CZĘŚĆ 4 — Teściowa zażądała ode mnie pieniędzy na swoje przyjęcie, lecz po dostawie jej uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

…chce z nami rozmawiać. Usiedliśmy w samochodzie, lecz Aleksiej nie uruchomił silnika. Telefon nadal trzymał przy uchu, jakby bał się, że po odłożeniu słuchawki problem stanie się większy.

— Proszę powtórzyć — powiedział do rozmówcy. — Nie, rozumiem. Chodzi o fakturę.

Patrzyłam na jego profil i metalowe zapięcie płaszcza Nelli, które utkwiło mi w pamięci. Zawsze brzęczało, kiedy wchodziła do naszego mieszkania z pustymi rękami, a wychodziła z pełnymi torbami.

Aleksiej zakończył rozmowę.

— Mama wpisała nazwę szkoły jako odbiorcę części zamówień — powiedział.

— Jakich zamówień?

— Twierdziła, że kupuje produkty na spotkania emerytowanych nauczycieli. Wystawiała rachunki na szkołę. Kierownik sprawdził dokumenty. Szkoła nigdy niczego nie zamawiała.

Przez chwilę nie potrafiłam odpowiedzieć.

— Czyli nie chodziło tylko o twoją kartę.

— Nie.

Nella przez lata opowiadała byłym koleżankom, że nadal organizuje wydarzenia edukacyjne i że dyrekcja liczy się z jej zdaniem. Dostawy żywności były dla niej nie tylko sposobem na darmowe zakupy. Były rekwizytami w przedstawieniu o znaczeniu, które dawno utraciła.

— Co szkoła chce zrobić? — zapytałam.

— Chce, żebym przywiózł historię zamówień i wyjaśnił, kto miał dostęp do konta.

— Pojedziemy.

— Nie musisz.

— Muszę. Tym razem nie będę udawać, że to nie mój problem.

W sekretariacie szkoły pachniało kredą i mokrymi płaszczami. Dyrektorka, pani Tamara, położyła przed nami segregator. Na pierwszej stronie widniały daty, kwoty i podpis Nelli Arkadiewny.

— Nie chcemy jej upokarzać — powiedziała. — Chcemy odzyskać pieniądze i wiedzieć, czy dokumenty są prawdziwe.

— Są fałszywe — odparł Aleksiej. — Ale nie wiem, czy mama je podpisała sama.

— Podpis wygląda jak jej.

Wtedy wyjął telefon i zadzwonił do matki.

— Mamo, szkoła odkryła faktury wystawione na jej nazwę.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— To nie twoja sprawa — odpowiedziała Nella.

— Właśnie dlatego tu jestem. Czy podpisałaś te dokumenty?

— Chciałam tylko odzyskać to, co mi się należało.

— Od kogo?

— Od wszystkich. Całe życie pracowałam za grosze. Wszyscy korzystali z mojej pracy, a potem o mnie zapomnieli.

Jej głos nagle się załamał. Po raz pierwszy usłyszałam nie rozkaz, lecz zmęczenie.

— Mamo, szkoła nie jest twoim bankiem.

— Ty nic nie rozumiesz! Gdybym nie wyglądała na ważną, nikt by mnie nie zaprosił. Nikt by nie zapytał, jak się czuję.

Aleksiej zacisnął szczękę.

— Mogłaś powiedzieć, że czujesz się samotna.

— A ty byś przyjechał? — spytała.

To pytanie uderzyło w niego mocniej niż oskarżenie. Spojrzał na mnie, a ja wiedziałam, że odpowiedź nie jest prosta.

Nella podpisała zobowiązanie do zwrotu pieniędzy szkole. Oddała część oszczędności i sprzedała srebrną zastawę, którą trzymała na specjalne okazje. Nie trafiła do więzienia, bo dyrektorka zgodziła się na ugodę, lecz musiała osobiście przeprosić emerytowanych nauczycieli i wyjaśnić, że nie organizowała żadnych oficjalnych spotkań.

Najtrudniejsza okazała się rozmowa w naszym mieszkaniu.

Nella siedziała przy stole, a jej metalowe zapięcie leżało na kolanach. Bez płaszcza wyglądała na mniejszą.

— Chciałam, żebyście zobaczyli we mnie kogoś ważnego — powiedziała.

— Widzę w tobie moją matkę — odparł Aleksiej. — Ale nie mogę dłużej udawać, że twoje potrzeby są ważniejsze od cudzych granic.

— A ty, Lilio? — zapytała. — Też mnie już skreśliłaś?

Pomyślałam o wszystkich paczkach, rachunkach i rozmowach, które kończyły się moim milczeniem.

— Nie skreśliłam cię. Odebrałam ci dostęp do mojego konta.

Nella spuściła wzrok.

— Mogę czasem przyjechać i zrobić zakupy sama?

— Możesz. Ale płacisz za swoje.

— A jeśli nie będę mogła?

— Wtedy porozmawiamy o tańszych produktach. Nie o udawaniu, że stać cię na życie, którego nie chcesz naprawdę.

Aleksiej przelał mi pieniądze za wszystkie wcześniejsze zakupy. Resztę przeznaczył na spłatę długu szkoły, lecz zrobił to przez oficjalną ugodę, a nie w tajemnicy za matkę. Po raz pierwszy jego pomoc nie polegała na zasłanianiu jej przed skutkami decyzji.

Kilka dni później Nella przyszła do nas z papierową torbą. Wyjęła z niej sześć puszek szprotek w pomidorach.

— Sklep miał promocję — powiedziała, stawiając je na stole. — Kupiłam za własne pieniądze.

— To już jest powód, żeby je otworzyć — odparł Aleksiej.

Usiedliśmy razem. Nella nie opowiadała o dyrektorce, dawnych koleżankach ani o tym, kto powinien ją podziwiać. Zapytała tylko, czy mogę nauczyć ją ustawiać własne konto zakupowe.

— Mogę — powiedziałam. — Ale najpierw usuniemy wszystkie zapisane karty.

— Wszystkie?

— Wszystkie.

Wzięła ode mnie telefon. Jej palec zawahał się nad ekranem, a potem nacisnął przycisk usunięcia.

W kuchni pachniało pomidorami i świeżym chlebem. Na lodówce ceramiczna ryba znów przekrzywiła się pod ciężarem kartki, którą Nella zapisała własnym pismem: „Płacę sama”.

Poprawiła ją, spojrzała na nas i powiedziała:

— Tylko nie kupujcie kawioru. Te szprotki są naprawdę dobre.

Оцените статью