CZĘŚĆ 4 — Przyjechałam do portu z naszymi córeczkami, a gdy mąż pocałował inną kobietę, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

…Alicja podała mi kopertę. Była kremowa, z wytłoczonym znakiem hotelu, a na rogu miała plamę po kawie. Zwyczajny przedmiot. A jednak trzymałam go tak, jakby ważył kilka kilogramów.

Roman ruszył ku mnie.

— Nie otwieraj tego tutaj.

— Dlaczego? — zapytałam.

— Bo nie wiesz, co tam jest.

— Właśnie dlatego otworzę.

Ojciec stanął między nami. Nie podniósł głosu. Nie musiał.

— Roman, co znajduje się w tej kopercie?

— Nic, co dotyczyłoby Mariny.

Alicja prychnęła gorzko.

— Przestań. Widziałam nazwisko na pierwszej stronie.

Rozdarłam brzeg koperty. W środku znalazły się trzy kartki, potwierdzenie przelewu i fotografia. Na zdjęciu Roman stał przed apartamentem hotelowym. Obejmował Alicję, lecz obok nich znajdował się jeszcze jeden mężczyzna — krępy, łysy, z identyfikatorem na smyczy.

Ojciec wyrwał mi fotografię z ręki i przyjrzał się jej.

— To człowiek z działu zaopatrzenia — powiedział. — Został usunięty z firmy zeszłej zimy za fałszowanie rachunków.

Roman zaczął kręcić głową.

— To nie ma związku z Marininą rodziną.

— Na odwrocie jest data i numer rachunku — powiedziałam. — Ten sam, na który miał trafić kredyt zabezpieczony naszym mieszkaniem.

Alicja usiadła na ławce przy ścianie. Jej palce drżały.

— Roman powiedział mi, że ten mężczyzna pomaga mu otworzyć własną firmę przewozową. Myślałam, że chodzi o uczciwy interes.

— Chodziło o to, żeby po odejściu z przedsiębiorstwa mojego ojca przejąć kilku klientów — powiedziałam. — I zacząć od pieniędzy, których nie miał.

Ojciec skinął głową.

— Nie tylko klientów. Roman skopiował listę kontrahentów, harmonogramy dostaw i dane załogi. Wspólnik miał mu pomóc przejąć kontrakt, kiedy Roman zostanie starszym oficerem. Dlatego tak bardzo potrzebował mojego podpisu i dlatego chciał, żebym zatwierdził jego awans.

Przez moment zrozumiałam wszystko naraz.

Romans z Alicją nie były dla niego wyłącznie ucieczką od małżeństwa. Ona miała znajomości w firmie portowej. Ja miałam nazwisko, mieszkanie i podpis. Ojciec miał decyzję, bez której Roman nie mógł ruszyć z planem.

A córki?

Córki były dla niego tylko kolejnym zabezpieczeniem.

— Wpisałeś je do dokumentów — powiedziałam.

— To był wymóg banku.

— Niemowlęta nie zaciągają pożyczek.

— Nie chciałem, żeby coś wam się stało.

— Chciałeś, żeby bank miał więcej powodów, by ci zaufać.

Roman zacisnął usta. Przez kilka sekund patrzył na mnie z gniewem, a potem ten gniew opadł. Został człowiek zmęczony własnym kłamstwem, ale nie wiedziałam, czy potrafię jeszcze odróżnić żal od strachu.

— Marina, kochałem cię — powiedział.

— Może. Ale kochałeś też życie, które miało cię wynieść wyżej. Kiedy musiałeś wybrać między odpowiedzialnością a wygodą, zawsze wybierałeś siebie.

— Mogłaś mi pomóc.

— Pomagałam ci przez całe małżeństwo.

— Nie takiej pomocy potrzebowałem.

Ojciec wziął ode mnie dokumenty.

— Dość. Marina, bank zatrzymał wniosek, bo zawiadomiła go moja księgowa. Mieszkanie nie zostanie obciążone. Dzisiaj podpiszesz tylko jeden dokument: cofnięcie wszystkich pełnomocnictw, które kiedykolwiek dałaś Romanowi.

— Nigdy nie dawałam mu pełnomocnictwa do kredytu.

— Wiem. Podrobiony podpis nie staje się prawdziwy tylko dlatego, że ktoś wydrukował go na dobrej jakości papierze.

Roman chwycił się za czoło.

— Panie Andrzeju, jeśli mnie pan usunie, stracę wszystko.

— Nie. Stracisz stanowisko, do którego doszedłeś dzięki cudzej rekomendacji, i pieniądze, których nie miałeś prawa pożyczać. Reszta zależy od tego, co zrobisz z własnym życiem.

