CZĘŚĆ 4
Autobus miał ruszyć za siedem minut.
Nie pamiętam, jak wybiegłam z gabinetu. Pamiętam tylko dźwięk kroków Travisa za plecami, płacz Emmy odbijający się w mojej głowie i teczkę pana Morgana przyciśniętą do piersi jak coś, co mogło utrzymać świat w jednym kawałku.
Na parkingu Travis wskoczył na motocykl.
— Wsiadaj.
— Emma jest na dworcu.
— Wiem.
— Jeśli Ryan zobaczy mnie, może odjechać.
— Dlatego pojedziemy inaczej.
Wyciągnął telefon i zadzwonił do Caleba. Nie pytał, czy zdąży. Nie tłumaczył. Powiedział tylko:
— Zablokuj wyjazd autobusu numer siedemnaście. Powiedz kierowcy, że na pokładzie jest dziecko zabrane bez zgody matki.
Travis ruszył, zanim skończył rozmowę.
Trzymałam się jego pasa, czując przez skórę napięcie jego brzucha. Miasto rozmazywało się po bokach, czerwone światła rozcinały popołudniowy ruch, a w mojej dłoni zgniatała się kartka z rysunkiem Emmy.
„Tata mówi, że to nasza tajemnica”.
Najbardziej bolały mnie nie walizki, przelewy ani fałszywy podpis.
Bolało mnie to, że moja córka próbowała mnie chronić przed własnym ojcem.
Na dworzec wjechaliśmy od strony zatoki autobusowej. Caleb stał przy autobusie w pomarańczowej kamizelce i trzymał otwarte drzwi. Kierowca wysiadł, nerwowo ściskając czapkę.
— Mężczyzna z dziewczynką jest w środku — powiedział. — Twierdzi, że jest ojcem.
— Jest nim — odparłam. — Ale nie ma prawa wywozić jej bez mojej zgody.
Travis ruszył ku drzwiom.
Chwyciłam go za rękę.
— Nie bij go.
— Nie zamierzałem.
— Travis.
Spojrzał na mnie. W jego oczach było coś ostrego i starego, gniew, który nosił pod skórą od dnia, gdy mój ojciec umarł, a Travis pomagał nam wynosić meble z domu.
— Dobrze — powiedział. — Ty mówisz. Ja stoję obok.
Weszłam do autobusu.
Ryan siedział na pierwszym miejscu, z Emmą przy oknie. Obok jego nóg stała różowa walizka, a na kolanach miał paszport córki.
Kiedy mnie zobaczył, ścisnął dokument tak mocno, że zgiął jego okładkę.
— Claire, posłuchaj mnie.
— Oddaj mi Emmę.
— Nie rozumiesz, co się dzieje.
— Rozumiem, że opróżniłeś nasze konto, podrobiłeś mój podpis i wynająłeś obcego człowieka, żeby odebrał córkę ze szkoły.
Jego twarz drgnęła.
— Nie chciałem jej skrzywdzić.
— Chciałeś ją zabrać bez pytania.
— Chciałem ją ocalić.
Za jego plecami Emma odsunęła się od szyby.
— Tato, powiedziałeś, że mama będzie zła tylko przez chwilę.
Ryan zamknął oczy.
— Emma, kochanie, musimy wyjechać, zanim mama zrobi coś głupiego.
— To ty zrobiłeś coś głupiego — powiedziałam.
Travis wszedł na stopień autobusu. Ryan natychmiast podniósł rękę.
— Nie zbliżaj się.
— Nie muszę — odparł Travis. — Wszystko, co zrobiłeś, jest już w tej teczce.
Ryan spojrzał na dokumenty pod moim ramieniem.
— On cię okłamuje. Od początku chciał cię ode mnie odsunąć.
— To dlaczego przez trzy tygodnie codziennie odprowadzał Emmę do domu i nie wziął ode mnie ani grosza?
— Bo miał powód.
— Miał — powiedział Travis. — Powód nazywał się przyjaźń.
Ryan roześmiał się krótko, nerwowo.
— Przyjaźń? Myślisz, że nie wiem, co było między tobą a Claire, zanim mnie poznała?
Zrobiło mi się niedobrze. Nie dlatego, że był zazdrosny. Dlatego, że wreszcie zobaczyłam, co napędzało jego gniew.
Ryan nie bał się Travisa.
Ryan bał się człowieka, który znał prawdę o jego długach i nie dał się zastraszyć.
— Powiedz jej — syknął Ryan do Travisa. — Powiedz, dlaczego tak bardzo chciałeś mieć ją przy sobie.
Travis spojrzał na mnie.
— Claire, kiedy twój ojciec umierał, obiecałem mu, że jeśli kiedykolwiek ktoś zagrozi tobie albo twojej mamie, stanę między wami a niebezpieczeństwem. Nie miałem prawa decydować za ciebie. Dlatego niczego nie ukrywałem przed szkołą. Wszystko, co wiedziałem, przekazałem dyrektorowi.
— A mnie nie? — zapytałam.
— Bałem się, że Ryan zrobi to natychmiast, jeśli dowie się, że go podejrzewamy.
