CZĘŚĆ 4
Lekarz oddzwonił po trzech minutach, ale te trzy minuty rozciągnęły się jak cała noc.
Siedzieliśmy w małym gabinecie na drugim piętrze firmy. Za ścianą pracowały windy, ktoś biegł korytarzem, a w sali konferencyjnej Kurtis podnosił głos na Romana. Wszystko działo się jednocześnie, lecz ja słyszałam tylko własne serce.
Aleksander trzymał mnie za rękę.
— Jeśli nie chcesz teraz wiedzieć, możemy odłożyć rozmowę — powiedział.
— Nie. Przez jedenaście lat inni decydowali, co mam wiedzieć. Chcę usłyszeć wszystko.
Telefon znów zadzwonił.
Roman odebrał i włączył głośnik.
— Pani Sabino — powiedział kobiecy głos — otrzymaliśmy dodatkowe wyniki z kliniki, w której wykonywano pani zabiegi. Proszę przyjechać natychmiast.
— Czy z dzieckiem jest coś nie tak?
— Nie. Obecna ciąża rozwija się prawidłowo. Chodzi o pani wcześniejsze dokumenty.
Poczułam ulgę, ale zaraz potem wrócił lęk.
— Jakie dokumenty?
— Wynika z nich, że część leków podawanych pani po zabiegach nie była konieczna. Co więcej, w kilku kartach wpisano procedury, których pani nie miała.
Roman spojrzał na Aleksandra.
— Kto podpisywał te karty? — zapytałam.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Lekarz prowadzący miał umowę z firmą Kurtisa. Pieniądze przechodziły przez fundację należącą do Heleny.
Zacisnęłam palce na blacie.
— Chcieli, żebym nie mogła mieć dzieci?
— Tego jeszcze nie wiemy. Wiemy jednak, że po każdym poronieniu kierowano panią do tej samej kliniki i pobierano opłaty za zabiegi, których nie wykonano.
Nagle wszystkie noce nabrały innego znaczenia. Ból pooperacyjny. Krwawienia. Lekarze, którzy odpowiadali zdawkowo. Kurtis czekający przed gabinetem z bukietem lilii, mówiący, że mam być silna, choć jego oczy pozostawały suche.
Wróciliśmy do sali konferencyjnej.
Kurtis stał przy oknie. Nadia płakała, Helena trzymała się stołu, a na podłodze wciąż połyskiwały odłamki szkła.
— Powiedz im — rzucił Kurtis do matki. — Powiedz, że niczego nie wiedziałaś.
Helena zacisnęła usta.
— Wiedziałam o funduszu. Nie wiedziałam o klinice.
— Kłamiesz.
— To ty przynosiłeś rachunki! — krzyknęła. — To ty mówiłeś, że Sabina nigdy nie może urodzić dziecka, bo wtedy odzyska udziały!
Kurtis zbladł. Nadia cofnęła się pod ścianę.
— Co powiedziałeś? — spytałam.
Helena zaczęła płakać, lecz nie podeszła do mnie.
— Twój ojciec próbował go powstrzymać. Kurtis wysłał ludzi, żeby go zastraszyli. Ja podpisałam dokumenty, bo bałam się, że stracę wszystko.
Aleksander podniósł wzrok.
— A jednak zachowałaś kopię.
Helena skinęła głową. Z kieszeni wyjęła małą kartę pamięci w plastikowym etui, ozdobionym naklejką w kształcie żółtej gwiazdy.
— Przechowywałam ją w pudełku po broszce. Mam tam rachunki, wiadomości i kopie poleceń. Nie oddawałam jej Kurtisowi, bo wiedziałam, że któregoś dnia przyjdzie po mnie tak samo jak po Sabinę.
Kurtis rzucił się w jej stronę.
Roman chwycił go za ramię, zanim zdążył dotknąć matki.
— Nie waż się — powiedział.
Kurtis szarpnął się.
— Ona wszystko niszczy! Firma, moje nazwisko, moje dziecko!
Nadia otarła policzki.
— To nie jest twoje dziecko.
Wszyscy spojrzeli na nią.
— Co powiedziałaś? — zapytał Kurtis.
— Dziecko jest mojego byłego męża. Ty wiedziałeś o tym. Powiedziałeś, że nie ma znaczenia, bo potrzebowałeś ciężarnej kobiety, żeby wyrzucić Sabinę i przekonać zarząd.
Kurtis cofnął się tak gwałtownie, że uderzył biodrem w stół.
Nadia wyjęła z torebki kopertę.
— Zrobiłam badanie ojcostwa przed przyjściem tutaj. Nie będę rodzić dziecka dla człowieka, który kupuje cudze życie.
To był nieoczekiwany cios. Kurtis nie tracił żony ani tylko pieniędzy. Tracił kłamstwo, na którym zbudował pozycję.
Roman położył przede mną akt założycielski.
— Masz dwie możliwości. Możesz odzyskać pakiet kontrolny i sprzedać firmę. Albo przejąć ją i wyrzucić wszystkich, którzy cię skrzywdzili.
