CZĘŚĆ 4 — Mąż kazał mi urządzić wystawne przyjęcie, choć sam nie dał ani grosza — kiedy wyszłam do teatru, jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

— To były moje oszczędności — powiedziałam.

Władek stał przy regale, z jedną ręką opartą o półkę. Za jego plecami zegar wybijał osiemnastą trzydzieści, a na podłodze leżały płatki z bukietu kupionego dla człowieka, którego próbował oszukać.

— Nie twoje — odpowiedział. — Nasze.

— Konto jest na moje nazwisko.

— Jesteśmy małżeństwem.

— To nie jest zaklęcie, które zmienia cudze pieniądze we własne.

Marek Rudzki spojrzał na księgową.

— Sprawdźcie przelew i wstrzymajcie wszystkie dalsze działania. Panie Władku, jutro rano ma pan zdać samochód służbowy i sprzęt.

— Nie zrobiłem niczego złego — syknął Władek.

— Właśnie podpisał pan dokument, w którym cudze mieszkanie nazwał własnym. To wystarczy, żebyśmy stracili zaufanie.

— To była pomyłka.

— Pomyłka nie ma czyjegoś numeru dowodu i podrobionego podpisu.

Księgowa odłożyła dokument na stół. Papier zatrzymał się dokładnie obok mojego programu teatralnego.

Spojrzałam na kwotę przelewu.

Była prawie równa mojej premii za cały rok pracy.

— Kiedy to zrobiłeś? — zapytałam.

Władek odwrócił wzrok.

— Wczoraj rano.

— Powiedziałeś, że kupujesz garnitur.

— Musiałem wpłacić zaliczkę. To była szansa.

— A jeśli interes by nie wypalił?

— Wypaliłby.

— A gdyby nie?

Nie odpowiedział.

Pani Zofia zaczęła płakać cicho, ściskając żółty fartuch. Wcześniej zawsze płakała tak, żeby wszyscy widzieli jej krzywdę. Tym razem ukrywała twarz w dłoniach.

— Ja chciałam tylko pomóc synowi — powiedziała.

— Pomogła mu pani ukraść moje dane.

— Nie wiedziałam, że podpis jest potrzebny.

— Wiedziała pani, że to moje dokumenty.

Pani Zofia uniosła głowę.

— On mówił, że bez tego przegra wszystko. Że jeśli nie zainwestuje teraz, całe życie będzie nikim.

Władek gwałtownie odsunął krzesło.

— Przestań!

— To ty kazałeś mi powiedzieć, że Diana już się zgodziła — ciągnęła. — To ty mówiłeś, że mieszkanie i tak kiedyś będzie twoje.

Poczułam, jak coś we mnie pęka, ale nie był to ból. Raczej ostatnia cienka nić, która łączyła jego słowa z rzeczywistością.

— Tak o mnie mówiłeś?

— Byłem wściekły.

— Nie. Byłeś pewien, że nie sprawdzę.

Władek zrobił krok.

— Diana, oddam ci pieniądze. Dostanę wypłatę, odzyskam premię, porozmawiam z Rudzkim…

— Nie masz już premii.

Rudzki spokojnie wyjął telefon.

— Pieniądze zostaną zwrócone na konto, z którego wyszły, po wyjaśnieniu przelewu. Pańska zaliczka przepada, bo została wpłacona z naruszeniem warunków umowy.

Władek zacisnął dłonie.

— Przez nią tracę wszystko.

— Nie — powiedziałam. — Tracisz to, co próbowałeś zbudować na moim nazwisku.

Wtedy zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany. Odebrałam.

— Pani Diano? Tu notariusz Anna Bielecka. Wczoraj ktoś próbował umówić podpisanie pełnomocnictwa dotyczącego pani mieszkania. Zanim potwierdzimy termin, muszę zapytać: czy wyrażała pani na to zgodę?

Popatrzyłam na Władka.

Jego twarz zmieniła kolor.

— Nie — odpowiedziałam. — Nie wyrażałam.

— W takim razie proszę dziś zmienić zamki i odwołać wszystkie upoważnienia. Wniosek został złożony z kopią dokumentu, ale bez pani obecności.

Rozłączyłam się.

W mieszkaniu zapadła cisza, którą przerwał tylko brzęk łyżeczki uderzającej o filiżankę. Nie była to cisza zwycięstwa. Była jak pusty korytarz po ewakuacji, kiedy dopiero sprawdza się, co zostało.

— Chcesz mnie wyrzucić? — zapytał Władek.

— Chcę, żebyś przestał mieć dostęp do mojego mieszkania, pieniędzy i dokumentów.