To była prawda, ale nie cała.
Pani Doyle, księgowa Ryana, która przyjechała na dworzec razem z panem Morganem, stanęła przy drzwiach autobusu.
— Claire, muszę ci coś powiedzieć.
Ryan poderwał się.
— Nie słuchaj jej!
Pani Doyle zacisnęła palce na teczce.
— Ryan nie pożyczył pieniędzy na wyjazd. Pieniądze zniknęły z konta dlatego, że spłacał dług, który powstał po wypadku.
Patrzyłam na męża.
— Jakim wypadku?
Ryan zaczął oddychać szybciej.
— To nie ma znaczenia.
— Ma dla mnie ogromne znaczenie.
Pani Doyle mówiła cicho, lecz każde słowo docierało do końca autobusu.
— Przed rokiem potrącił człowieka swoim samochodem. Nie zgłosił tego. Mężczyzna przeżył, ale potrzebował kosztownego leczenia. Ryan płacił jego rodzinie, żeby nie zgłosili sprawy. Kiedy zabrakło pieniędzy, pożyczył od ludzi, którzy nie dają drugich szans.
Ryan zacisnął szczękę.
— Chciałem ochronić Claire i Emmę.
— Chciałeś uciec przed konsekwencjami — powiedziałam.
— Gdybym został, zabraliby ci wszystko.
— Już zabrałeś mi spokój. Zabrałeś mi zaufanie. Próbowałeś zabrać mi córkę.
Emma wysunęła się z siedzenia.
— Mamo, mogę do ciebie?
Ryan nie odpowiedział. Patrzył na nią, jakby dopiero teraz zrozumiał, że żadna walizka, żaden paszport i żadna historia o ratowaniu rodziny nie sprawią, że córka zapomni jego twarz z tego popołudnia.
Podeszłam i wyciągnęłam rękę.
— Chodź, skarbie.
Emma przebiegła przez przejście i wpadła w moje ramiona. Jej plecak uderzył mnie w biodro, a różowy suwak zaczepił o guzik mojego płaszcza.
Ryan został sam przy pierwszym siedzeniu.
— Claire — powiedział. — Jeśli wysiądę, oni mnie znajdą.
— Wiem.
— Nie rozumiesz, co zrobią.
— Rozumiem lepiej, niż myślisz.
Spojrzał na Travisa.
— A ty będziesz zadowolony?
Travis nie odpowiedział od razu. Podszedł do niego, ale zatrzymał się w bezpiecznej odległości.
— Nie jestem zadowolony, Ryan. Jestem zmęczony tym, że wszyscy nazywają ucieczkę ochroną.
Ryan spuścił wzrok na paszport.
Nie uciekł.
Wysiadł z autobusu sam, a pan Morgan zabrał mu dokumenty. Nie było krzyków ani widowiska. Były tylko pytania, zeznania i ludzie, którzy wreszcie mieli odwagę opowiedzieć, co widzieli.
Mark Hollis oddał pieniądze, które dostał od Ryana, i podpisał oświadczenie dla szkoły. Pani Doyle przekazała wszystkie przelewy. Caleb został przy autobusie, dopóki kierowca nie odjechał pustym pojazdem.
A Travis?
Usiadł na krawężniku i przycisnął zakrwawioną dłoń do kolana.
Podeszłam do niego, kiedy Emma piła wodę z papierowego kubka.
— Powinieneś był mi powiedzieć — powiedziałam.
— Wiem.
— Mogłeś pozwolić mi wybrać.
— Wiem.
— Nie chcę, żebyś więcej decydował za mnie.
Pokiwał głową.
— Nie będę.
Przez chwilę patrzyliśmy na jego motocykl stojący pod latarnią. Na siedzeniu leżał mały różowy kask, który kupił Emmie po tym, jak po raz pierwszy odprowadził ją do domu.
Emma podeszła do niego z kubkiem w dłoni.
— Travis?
— Tak?
— Jutro też możesz mnie odprowadzić?
Spojrzał na mnie, czekając na pozwolenie.
Tym razem to ja odpowiedziałam.
— Możesz. Ale najpierw odbierzemy mamę ze szpitala i zjemy lody.
— Dwa? — zapytała Emma.
— Dwa — powiedział Travis.
Podał jej kask, a ona przytuliła go mocno do brzucha. Została na nim mała smuga czekolady z kubka.
Travis popatrzył na nią, potem na mnie.
— Będę musiał to wyprać.
Emma uśmiechnęła się przez łzy.
— Nie pierz. To mój znak, że jesteś dobrym człowiekiem.
Travis położył dłoń na różowym kasku.
A Ryan, stojąc kilka metrów dalej pod opieką ludzi, których sam wezwał przeciwko sobie, usłyszał słowa córki i odwrócił twarz.
Na kasku zostało trochę czekolady, a pod nią mała naklejka w kształcie gwiazdy.
Emma przykleiła ją tam własnymi rękami i powiedziała: „Ten jeździ tylko po tych, którzy wracają”.
Przegapiłeś początek?




