CZĘŚĆ 4 — Pojechałam do biura męża z jego lekarstwem, lecz recepcjonistka wskazała zupełnie inne miejsce — wtedy jego twarz nagle pobladła

CZĘŚĆ 4

Na dole dokumentu widniała nazwa firmy Eliama: „Północne Nieruchomości”.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

— Ty wiedziałeś? — zapytałam.

Eliam spojrzał na pieczęć, jakby zobaczył ją po raz pierwszy.

— Nie. To nie jest umowa z mojego działu.

— Ale podpisał ją ktoś z twojej firmy.

Notariusz odwrócił kartkę.

— Nabywcą jest spółka należąca do pana Wiktora. Została założona sześć dni temu.

Poczułam, jak wszystko układa się w jeden ostry obraz. Urlop Eliama. Czerwony budynek. Kasetka. Dom sprzedany bez mojego podpisu. Ojciec, który wiedział, że prawda jest blisko.

— Wiktor chce przejąć dom przez własną firmę — powiedziałam.

— Nie tylko dom — odparł notariusz. — Działka została wyceniona znacznie wyżej, niż wynosi cena w umowie. Na tyłach ma powstać parking dla nowego centrum handlowego.

Eliam zacisnął szczękę.

— To dlatego mój dyrektor nalegał, żebym podpisał urlop. Chciał, żebym nie widział dokumentów.

— Twój dyrektor jest wspólnikiem mojego ojca? — spytałam.

— Wygląda na to, że tak.

Helena usiadła na niskim murku. Laska ześlizgnęła się na chodnik i zabrzęczała o kratkę ściekową.

— Wiktor zawsze chciał pieniędzy — powiedziała. — Ale tym razem nie chodziło tylko o pieniądze. Chciał wymazać wszystko, co po mnie zostało.

Pojechaliśmy na Kasztanową trzema samochodami. Ja prowadziłam, Eliam jechał za mną, a Helena siedziała obok notariusza. Nie rozmawialiśmy. W kieszeni czułam klucz z cyfrą siedem, ciężki jak kamień.

Dom wyglądał tak samo, a jednak nic nie było takie jak dawniej. Na furtce wisiała nowa tabliczka z nazwą firmy. Wiktor stał na podjeździe w płaszczu, który pamiętałam z dzieciństwa. Obok niego czekał mężczyzna w białym kasku.

— Wiedziałem, że przyjedziesz — powiedział ojciec.

— Gdzie jest umowa?

— Podpisana.

— Bez mojego podpisu jest nieważna.

Wiktor uśmiechnął się krzywo.

— Nie, jeśli udowodnię, że zrzekłaś się prawa do nieruchomości.

— Nigdy się nie zrzekłam.

— Twoja matka podpisała oświadczenie, że oddała mi dom.

Helena wysiadła z samochodu.

— To nie mój podpis.

Ojciec pobladł, lecz natychmiast odzyskał pewność siebie.

— Ty nie masz prawa tu przychodzić.

— Mam prawo do własnego życia — odpowiedziała.

Weszliśmy do środka. W salonie pachniało kurzem i politurą. Na ścianie wciąż wisiała fotografia, na której miałem zaledwie dziewięć lat? Nie. To była fotografia Zofii w czerwonej sukience, stojącej między rodzicami. Patrzyłam na nią i czułam, że oglądam cudzą rodzinę.

Wiktor zaprowadził nas do piwnicy.

— Chcesz zobaczyć, co naprawdę zrobiła twoja matka? — zapytał.

— Chcę zobaczyć sejf.

Za piecem odsunęliśmy cegłę. W ścianie znajdowały się metalowe drzwiczki. Klucz wszedł bez oporu.

W środku leżała koperta, kilka rachunków i mały zeszyt w brązowej oprawie.

Wiktor rzucił się do przodu.

— Nie dotykaj tego!

Eliam zastąpił mu drogę.

— Proszę się cofnąć.

Wyjęłam zeszyt. Na pierwszej stronie zobaczyłam pismo matki.

„Jeżeli Zofia kiedyś to przeczyta, musi wiedzieć, że nie odeszłam dobrowolnie”.

Głos uwiązł mi w gardle.

Czytałam dalej. Helena opisała noc, kiedy Wiktor zamknął ją w piwnicy po tym, jak znalazła jego długi. Napisała, że uciekła przez okno pralni, bo bała się o swoje życie. Następnego dnia chciała wrócić po mnie, ale Wiktor zagroził, że wyśle mnie do domu dziecka i powie, że matka porzuciła mnie dla pieniędzy.

