CZĘŚĆ 4
Kartka przykleiła się do mokrej protezy przezroczystą taśmą. Podniosłem ją ostrożnie, jakby każdy gwałtowny ruch mógł roztrzaskać to, co zostało z nadziei.
— Gdzie jest Noah? — zapytałem.
Kolov stał pod stalowymi schodami, a Marco trzymał go na muszce.
— W miejscu, którego nie znajdziesz bez mnie — odpowiedział.
— W takim razie zacznij mówić.
— Przywieź Tomasza. Bez broni. Bez ludzi.
Tomas spojrzał na mnie. Twarz miał mokrą, choć od kilku minut nie padało już na niego nic poza wodą spływającą z dachu.
— To moja wina — powiedział.
— Nie.
— Wskazałem im magazyn. Myślałem, że tylko zabiorą dokumenty. Nie wiedziałem, że Noah tam będzie.
— Wiedziałeś, że go przetrzymują?
Tomas zacisnął palce na teczce.
— Wiedziałem, że Kolov używa go jako zakładnika. Nie wiedziałem, czy jeszcze żyje.
Wziąłem mu papiery.
— Zostajesz tutaj.
— Dominic, on go zabije.
— Jeśli zabiję cię teraz, Noah nadal będzie tam sam. A Kolov będzie jedynym człowiekiem, który zna miejsce.
Viktor uśmiechnął się lekko.
— Widzisz? Dlatego zawsze wygrywałem z tobą. Potrafisz myśleć, ale za długo próbujesz być człowiekiem.
Podszedłem do niego i położyłem mu przed twarzą kartkę.
— Nie. Próbuję nie stać się tobą.
O piątej dwadzieścia siedzieliśmy w samochodzie. Marco prowadził, Tomas nawigował, a Kolov siedział z tyłu z rękami spiętymi pasem bezpieczeństwa. Nie potrzebowałem kajdan. Nie odważyłby się skoczyć z jadącego auta, a poza tym jego największą karą miało być coś innego.
W drodze zadzwoniła Lucia.
— Emma odzyskała przytomność — powiedziała. — Lekarz twierdzi, że będzie żyła, ale ma złamane żebro i poważny uraz szczęki.
— Powiedz jej, że znajdziemy Noaha.
— Ona chce mówić z tobą.
— Daj ją.
Usłyszałem jej cichy, chropawy oddech.
— Panie Castellano?
— Jestem.
— Nie oddawaj mu dokumentów.
— Nie oddam.
— Noah nie zrobił nic złego.
— Wiem.
— On się boi, że przez niego mama straci leczenie.
Zamknąłem oczy.
— Emma, twoja matka i brat dostaną pomoc. Nie jako dług. Nie jako łaska. Jako zapłata za to, że uratowałaś dziś więcej niż jedno życie.
— Nie chcę, żeby pan kupował nasze życie.
— Nie kupuję. Naprawiam to, co przeze mnie do was dotarło.
Po drugiej stronie zapadła cisza, ale nie ta, której bałem się najbardziej. Emma po prostu oddychała.
— W takim razie wróćcie z Noahem — wyszeptała.
— Wrócimy.
Magazyn numer trzydzieści dwa stał na końcu bocznego nabrzeża, za szeregiem pustych kontenerów. W środku pachniało mokrym drewnem. Jedna lampa świeciła nad stołem, przy którym siedział Noah na wózku. Miał rozcięty łuk brwiowy, ale był przytomny.
Obok niego stał mężczyzna z pistoletem.
Kolov wskazał Tomasza.
— Zostaw dokumenty. Podejdź do stołu.
Tomas ruszył, lecz Noah pokręcił głową.
— Nie.
Wszyscy spojrzeli na niego.
— Noah — powiedziałem. — Spokojnie.
— Nie mogę być spokojny. To przeze mnie go tu sprowadzili.
— Nie przez ciebie.
— Widziałem ciężarówki. Widziałem, jak ładowali skrzynie pod fałszywymi numerami. Zrobiłem zdjęcia.
Kolov odwrócił się gwałtownie.
— Jakie zdjęcia?
Noah wskazał na swoją protezę.
— Karta pamięci jest w środku. Dlatego ją zabrałeś i dlatego tak się spieszyłeś, żeby ją znaleźć.
Poczułem, jak wydarzenia układają się w całość. Emma nie była jedynym celem. Noah miał dowody na przemyt leków i sprzętu przez port, a Kolov potrzebował mojej spółki, aby przejąć kontrolę nad każdym transportem. Pobity uniform miał zastraszyć mnie. Porwany chłopak miał uciszyć świadka.
— Zabierz mu kartę — rozkazał Kolov.
Jego człowiek ruszył w stronę Noaha.
Marco zablokował mu drogę. Nie padł strzał. Wystarczył jeden cios w nadgarstek, a pistolet zsunął się po betonie.
Noah szarpnął za boczną klamrę protezy i wyciągnął maleńką kartę pamięci.
— Nie oddam jej — powiedział.
— Nie musisz — odparłem.
Wskazałem na telefon Marco.
— Wszystko, co dzieje się w tym magazynie, trafia właśnie do trzech miejsc. Do zarządu portu, do ubezpieczyciela i do ludzi, którzy od rana będą sprawdzać każdą twoją spółkę.