— Po sześciu latach?

— Po sześciu latach właśnie wiem, czego potrzebuję.

Wyjęłam z szuflady umowę przedmałżeńską. Podpisałam ją jeszcze przed ślubem, gdy moja babcia nalegała, żebym zabezpieczyła mieszkanie kupione za odziedziczone pieniądze.

Władek roześmiał się krótko.

— Trzymałaś to przede mną?

— Nie. Powiedziałam ci o niej. Ty po prostu nie słuchałeś, tak jak nie słuchałeś o premierze, rachunkach i mojej karcie.

Rudzki zebrał swoje dokumenty.

— Pani Diano, jutro proszę przyjść do firmy. Chcę, żeby wszystko zostało zapisane jasno. Nie jako żona pracownika, tylko jako osoba, której dane wykorzystano.

— Przyjdę.

Władek spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Pan naprawdę wybiera jej stronę?

— Nie wybieram stron. Wybieram fakty.

Kiedy Rudzki i księgowa wyszli, pani Zofia nadal siedziała przy stole. Jej żółty fartuch był pomięty, a na kieszeni została plama po sosie, którego nigdy nie ugotowała.

— Pojadę z nim — powiedziała.

— Dokąd?

— Do siostry. Nie mam prawa tu zostać.

— To prawda.

Spojrzała na mnie.

— Nie wybaczysz mi?

— Nie wiem. Dzisiaj nie muszę tego wiedzieć.

Wstała bez słowa. Władek chciał coś powiedzieć, lecz przerwałam mu gestem.

— Twoje rzeczy spakuję jutro przy świadku. Dziś możesz przenocować u matki. Rano odbierzesz dokumenty z firmy i podpiszesz rozdzielność rachunków.

— A jeśli nie podpiszę?

— Wtedy zrobi to pełnomocnik, którego wybiorę. Ale mam nadzieję, że chociaż raz ułatwisz sprawę bez przedstawienia dla publiczności.

Przez chwilę patrzył na mnie tak, jak patrzył pierwszego dnia naszego małżeństwa, gdy wierzył, że mój spokój oznacza zgodę.

Tym razem się pomylił.

Wzięłam aksamitne puzderko z komody i schowałam do niego bilet teatralny. Papier był zagięty w rogu, ale data nadal była czytelna.

— Spektakl już się skończył — powiedział Władek.

— Ten jeden tak.

— A my?

Popatrzyłam na kopię aktu własności, na podrobiony podpis i na bukiet, który miał zachwycić jego szefa.

— My skończyliśmy się wtedy, kiedy uznałeś, że moje życie jest dekoracją do twojego awansu.

Następnego ranka pojechałam do firmy Rudzkiego. Nie po zemstę. Po potwierdzenie, że mój podpis nie będzie już nigdzie występował bez mojej ręki.

Na biurku leżał zwrócony przelew. Cała kwota wróciła na moje konto.

— Zatrzymałem Władka na okres wypowiedzenia — powiedział Rudzki. — Nie jako dyrektora. Jako zwykłego specjalistę, jeśli przyjmie warunki. Bez podwyżki i bez dostępu do spraw finansowych.

— Przyjmie?

— Nie wiem. Niektórzy wolą utracić pracę niż przyznać, że zaczynali od kłamstwa.

Władek przyjechał godzinę później. Podpisał dokumenty z twarzą napiętą jak papier pod linijką. Nie prosił już o mieszkanie. Nie wspomniał o przyjęciu. Na końcu położył przede mną klucz do metalowej kasetki.

— Znalazłem go w swojej szufladzie — powiedział.

Wzięłam klucz.

— Oddaj jeszcze jeden.

— Jaki?

— Ten do mojego życia, który od dawna nosisz w kieszeni, choć nigdy ci go nie dałam.

Nie zrozumiał, ale nie musiał. Podpisał ostatni dokument i wyszedł.

Wieczorem wróciłam do teatru. Nie na spektakl. Na rozmowę z kierowniczką, która przypomniała mi, że podczas każdej premiery wolontariusze pomagają widzom znaleźć miejsca. Podała mi plik programów i poprosiła, żebym stanęła przy wejściu.

Wzięłam pierwszy z nich.

Na okładce widniał tytuł sztuki o człowieku, który całe życie grał cudzą rolę, aż zapomniał własnego imienia.

Kiedy światła na widowni zgasły, usłyszałam czyjś niepewny głos:

— Przepraszam, czy to miejsce jest wolne?

Spojrzałam na bilet w jego dłoni i odpowiedziałam:

— Nie. To miejsce właśnie zaczyna się od nowa.

Оцените статью