystarczająco dużo.
Mateusz siedział obok mnie, ściskając telefon obiema dłońmi. Na jego kolanach leżała granatowa serwetka, zmięta tak mocno, że została na niej siatka odciśniętych nitek.
— Tato — powiedział — czy dziadek wiedział, że zabierasz pieniądze mamy?
Robert spojrzał na niego.
— Twój dziadek zostawił mi firmę.
— Ale nie zostawił ci mamy.
Robert zrobił krok do syna.
— Mateusz, nie mieszaj się.
— Sam mnie w to wciągnąłeś, kiedy nagrywałeś rozmowę przy otwartych drzwiach.
— To nagranie nie powinno istnieć.
— Ale istnieje — odpowiedziałam.
Elena wzięła mnie na bok, w stronę marmurowej kolumny.
— Muszę powiedzieć ci coś, czego nie chciałam ujawniać przed wszystkimi — szepnęła. — Łucja znalazła jeszcze jeden rachunek. Pieniądze nie służyły wyłącznie mieszkaniu Kamili. Część trafiała do konta Roberta, ale część wracała do firmy.
— Po co?
— Żeby pokryć długi Grupy Alcázar. Robert nie budował nowego życia. Łatał firmę, która od roku traciła płynność.
Poczułam ciężar w piersi.
To nie usprawiedliwiało zdrady ani oszustwa. Ale oznaczało, że jego plan był bardziej rozpaczliwy, niż sądziłam.
— Czy firma upadnie?
— Jeśli ukryte zobowiązania są tak duże, jak wskazują przelewy, prawdopodobnie tak. A wtedy wielu pracowników straci wszystko.
Wróciłyśmy do stolika. Robert stał przy Kamili, która trzymała mosiężny klucz.
— Ten klucz oddam bankowi — powiedziała. — Nie chcę mieszkania, które opłacono cudzym strachem.
— Nie możesz tak po prostu odejść — syknął Robert.
— Mogę. I właśnie to robię.
Podała mi klucz.
— Nie wiem, czy to pomoże, ale w mieszkaniu jest segregator. Robert trzymał tam kopie wszystkich przelewów. Bał się, że zapomni, co komu obiecał.
Elena spojrzała na mnie.
— To może być dowód, którego potrzebujemy.
Robert ruszył ku Kamili, lecz tym razem zatrzymał go ochroniarz fundacji.
— Proszę zostać na miejscu.
— Nie jestem przestępcą.
— Nikt tego nie powiedział — odparła pani Różańska. — Ale nie pozwolę, żeby ktokolwiek wynosił dokumenty z tej sali.
Robert odwrócił się do mnie.
— Walerio, jeśli przekażesz ten segregator, zniszczysz firmę. Ludzie stracą pracę. Rodziny zostaną bez pieniędzy.
— To ty przenosiłeś pieniądze.
— Chciałem uratować wszystko.
— Przede wszystkim siebie.
— Myślisz, że łatwo było patrzeć, jak firma mojego ojca tonie?
— Nie wiem. Nigdy mi nie powiedziałeś.
— Bo wiedziałem, co zrobisz.
— Co bym zrobiła?
— Zabrałabyś połowę. Odeszłabyś. Zostawiła mnie z długami.
— Byłam twoją żoną. Mogłam pomóc.
Zaśmiał się gorzko.
— Pomóc? Porzuciłaś karierę, żeby zajmować się Mateuszem. Nie rozumiałaś już firmy.
To zabolało bardziej niż zdrada, bo przez lata sama powtarzałam sobie, że nie mam prawa zabierać głosu przy stole pełnym jego wspólników.
Mateusz podniósł głowę.
— Mama rozumie, kiedy ktoś kłamie.
Robert spojrzał na niego i zamilkł na sekundę. Nie dlatego, że zabrakło mu odpowiedzi. Po prostu zobaczył człowieka, którego próbował odsunąć od prawdy, a który mimo wszystko ją odnalazł.
Elena zapakowała dokumenty do przezroczystej teczki.
— Jutro rano spotykamy się z zarządem i księgowymi. Bez ukrywania przelewów. Bez podpisywania czegokolwiek za zmarłych.
Robert chwycił mnie za nadgarstek.
— Jeśli pójdziesz z nimi, tracisz wszystko, co zbudowaliśmy.
Spojrzałam na jego rękę.
— Nie. Tracę tylko to, co zbudowałeś za moimi plecami.
Puścił mnie.
Następnego ranka w siedzibie Grupy Alcázar siedziałam przy długim stole obok Eleny, Łucji i dwóch członków zarządu. Robert wszedł ostatni. Nie miał już marynarki z gali. W ręku trzymał kartkę z własnym podpisem.
— Przyznaję się do przeniesienia pieniędzy — powiedział. — Ale nie do sfałszowania podpisu mojego ojca.
Łucja położyła przed nim drugi dokument.