W kopercie znalazłam także pokwitowania wpłat. Przez siedemnaście lat Helena wysyłała pieniądze na moje utrzymanie, szkołę i później studia. Każda wpłata miała ten sam dopisek: „dla Zofii”.

— Powiedziałeś mi, że nigdy o mnie nie pytała — wyszeptałam.

Wiktor osunął się na skrzynię.

— Nie rozumiesz, co wtedy się działo.

— Rozumiem, że dostawałeś pieniądze od kobiety, którą nazwałeś martwą.

— Bałem się, że cię stracę.

— Więc odebrałeś mi ją.

Helena stała przy schodach, blada i drżąca.

— Zofio, nie oczekuję, że mi wybaczysz. Chciałam tylko, żebyś przestała wierzyć w kłamstwo.

Wiktor nagle wyrwał zeszyt z mojej ręki. Kartki rozsypały się po betonowej podłodze.

— Nikt tego nie zobaczy! — krzyknął.

Na schodach pojawił się notariusz.

— Już zobaczyliśmy wystarczająco dużo.

Za nim stała kobieta w granatowym płaszczu. Eliam zesztywniał.

— To moja dyrektorka — powiedział.

Kobieta odwróciła się do Wiktora.

— Mówił pan, że dokumenty są kompletne. Nie wiedziałam o podrobionym podpisie ani o ukrytym właścicielu.

— Sama pani podpisała umowę — syknął Wiktor.

— Podpisałam, bo przedstawił pan fałszywy odpis księgi wieczystej.

Eliam wyjął telefon, lecz nie musiał niczego nagrywać. Dyrektorka wyjęła z torebki własną kopię umowy i podała ją notariuszowi.

— Wycofuję się z transakcji — powiedziała. — I składam oświadczenie, że zostałam wprowadzona w błąd.

Wiktor spojrzał na mnie.

— Jeśli to zrobisz, stracę wszystko.

— Już straciłeś coś ważniejszego — odpowiedziałam. — Moje zaufanie, zanim zdążyłeś je sprzedać.

Tego samego popołudnia notariusz złożył wniosek o zablokowanie przeniesienia własności. Umowa przestała być zagrożeniem, ale dokumenty Wiktora trafiły do odpowiednich instytucji. Nie cieszyłam się. Zbyt wiele lat mojego życia zostało zbudowanych na cudzym kłamstwie.

Eliam czekał na mnie przed domem.

— Wiem, że nie możesz od razu mi zaufać — powiedział.

— Nie chodzi tylko o to, że mnie okłamałeś.

— Wiem.

— Chciałeś mnie chronić, ale odebrałeś mi prawo do decyzji.

— Masz rację.

Podał mi swoją kartę dostępu do biura.

— Złożyłem wypowiedzenie. Dyrektorka przyjęła je dziś rano. Nie chcę pracować w miejscu, które pomogło twojemu ojcu.

Spojrzałam na kartę.

— Nie musiałeś rezygnować.

— Musiałem odpowiedzieć za to, że nie pytałem wystarczająco długo.

Nie przytuliłam go. Jeszcze nie. Ale pozwoliłam mu zostać obok.

Helena siedziała w kuchni przy stole, przy którym kiedyś kroiła jabłka. Przed nią leżał zeszyt i fotografia z czerwonej sukienki.

— Chcesz, żebym wyszła? — zapytała.

— Nie.

To jedno słowo kosztowało mnie więcej niż krzyk.

— Ale nie obiecuję, że będziemy rodziną od dziś.

— Nie proszę o obietnicę.

— Będę chciała znać prawdę. Nawet jeśli będzie niewygodna.

Helena skinęła głową. Położyła przede mną wszystkie pokwitowania, ułożone według dat. Na ostatnim widniał dopisek: „na urodziny Zofii”.

Wzięłam kartkę do ręki.

Na odwrocie matka napisała jedno zdanie: „Nie pozwól, żeby ktoś opowiedział ci twoje życie za ciebie”.

Z zewnątrz dobiegł odgłos ciężkiego sprzętu. Mężczyzna w białym kasku zabierał tabliczkę z nazwą firmy. Wiktor stał na chodniku i patrzył, jak jego plan znika z furtki.

Nie wyszłam za nim.

Zostałam przy stole, między matką, mężem i stosem dokumentów, które wreszcie mówiły prawdę.

A kiedy Helena podała mi pierwsze pokwitowanie, powiedziała cicho:

— Tym razem przeczytamy je razem.

Оцените статью