Spojrzałam na Aleksandra. Był blady, ale uśmiechał się smutno.
— Co zrobiłabyś, gdyby to nie była firma Kurtisa? — zapytał.
Pomyślałam o kobietach, które przychodziły do kliniki z taką samą nadzieją jak ja. O rachunkach za niewykonane zabiegi. O matkach, którym wmawiano, że ich ciała są winne.
— Nie sprzedam jej — powiedziałam. — Zmienimy ją w fundację i klinikę dla kobiet, które nie mogą opłacić leczenia.
Roman popatrzył na mnie z czymś, co przypominało dumę.
— To będzie kosztować.
— Wiem.
Kurtis roześmiał się krótko.
— Nie umiesz prowadzić firmy.
— Nie muszę umieć wszystkiego. Muszę tylko przestać pozwalać, żebyś decydował za mnie.
Dokumenty zostały podpisane tego samego wieczoru. Nie w sądzie, nie przy kamerach i nie wśród ludzi, którzy pragnęli widowiska. W gabinecie notariusza pachnącym kawą i pastą do podłogi przekazałam pełnomocnictwo Romanowi, a Aleksander złożył zeznanie dotyczące dawnego oszustwa.
Helena oddała broszkę, pod którą przez lata ukrywała kartę pamięci. Nie prosiła o przebaczenie. Powiedziała tylko:
— Wiem, że nie mam prawa go oczekiwać.
— Nie dziś — odpowiedziałam. — Ale możesz zacząć od powiedzenia całej prawdy.
Nadia podpisała oświadczenie o ojcostwie własnego dziecka i zrezygnowała z udziału w majątku Kurtisa. Odeszła z budynku bez triumfu. Wyglądała na kobietę, która zbyt późno zrozumiała, że obietnica bezpieczeństwa może być tylko inną nazwą klatki.
Kurtis został sam z rozwodem, długami i firmą, której nie mógł już dotknąć. Najbardziej bolało go nie to, że traci pieniądze. Bolało go, że jego nazwisko zniknie z bramy, którą przez lata uważał za pomnik własnej potęgi.
Przed wyjściem podszedł do mnie.
— Naprawdę zabierzesz mi wszystko?
— Nie. Zabieram tylko to, co było moje.
Położył wzrok na moim brzuchu.
— To moje dziecko.
— Twoje dziecko nie jest twoją własnością.
Nie odpowiedział. Za drzwiami czekał Roman, Aleksander i lekarz z kliniki, który miał przekazać dalsze dokumenty. Wszyscy patrzyli na mnie, lecz nikt nie mówił, dokąd mam iść.
To ja wybrałam kierunek.
Kilka dni później weszłam do dawnej siedziby firmy. Na ścianie wisiało jeszcze stare godło Kurtisa, ciężkie i złocone. Pod nim stał stół z ciemnego drewna, przy którym podpisywał umowy pozbawiające mnie pieniędzy, nazwiska i kontaktu z ojcem.
Zdjęłam godło ze ściany.
W jego miejscu zawisł prosty napis: „Fundacja Aleksandra Wysockiego — pomoc kobietom po utracie ciąży”.
Aleksander stał obok, opierając się na lasce.
— Nie sądziłem, że zobaczę swoje nazwisko tutaj — powiedział.
— Ja też nie sądziłam, że kiedykolwiek je odzyskam.
Roman przyniósł mi dokumenty z kliniki. Na pierwszej stronie widniało moje nazwisko, a pod nim plan leczenia przygotowany przez niezależnych lekarzy.
— Dziecko ma dobre tętno — powiedział. — Lekarz prosił, żebyś odpoczywała.
Położyłam dłoń na brzuchu. Tym razem nie ukrywałam jej przed nikim.
Na stole leżała także mała, żółta gwiazda odklejona z etui Heleny. Wzięłam ją do ręki i przykleiłam na pierwszą teczkę nowej fundacji.
Aleksander uśmiechnął się przez łzy.
— Dlaczego gwiazda?
— Żeby każda kobieta, która tu przyjdzie, wiedziała, że jej historia nie zniknie w cudzej szufladzie.
Roman podsunął mi ostatni dokument.
— To rejestr pierwszej pacjentki. Przyjechała dziś rano. Straciła troje dzieci i nie ma pieniędzy na badania.
Otworzyłam teczkę.
Na górze widniało nazwisko kobiety, której nie znałam. Pod nim ktoś dopisał odręcznie: „Proszę nie mówić jej, że to jej wina”.
Przycisnęłam kartkę do stołu, a moje dziecko poruszyło się po raz pierwszy.
Wtedy Roman powiedział cicho:
— Sabino, słyszałaś?
Pokiwałam głową.
— Tak. I właśnie dlatego ta fundacja musi zacząć działać dzisiaj.
Na pierwszej stronie nowej księgi zapisałam jedno zdanie, którego Kurtis nie mógł już spalić: „Żadna kobieta nie zostanie sama z własnym bólem”.