— To pan mnie stworzył.

Ojciec spojrzał na niego surowo.

— Dałem ci szansę. Nie dałem ci charakteru.

Wtedy z wózka dobiegło ciche kwilenie. Marysia obudziła się, a jej różowa czapeczka zsunęła się na bok. Roman odruchowo wyciągnął ręce.

— Mogę ją wziąć?

To było pierwsze pytanie, które tego dnia dotyczyło dzieci. Spojrzałam na jego dłonie. Jeszcze niedawno to właśnie te dłonie widziałam w wyobraźni, gdy myślałam o powrocie męża. Teraz przypomniałam sobie podpisy na fałszywych dokumentach.

— Nie teraz — powiedziałam. — Najpierw pokaż, że potrafisz ponieść odpowiedzialność za coś więcej niż własne potrzeby.

Roman opuścił ręce.

Alicja wstała z ławki.

— Ja odchodzę — powiedziała.

Roman odwrócił się do niej.

— Alicja, proszę.

— Nie jestem twoją przyszłością. Byłam narzędziem w planie, którego nawet mi nie pokazałeś.

— To nie tak.

— Właśnie tak. Pocałowałeś mnie przy swojej żonie, bo uważałeś, że i ona, i ja będziemy robić to, czego od nas oczekujesz.

Podała ojcu klucz z kotwicą.

— W biurze jest szafka numer siedemnaście. W niej powinny być kopie listy klientów i umowy z tym mężczyzną ze zdjęcia. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.

Ojciec schował klucz do kieszeni.

— Dziękuję za odwagę.

Alicja spojrzała na mnie.

— Przepraszam, że śmiałam się przy wózku. Nie wiedziałam.

— Teraz już wiesz — odpowiedziałam.

— Tak. I wiem też, że on okłamał nas obie.

Odeszła w stronę wyjścia, ale nie odwróciła się ani razu.

Roman został przy swojej walizce. Telefon w jego kieszeni zaczął dzwonić. Spojrzał na ekran i nie odebrał. Chwilę później zadzwonił ponownie. Tym razem zobaczyłam nazwisko kapitana.

— Odbierz — powiedziałam. — Może chce usłyszeć, dlaczego nie wrócisz na statek jako starszy oficer.

— Marina, proszę cię.

— Nie proś mnie o ratowanie planu, który zbudowałeś na moim podpisie.

Te słowa zabolały także mnie. Nie dlatego, że były ostre. Dlatego, że były prawdziwe.

Ojciec podał mi długopis.

— Możesz pojechać ze mną do biura i podpisać dokumenty. Możesz też wrócić z matką do domu, a ja zajmę się resztą.

Spojrzałam na śpiącą Zosię, potem na Marysię, która zaciskała maleńką dłoń na krawędzi kocyka.

— Pojadę z tobą.

Roman drgnął.

— Chcesz mnie zniszczyć?

— Nie. Chcę odzyskać swoje nazwisko na dokumentach, własne mieszkanie i prawo do decydowania o dzieciach bez człowieka, który wpisuje je do cudzych umów.

— A nasze małżeństwo?

Odpowiedź długo siedziała mi w gardle.

— Ono skończyło się wcześniej. Dzisiaj tylko przestałam udawać, że jeszcze trwa.

Ojciec zabrał teczkę. Mama zapakowała butelki do torby. Ja poprawiłam różową czapeczkę Marysi i przycisnęłam wózek do siebie.

Roman stał obok tablicy odpływów, z walizką przy nodze i telefonem dzwoniącym bez przerwy. Nie wyglądał już jak mężczyzna wracający z dalekiego rejsu. Wyglądał jak ktoś, komu właśnie odebrano mapę, według której chciał przejąć cudze życie.

Przed wyjściem zatrzymałam się jeszcze na moment.

— Roman.

Podniósł głowę.

— Co?

— Jeśli kiedyś zapytasz, dlaczego nie pozwoliłam ci wziąć Marysi na ręce, przypomnij sobie ten dzień. Nie port. Nie Alicję. Ten mały różowy kapelusik i podpis, który próbowałeś położyć obok imienia własnej córki.

Nie odpowiedział.

Wyszłam z ojcem i mamą, prowadząc wózek przez halę pełną ludzi czekających na swoich bliskich. Za nami rozległ się sygnał odpływającego statku, niski i długi, jak ostrzeżenie przeciągnięte przez cały port.

A w teczce mojego ojca czekał dokument, na którym po raz pierwszy od dawna moje nazwisko należało wyłącznie do mnie.

Оцените статью