Kolov spojrzał na Marco.
— Kłamiesz.
— Nie — powiedział Marco. — Dostałem instrukcję pół godziny temu.
Viktor zaczął się cofać.
— Nie możesz zniszczyć całego portu przez jednego człowieka.
— Nie niszczę portu. Oddaję go ludziom, których okradałeś.
— A Emma? Też ją oddasz swoim rachunkom?
To zdanie miało mnie zranić, lecz tym razem trafiło w pustkę. Odwróciłem się do Noaha.
— Możesz iść?
— Na jednej protezie.
— To pójdziemy powoli.
Wtedy Kolov rzucił się do stołu. Chciał wyrwać kartę z dłoni Noaha, ale Tomas zasłonił chłopaka własnym ciałem. Viktor uderzył go w twarz. Tomas upadł, a teczka rozsypała się po podłodze.
Złapałem Kolova za kołnierz.
— Tego właśnie chciałeś? — zapytałem. — Nie pieniędzy. Nie portu. Chciałeś, żeby wszyscy klękali, kiedy wymieniasz nazwisko.
— Chciałem, żebyś raz poczuł strach.
— Czułem go, kiedy zobaczyłem Emmę na mojej podłodze.
Puściłem go.
— I właśnie dlatego nie pozwolę ci decydować, co zrobię z tym strachem.
Jego własny człowiek odsunął się od niego.
— Viktor, to koniec — powiedział.
Kolov spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty też?
— Nie będę ginął za twoją ambicję.
W ciągu następnych godzin dokumenty trafiły tam, gdzie powinny trafić. Transakcja portowa została zablokowana, konta podstawionych firm zamrożono, a wspólnicy Kolova zabrali mu dostęp do magazynów, ludzi i pieniędzy. Nie musiałem organizować zemsty. Człowiek, który chciał posiadać całe miasto, stracił możliwość wejścia do jednego z własnych budynków.
Najtrudniejsza rozmowa czekała mnie jednak w szpitalu.
Emma siedziała pod ścianą, z opatrunkiem na policzku i mosiężnym medalikiem Lucii zaciśniętym w dłoni. Jej matka spała za szybą sali, podłączona do kroplówki. Noah siedział obok na wózku.
— Przyniosłem kartę — powiedział.
— Wiem.
— Jeśli ją oddam, wszystko się skończy?
— Nie wszystko. Ale skończy się możliwość, że Kolov skrzywdzi kogoś jeszcze, żeby ukryć to, co zrobił.
Noah podał mi kartę.
Emma patrzyła na mnie długo.
— A co z nami? — zapytała.
— Otworzyłem fundusz leczenia na nazwisko twojej matki.
Jej twarz stwardniała.
— Mówiłam, że nie chcę jałmużny.
— To nie jałmużna. To udział w domu, który przez lata sprzątałaś, choć nikt nie pytał, kto go naprawdę utrzymuje.
— Udział?
— Tak. Od dziś będziesz prowadzić fundację pracowników Castellano. Sama zdecydujesz, komu pomagać i jak wydawać pieniądze. Dostaniesz pensję, nie przysługę.
Emma spojrzała na Lucię.
— On zawsze tak mówi, kiedy już coś postanowi?
— Niestety — odpowiedziała Lucia. — Ale tym razem ma rację.
Emma dotknęła rozdartego miejsca na swoim uniformie.
— Ten herb nie jest wart ludzkiej krwi.
— Nie — powiedziałem. — Ale człowiek, który go nosił, jest wart, żeby ktoś stanął po jego stronie.
Otworzyła dłoń. Mosiężny medalik odbił światło szpitalnej lampy.
— W takim razie niech pan obieca mi jedno.
— Cokolwiek.
— Nigdy więcej nie wysyłaj ludzi, którzy mówią „załatwię to”, bez pytania, kogo naprawdę mają chronić.
Pomyślałem o Tomasie, o Noahu, o własnym domu i o wszystkich, których przez lata trzymałem z dala od swoich interesów, wierząc, że to bezpieczeństwo.
— Obiecuję.
Emma skinęła głową.
Za szybą jej matka poruszyła palcami. Noah ostrożnie poprawił pasek protezy. Lucia podała Emmie filiżankę wody, a ja położyłem na stoliku poszarpany fragment herbu, który odciąłem z zakrwawionego uniformu.
Emma spojrzała na niego i powiedziała:
— Proszę go nie wyrzucać.
— Dlaczego?
— Bo przypomina, kto pierwszy miał odwagę zapłacić za cudzą wojnę własnym ciałem.
Wziąłem fragment materiału do ręki. Nitki były sztywne od zaschniętej krwi, lecz pod światłem nadal można było rozpoznać kształt tarczy.
— Nie — odpowiedziałem. — Od dziś będzie przypominał, że żadna tarcza nie należy do nazwiska. Należy do człowieka, który staje za nią.
Emma zacisnęła palce na medaliku.
— W takim razie proszę go przyszyć z powrotem.
I tej samej nocy, w szpitalnym korytarzu, oddałem jej igłę, a ona własnymi rękami przytwierdziła herb do nowego uniformu.
Przegapiłeś początek?




