CZĘŚĆ 4 — Przyprowadziłam córkę na galę męża, lecz jego sekretarka zagrodziła nam drogę — wtedy jego ręka nagle drgnęła

CZĘŚĆ 4

O północy zostały trzydzieści dwie minuty.

Przeczytałam wiadomość jeszcze raz, jakby słowa mogły zmienić kolejność.

— Co się stało? — zapytał Gabriel.

Podałam mu telefon.

Javier zobaczył jego twarz i od razu zrozumiał, że sprawa wyszła poza jego firmę.

— Laura…

— Nie mów mojego imienia, jakby wciąż dawało ci prawo do wyjaśnień.

Clara stała nieruchomo przy stole. Jej syn, Nikodem, ściskał kopertę tak mocno, że papier pomarszczył się pod jego palcami.

— Co to znaczy, że fundusz jest zabezpieczeniem? — zapytała Clara.

— To konto założone dla Almy — odpowiedział Gabriel. — Javier nie miał do niego dostępu. Tak przynajmniej powinno być.

Dyrektorka zgodności przewertowała dokumenty.

— Fundusz został dopisany do pakietu zabezpieczeń dwa miesiące temu. Podpis opiekuna jest elektroniczny.

Poczułam, że podłoga znów mięknie pod stopami.

— Ja niczego nie podpisywałam.

— Wiem — powiedział Gabriel. — Ale ktoś użył starego certyfikatu, który był zapisany na komputerze w twoim gabinecie.

Spojrzałam na Irene.

Ona nie patrzyła na mnie. Patrzyła na Javiera.

— Powiedz jej — zażądała.

— Irene…

— Powiedz jej, kto dał mi hasło.

Javier zamknął oczy.

— Ja.

Clara odwróciła się do niego z niedowierzaniem.

— Wciągnąłeś w to także jej dziecko?

— Nie chciałem skrzywdzić Almy. Chciałem tylko dostać czas.

— Czas na co? — zapytałam.

Tym razem odpowiedziała Irene.

— Na przejęcie firmy. Javier miał wyjechać z Clarą, kiedy podpisy będą już zatwierdzone. Ja miałam zostać dyrektorką i dostać udziały. Ale kiedy bank zaczął zadawać pytania, postanowił zrzucić wszystko na mnie.

— To nieprawda — powiedział Javier.

Irene wyjęła z torebki mały metalowy klucz pamięci i położyła go obok dokumentów.

— Kopie zleceń. Przelewy. Listę osób, które miały podpisać umowy. Nie chciałam być jedyną osobą, która pójdzie na dno.

Gabriel spojrzał na dyrektorkę zgodności.

— Czy można uwolnić fundusz Almy?

— Tak, jeśli bank otrzyma natychmiastowe potwierdzenie, że fałszywe zabezpieczenie zostaje wycofane i że Arista przejmuje nadzór nad spłatą zadłużenia.

— Zrobimy to — powiedziałam.

Javier drgnął.

— Jeśli oddasz firmę Ariscie, stracisz wszystko. To było moje dzieło.

— Nie. To było dzieło ludzi, których podpisy wykorzystywałeś, i pracowników, których wynagrodzenia finansowali moi bliscy.

— Chciałem, żebyśmy byli rodziną.

— Rodziny nie buduje się cudzym nazwiskiem.

Podpisałam cofnięcie zabezpieczenia, a Gabriel przekazał je bankowi. Zegar na ścianie wskazywał dwadzieścia trzy pięćdziesiąt osiem. Po chwili telefon dyrektorki zadzwonił.

— Fundusz Almy jest wolny — powiedziała. — Ale firma pozostaje pod zarządem Aristy.

Javier usiadł na krześle. Nie dlatego, że zabrakło mu sił. Po prostu po raz pierwszy nie miał już żadnego dokumentu, który mógłby podpisać za mnie.

Następnego ranka spotkaliśmy się w sali konferencyjnej, gdzie na stole leżały cztery sfałszowane umowy. Obok nich Gabriel położył plan naprawczy: pensje pracowników, wypłaty dla dostawców i sprzedaż luksusowego apartamentu Javiera.

— Nie zabieramy pieniędzy ludziom — powiedziałam. — Zabieramy je temu, kto ukrył długi.

Javier spojrzał na dokument.

— A ja?

— Zostaniesz konsultantem bez prawa głosu, dopóki firma nie spłaci zobowiązań. Będziesz pracował za pensję, nie za udziały. Jeśli odmówisz, Arista ujawni wszystkie umowy.

— Chcesz mnie upokorzyć.

— Chcę, żebyś przez pierwszy raz zapłacił za własną decyzję własną pracą.

Clara weszła chwilę później. Nikodem trzymał ją za rękę.

— Nie wyjeżdżam z tobą — powiedziała Javierowi. — Nie dlatego, że Laura cię odkryła. Odchodzę, bo okłamałeś również mnie i mojego syna.

Javier wstał gwałtownie.

— Clara, ja naprawdę cię kochałem.

— Być może. Ale miłość nie jest przepustką do kłamstwa.

Wzięła Nikodema i wyszła. Chłopiec zatrzymał się przy mnie.

— To ty jesteś mamą Almy?

— Tak.

Wyjął z kieszeni zmiętą kartkę.

— Napisała, że tata ma ją założyć na rękę. Chyba już nie chce.

Rozprostowałam papier. W środku była dziecięca instrukcja: „Bransoletkę trzeba zapiąć mocno, żeby nie spadła, kiedy ktoś się przytula”.

Nie zaniosłam jej Javierowi.

Znalazłam Almę w pokoju recepcji. Gorąca czekolada dawno wystygła, a koraliki leżały obok niej na serwetce.

— Tata nie założył bransoletki — powiedziała.

— Wiem.

— To może ty ją założysz?

Wyciągnęła małe dłonie. Zapięła bransoletkę na moim nadgarstku, lecz jeden koralik odpadł i potoczył się pod stół.

Javier stał w drzwiach. Miał w ręku plan naprawczy, a pod pachą teczkę z czterema umowami.

— Laura — powiedział. — Znalazłem jeszcze jeden dokument.

Gabriel od razu się napiął.

— Co podpisałeś tym razem?

Javier spojrzał na Almę, potem na mnie.

— Nic. Tym razem podpisała go Irene. Przeniosła na siebie całą odpowiedzialność i zostawiła kopię, w której jest nazwisko człowieka finansującego te operacje.

— Kto to jest? — zapytałam.

Javier podał mi kartkę.

Na dole widniało nazwisko mojego ojca, który od trzech lat nie żył.

Gabriel pobladł.

— To niemożliwe.

Odwróciłam dokument. Pod podpisem znajdowała się data sprzed jego śmierci, ale numer rachunku prowadził do funduszu, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

Wtedy zrozumiałam, że Javier nie był początkiem tej historii. Był tylko człowiekiem, który odważył się wykorzystać drzwi pozostawione uchylone przez kogoś z mojej własnej rodziny.

Alma pociągnęła mnie za rękę.

— Mamo, koralik spadł.

Podniosłam go spod stołu i wsunęłam z powrotem między pozostałe.

— Już nie spadnie — powiedziałam.

A kiedy Gabriel odwrócił kartkę ku światłu, na odwrocie zobaczyliśmy drugą pieczęć Aristy — tę, której nikt z nas nie przybił.

Оцените статью