— Ten podpis został zeskanowany z testamentu. Osoba, która go użyła, musiała mieć dostęp do prywatnego archiwum.
Robert spojrzał na mnie.
— Ty miałaś klucze do domu mojego ojca.
Poczułam, jak wszyscy przy stole odwracają głowy w moją stronę.
Przez sekundę wróciło stare uczucie: konieczność tłumaczenia się, zanim ktokolwiek zapyta.
Potem przypomniałam sobie dziewiętnaście sekund nagrania i twarz Mateusza przy kuchennym stole.
— Oddałam te klucze twojej matce sześć lat temu — powiedziałam. — Łucja ma potwierdzenie odbioru.
Łucja przesunęła rachunek przez stół.
— I jeszcze jedno. Skan podpisu został wykonany z komputera Roberta w dniu, kiedy był na spotkaniu z notariuszem.
Robert spojrzał na ekran.
— To nie dowodzi, że ja to zrobiłem.
Wtedy drzwi sali konferencyjnej otworzyły się i weszła jego matka, Helena. Trzymała metalowe pudełko po herbacie.
— Ja wiem, kto miał dostęp do archiwum — powiedziała.
Robert pobladł.
— Mamo, nie powinnaś tu przychodzić.
— Powinnam przyjść sześć lat temu. Twój ojciec nie zostawił ci firmy. Zostawił ci warunek. Jeśli wyprowadzisz pieniądze z majątku rodziny bez zgody żony, udziały przechodzą na fundusz pracowniczy.
Robert cofnął się.
— To niemożliwe.
Helena podała Elenie dokument z oryginalną pieczęcią.
— Waleria była wpisana jako współpowierniczka. Robert ukrył to przed nią.
Spojrzałam na Elenę.
— Co to znaczy?
— Że połowa udziałów firmy należy do ciebie. Nie jako nagroda. Jako prawo, które zostało przed tobą zatajone.
Robert oparł dłonie na stole.
— Jeśli przejmiesz udziały, firma zostanie rozbita.
— Nie — odpowiedziałam. — Zostanie przejrzana.
Zwołaliśmy zebranie pracowników jeszcze tego samego popołudnia. Nie było kamer ani dekoracji. Tylko sala magazynowa, zapach kartonu i ludzie, którzy od miesięcy słyszeli, że opóźnienia w wypłatach są chwilowe.
Stanęłam przed nimi z dokumentem w dłoni.
— Nie obiecam, że wszystko da się uratować — powiedziałam. — Obiecam tylko, że od dziś nikt nie dowie się o problemach firmy ostatni.
Robert stał pod ścianą. Kamila nie przyszła. Zostawiła klucz i oświadczenie, że będzie współpracować przy odzyskaniu pieniędzy.
Mateusz siedział w pierwszym rzędzie. Kiedy skończyłam, podszedł do mnie i podał mi swój telefon.
— Możesz usunąć film, jeśli chcesz.
Spojrzałam na ekran, na uchylone drzwi gabinetu i na własną twarz odbitą w czarnym szkle.
— Nie — powiedziałam. — Zachowamy go.
— Żeby go ukarać?
— Żebyś kiedyś pamiętał, że nawet kiedy dorośli kłamią, prawda może zacząć się od dziecka, które nie odwróci wzroku.
Robert podszedł do nas.
— Mateusz, przepraszam.
Syn nie odpowiedział od razu. Wyjął z kieszeni mały klucz do szafki szkolnej i zacisnął go w dłoni.
— Przeprosiny nie otwierają wszystkiego — powiedział. — Czasem trzeba znaleźć właściwy klucz.
Robert spojrzał na mnie.
— A ty? Co ze mną zrobisz?
— Nie będę decydować za ciebie, jak żyć. Ale nie będziesz już decydował za mnie.
Odwróciłam się do Łucji i podałam jej mosiężny klucz z numerem 407.
— Jutro otworzymy mieszkanie. Sprawdzimy każdy segregator, każdą umowę i każdy przelew. Jeśli coś należy do pracowników, wróci do nich. Jeśli coś należy do naszej rodziny, zostanie ujawnione.
Łucja skinęła głową.
Mateusz spojrzał na klucz, potem na mnie.
— Mamo, mogę pojechać z tobą?
— Możesz. Ale tym razem to dorośli będą nosić dokumenty.
Po raz pierwszy od wielu dni uśmiechnął się naprawdę.
A następnego ranka, gdy mosiężny klucz obrócił się w zamku mieszkania numer 407, z wnętrza wysunął się segregator. Na jego pierwszej stronie widniało zdanie zapisane ręką Roberta: „Jeśli Waleria to znajdzie, wszystko już się skończyło”.
Mateusz przeczytał je przez moje ramię.
— Nie, tato — powiedział cicho. — Dopiero zaczynamy czytać.
Przegapiłeś początek?




